μάιντ δε

ή φύλακας ερειπίων(όπως έλεγε ο Αλέξης Τραϊνός)

http://www.mic.gr/live-review/chapter-24-convex-model-live-sto-eightball/24-11-2019

White friday

Δεν θα καταναλωθώ σε πολλά λόγια.Κακές φωτογραφίες. Μα έχει την φωνή της λάβας που γίνεται πέτρα.Εκείνα τα δεύτερα που από ρευστή φωτιά ουσία αγαλματώνει η ανάσα της γης.Ο ρεμπέτης απο το Seattle.Απλός.Ανεπιτήδευτος.Ντόμπρος.Ευθυτενής.Και επειδή πονάμε όσοι αγαπάμε ,μας έλιωσε.

Κάποιος στην συναυλία φώναξε <<Άγιε Μάρκ Σώσε μας>>.

Σώσε μας.

Κάποιοι φορούσαν μπλούζες Joy.

Division.Πιστεύω στις χρονομηχανές.Όπως ο Ray Bradbury.Είναι μία βάσιμη υπόθεση.Συμβαίνει όταν διαβάζεις ένα δυνατό βιβλίο ή ένα ποίημα, όταν ρουφιέσαι από μία ταινία ή ακούς μία μουσική δύναται η ψυχή σου να εξαχνωθεί και να βρεθεί σε τόπους και χρόνους άλλους.Εξαφάνιση.Εκμηδενισμός του παρόντος.Dr Who.Ναι ανήκει και σε κάποια ομαδική παραίσθηση να τολμήσω να πω.Και τα κάτοπτρα δεν δείχνουν σώματα.Δείχνουν σπίθα.Την σπίθα που δημιουργείται ανάμεσα στον καλλιτέχνη και τον αποδέκτη.Συναύγεια.Τσάφ.Αυτό ακριβώς έγινε το βράδυ της Κυριακής 24 Νοεμβρίου στο Eightball.50 με 60 άτομα το πολύ.Μυημένοι.Κυρίως μεγάλοι σε ηλικία γιατί είναι η μουσική και οι άνθρωποι που ζήσανε εκείνη την συγκεκριμένη εποχή στις αρχές των 80s.Αυτή η συγκεκριμένη γενιά είναι ορκισμένη στη μουσική της.Καταραμένοι και σφραγισμένοι στις μούσες του θαμπού φωτός και της ποίησης της σκιάς.Tuxedomoon,Cocteau,Bauhaus,Human League,Eyeless in Gaza,Cure,Siouxsie,Xmal Deutschland,Einstürzende Neubauten,Modern English,A Flock Of Seagulls,Χωρίς Περιδέραιο και ένας γαλαξίας συγκροτημάτων του Νεορομαντισμού που μαs κατατρέχουν.Το soundtrack της πάλης με το Φάντασμα.Αυτά ακούσαμε στο πείσμα των καιρών από τις δύο μπάντες.Ω σκηνή του Shefield.

CONVEX MODEL                                        

Έβγαλαν σε κυκλοφορία ένα συνταρακτικό άλμπουμ φέτος.Δυναμικό Synth Wave με αυστηρούς ρυθμούς  στα ντραμς  και σοκαριστικό μπάσσο.Εκπληκτικοί στίχοι εναρμονίζοντας το φως σαν ίνα που τρυπά το μισοσκόταδο.Χοάνη η Farfisa και το Μoog του Νίκου Καπατζάκη αλλά και η απόδοση των τραγουδιών.Μας ρούφηξαν. 1982.Η χρονομηχανή που λέγαμε.                                

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 24

Τι να πρωτοπώ.Μπάντα με όνομα ένα τραγούδι των Floyd γραμμένο από τον Syd Barrett..Σεβασμός.Αυθεντικότητα.Πρωτοπορία.Πειραματισμός.Ψυχεδέλεια.Επέτειος λοιπόν 31 χρόνων από την κυκλοφορτία του Τin Invaders ,ένα υπόγειο διαμάντι της Ελληνικής δισκογραφίας που παίχτηκε αυτούσιο εκείνη την βραδιά. Η μπάντα το γιόρτασε και το γιορτάσαμε και εμείς.Μία οικογένεια.Η εκπληκτική ικανότητα στο μπάσσο και την κιθάρα των αδερφών Μπουλουχτσή,η φαντασιακή ηλεκτρονική οπερέτα στο μυαλό του Αντώνη Λιβιεράτου να την απλώνει πάνω στα synth με άπειρα μηχανάκια συνδεδεμένα πάνω του….Το εγκεφαλικό παίξιμο των drums από τον Γιάννη Τρυφερούλη(να πούμε εδώ ότι Λιβιεράτος και Τρυφερούλης ήταν σε μία άλλη διαγαλαξιακή ποιητική κοινότητα που λεγόταν SIGMATROPIC-δείγμα παρακάτω).Και μία ακόμη υπόκλιση για τον Λιβιεράτο για το μπλουζάκι PERE UBU που φορούσε.

ΥΠΟΣΗΜΕΊΩΣΗ 1

Ευχαριστώ τον Νίκο aka Maldoror των Convex για την εξαίρετη συζήτηση που κάναμε και την ευγένειά του να μου δώσει το setlist και το τηλέφωνό του για μία συνέντευξη που θα γίνει στο εγγύς μέλλον.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ 2

Ακούστε την εκπληκτική μουσική των SIGMATROPIC στα χαικού του Σεφέρη με συνεργασίες που δεν περιμένατε!

‘» »¡ «» «`¡`»‘

《Δεν μπορώ να μετρήσω την βροχή ,μα την νιώθω σαν ηδονή. Είδωλα θεών που ξέπεσαν στο νυχτοδάσος.Σπονδή με υψωμένα κύπελα γεμάτα λυκίσκο και σάλιο .Μπλούζ κλειστών λουλουδιών που τρέμουν στην αφή των σταγόνων στο έξω έξω πέταλο.Ψίθυρος λέξης που ξεκινά από λάμδα και ρο . Ας βρέχει όλη νύχτα》

Απντέιτ.

Περπατάς στην βροχή ζώντας το καινούριο άλμπουμ των Tindersticks.

βουκαμβίλια

Ενδοχώρα

Νυχτερινό νούμερο 4

Απόλαυσε την μοναξιά από την ταράτσα.

Αναρωτήσου.Σε πόσες βαλίτσες χωράς χωρίς να είσαι μέσα.

Ανατρίχιασες;

Μα ξέρεις από φουρτούνες και τεθλασμένες.

Υπολόγισες σωστά την απόσταση;

Από το γάλα της μάνας σου μέχρι τον τάφο;

<<Ένας δρόμος με έρωτα >>απαντάς.

<<Ενός έρωτα σταύρωση>> σου λέω.

Έλα, μην κάνεις έτσι.

Δεν υπάρχουν χειρότερα .

Δυο πράγματα .

Τώρα που η ουλή σου έγινε φαράγγι ,περπάτα το.

Και να πας στον μάστορα να φτιάξεις το ρολόι σου.

Σταματημένο σου δείχνει το μέλλον.

Μητέρα,το σινθ γουέιβ πολύ ηγάπησα.

Από την GEHEIMNIS RECORDS

να ήταν μόνο δέκα…
ουράνια τόξα

ΕΚ του παλαιοπωλειου το αναγνωσμα (και το άκουσμα)πρόσχωμεν

Δεν πρόλαβα να τελειώσω την προηγούμενη ανάρτηση αναφερόμενος στον Κώστα Λαχά πριν λίγες μέρες ,και έπεσα πάνω του σε ένα παλαιοπωλείο.Και στον Ασλάνογλου.Και στους Cowboy Junkies.Είναι πραγματικά υπέροχο τι μπορεί να βρεις μέσα σε αυτά τα μουσεία ανθρώπινης κατάστασης.

Το συγκεκριμένο άλμπουμ περιέχει μία από τις καλύτερες διασκευές όλων των γαλαξιών, σε ένα κομμάτι του Lou Reed.Η φωνή της Margo Timmins είναι ένα αμμόκρινο που της δόθηκε από τον αρχάγγελο του κάτω κόσμου Townes Van Zandt σε ένα υπόστεγο του Τορόντο ενώ έβρεχε.Από τα συγκροτήματα που πυροδότησαν αυτό που στα 90΄ς λέγαμε lo-fi ή post rock όπως Mogwai,Palace Brothers,Smog κτλπ.

ασλάνογλου

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ.

Διαβάζοντας το άρθρο του Δοξιάδη στο PROTAGON αντελήφθην με μαθηματικήν ακρίβειαν την μαλακίαν του ανδρός.

Ωράριο

Μην τους ξυπνάς τους τεχνίτες. Είναι κουρασμένοι.

Όλη την μέρα κατασκευάζανε λέξεις συρμάτινες,με σπασμένα μάρμαρα τυλιγμένες με σπάγγο σφιχτά δεμένες, μπουκωμένες με τριμμένα παλιόρουχα και κομμάτια σίδερου,γρέζια χαλκού και ίνες καλωδίων στριφογυριστά σε Ιωνικό ρυθμό.Μετώπες πλαστικές και ρήθρα που στάζουν σιωπή .Δίχως κολώνες ,όλα χάμω.Κακά γωνιασμένες κι’αλφαδιασμένες με το μάτι.

Χτισμένες  πλακόστρωτα της δεκαετίας του εβδομήντα ή

σαν μέταλλα που δεν βυθίζονται.

Κάθε λέξη ποδοβολητό ανθρώπων στο ωράριο αγοράς.

Και όλα αυτά για την μοναρχία στην σκέψη σου.

Μην τους ενοχλείς.Άφησέ τους να κοιμηθούν πάνω στα σώματά μας,να νιώσουμε το βάρος του κάματου της μητρικής μας γλώσσας της Μήδειας.

Έτσι που λες , πηγαίνουν στην δουλειά με φωνή θρυματισμένη και αριστοκρατικό πόνο, κύηση έργου με ρήτρα στο σούρουπο.

Μα τό ‘κανες το λάθος.Τους έβγαλες από την ξεκούρασή τους και αηδιασμένοι φεύγουνε,τα παρατάνε ,εργαλεία και ρούχα εργασίας στο πάτωμα τί θ’απογίνουμε; Τί θ’απογίνουμε δίχως τις λέξεις;

Βουβοί κ’ελάχιστοι πια μπρος στον καθρέφτη που δεν μιμείται ,

προσπάθησε να μιμηθείς τον θάνατό μου.

για την Käthe Kollwitz

για τον Κώστα Λαχά

ΥΠΟΣΗΜΕΊΩΣΗ.α.

Σε εκείνη την έκθεση της Käthe Kollwitz στο Βελλίδειο επί της Τσιμισκή τότε,επιμελητής της οποίας ήταν ο Λαχάς, ήρθα πρώτη φορά σε επαφή με το υπέρλαμπρο και ουμανιστικό έργο αυτής της τεράστιας Γερμανίδας.Μίας Γερμανίδας του κόσμου ,της χαρακτικής ,της γλυπτικής ,της ειρήνης.Θυμάμαι συγκλονισμένος να εκλαμβάνω τον δίκαιο πόνο της.Σ’εκείνο τ’απομεσήμερο ζήτησα από τον ευγενέστατο Λαχά να αγγίξω τον <<Θρήνο>>.Μέσα στην έκθεση ήμασταν εγώ και αυτός.Με άφησε.

Οι φωτογραφίες είναι από την μπροσούρα της έκθεσης.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ .β.

Αυτή η συναυλία δεν χάνεται.Μπαντάρες.

i remember a time when once you used to love me

Από τους ανθρώπους που φεύγουν συνήθως φροντίζω να κρατώ καί τις φωνές τους.Με κάποιο τρόπο ορίζουν την δική μου μοναξιά σε μία ακουστική συνέχεια που αντηχεί μέσα στους θόλους του σώματος από το παρελθόν στο παρών.Έναν κατά κάποιο τρόπο οδηγό ψευδαίσθησης που αποδεικνύεται αδιαλείπτως στο βούρκωμα.Μπορεί στο κάτω κάτω να είναι και μία απόδειξη ότι δεν είναι κανείς ακόμα νεκρός.Μπορεί.

Πόσες όμως αισθήσεις πενθούν για τον εκλιπόντα Γιάννη Σπανό;Τολμώ να πω πέρα από την ακοή καί η αφή.Ο τρόπος που με τη μουσική του μορφοποιεί τα πράγματα.Ο απροσδιόριστος πηλός μετουσιώνεται από τα δικά του χέρια σε ώχρες και σπαράγματα ιερής μοναχικότητας.Οι στιγμές που ποιεί είναι μοναδικές.Μελανόμορφα αγγεία.Ξεκάθαρα πράγματα.Ο Γιάννης Σπανός έκοψε τα πατρόν σε εκείνα τα σχήματα και χρώματα που δεν οριοποιούνται στο περίγραμμα ενός σώματος αλλά φυλλομετρούνται στον άνεμο που πνέει στην ερημιά.

Νομίζω πως ήταν ένας βαθιά μοναχικός άνθρωπος χωρίς να είναι εσωστρεφής.Το αντίθετο μάλιστα.Διαχειριζόταν όμως στα σίγουρα την μοναξιά του σαν πολίτευμα.Βασιλευομένη ευαισθησία.Αυτά τουλάχιστον εισπράττω από τα λεγόμενά του στις συνεντεύξεις που διάβασα τώρα πια στην εποχή του θανάτου του.

Πρακτικά πράγματα.Ζω σε μία πόλη που πέρα από την αθλιότητά της έχει ένα παραλιακό μέτωπο σαν αεροδιάδρομο με φόντο το σούρουπο(παρεπιτόντως στις 4 Νοεμβρίου είχε μία συγκλονιστική δύση που δεν πρόλαβα να φωτογραφίσω).Εκτινάσσονται λοιπόν τα σώματα εδώ.Έχω εκτιναχθεί κ’εγώ πολλές φορές ακούγοντας μουσικές που έπρεπαν.Ή δεν έπρεπαν.Μπορώ να πω με όρκο πως οι Έλληνες συνθέτες που με πήγαν πέρα από τον ορίζοντα είναι πολλοί.Αλλά όταν ήθελα ν’ακούσω το φθινόπωρο,κι ας ήτανε άνοιξη ή καλοκαίρι,προσέτρεχα σε τρεις συνθέτες συγκεκριμένα που κατά την επηρμένη μου άποψη κατοικούν στο ακροτελεύτιο άκρο, σ’ένα Ταίναρο.Ο Χατζηνάσιος,ο Κουγιουμτζής και ο Σπανός.Για τον Κουγιουμτζή ξέρω από προσωπικό του φίλο πως ήταν ένας στοχαστής της παραλίας της Θεσσαλονίκης.Για τους άλλους δύο 《τους πρέπει το καράβι》.Σπασμένο.

Και κάτι ακόμη.Η μουσική του Σπανού έχει κάτι ψυχεδελικό.Είναι οι ενορχηστρώσεις τέτοιες,τα φλάουτα και τα μεταλλόφωνα που δομούν ένα ταξίδι στα τέλη τις δεκαετίας του’60 και στις αρχές του ’70,από την σκηνή του San Francisco μέχρι τις παρυφές του Γαλλικού τραγουδιού(δεν ήξερα μέχρι προχθές ότι ήταν ο πιανίστας του Gainsbourg και ένας μποέμ της αριστερής όχθης του Σηκουάνα).

Μόνο του Σπανού τα τραγούδια δεν γράφονται.

Πια.

Μα μακρηγόρησα .Απνευστί.

Αντίο Γιάννη.


Υποσημείωση.

Το 1995 στην συναυλία του Cave στο Ιβανόφειο Θεσσαλονίκης,support μπάντα ήταν μία άγνωστη τριάδα από την Μελβούρνη οι Dirty Three(καί ο τιτανοτεράστιος Louis Tillet).Αυτοί οι άγνωστοι τότε αιρετικοί με αρχηγό τον βιολιστή-και εδώ και κάποια χρόνια κολλητό και πλέον bad seed-Warren Ellis βγήκε και τα έσπασε.Θυμάμαι ν’ακούω και να απορώ για ένα κομμάτι που ξεκίνησαν να παίζουν δειλά-δειλά στην αρχή,και να μου θυμίζει κάτι.《Δεν μπορεί,μάλλον κάνω λάθος》θυμάμαι να λέω στον εαυτό μου.Ναι.Έπαίζαν Σπανό.《Μια φορά θυμάμαι μ’αγαπούσες》instrumental φυσικά, μια που η φύση της μπάντας ήταν τέτοια.Του άλλαξαν τα φώτα με σεβασμό.Πανδαιμόνιο.Μεγάλη στιγμή.Αργότερα κυκλοφόρησε σε άλμπουμ με διπλό βινύλιο με τίτλο Horse Stories.Δυστυχώς κάποιος χριστιανός δεν τους πληροφόρησε για το τραγούδι αυτό και έτσι στα credits του τραγουδιού γράψανε «άγνωστος».

Παγκόσμιος λοιπόν.

περίπου στο 4΄18 αξίζει να παρασυρθείς

Γιατί Οκτώβρης.

Κάνω μια υπόθεση.Πως κάθε πεσμένο φύλλο έχει καταγωγή.Την «καταγωγή της νύχτας «όπως έγραψε ο Χρήστος Μπράβος.Και της υγρασίας σε αυτήν την γενέθλια γη του χρόνου.Της ιερής υγρασίας που σαπίζει το ρούχο που φορέθηκε ,μήνες τώρα,για ν’απαλύνει τα χρώματα σε φαιοπράσινη τυρρανία.

Υπόγεια εκνέφωση της γης.Πάλλεται,γεμίζει με νερό τα πνευμόνια της και παθαίνει οίδημα.Πεθαίνοντας την λένε θρησκεία ή σαράκι.

Τον Οκτώβρη τα ποιήματα διαβάζονται καλύτερα.Γιατί κάνεις υπακοή στο ποίημα.Σκύβεις πάνω του με μια ζακέτα, γιατί έξω προμηνύεται.Αλλαγή σε σιγή.Σε πολλές διαφορετικές σιγές.Και οι λέξεις ντύνονται καλύτερα.Τις έννοιές τους.Και τις έγνοιες τους.Η αιθάλη,το φως που λύεται , ο συριγμός του γήινου περιδέραιου στο πεζοδρόμιο σφραγίζει την εποχή πια.

Πεθαίνουμε σαν τοπίο.

Όλοι οι δεκαδικοί αριθμοί απαλείφονται τον Οκτώβρη.Μόνο ακέραιοι στέκουν.Κύβος πάνω στον κύβο δεν κάθεται στέρεα.Ημιτελείς καμπύλες σαν ρέκβιεμ.Και σταγόνες.Σταγόνες παντού.Σταγόνες στα δέντρα,σταγόνες στα χείλη,σταγόνες στο κλαβιέ του πιάνου που απλώνεται σε πήλινες οκτάβες μελαγχολίας(πόσες οκτάβες ακόμα;).Οι σταγόνες στα παράθυρα και στα κουφώματα αλουμινίου είναι επιφωνήματα που κυνηγιούνται και αρπισμοί του Harold Budd .

Σταγόνες στα μάτια.

Ο Οκτώβρης μπορεί να είναι και αναπαράσταση κάποιου φόνου.Θύτης και θύμα ομοτράπεζοι.Αφού είναι το ίδιο πρόσωπο.Όλες οι κινήσεις καταγράφονται από τον ιατροδικαστή.Εμβρυακή στάση του φονευθέντος ενώ το τσιγάρο του καπνίζει ακόμα στο τασάκι.Γονυπετής ο φονιάς εκλιπαρεί τη μνήμη να φύγει.

Disintegration.

Όπως το ομώνυμο άλμπουμ των Cure που ακούω ιεροτελεστικά κάθε Οκτώβρη από τότε που κυκλοφόρησε.

Η αποκάλυψη αιθέριων επιγραμμάτων του παρελθόντος και του μέλλοντος.Σκύβει κανείς τέτοιες μέρες στο χώμα να αφουγκραστεί μία πνοή μαζί με καλπασμούς αλόγων και κύμβαλα.Μια φωνή λέει » το νού σου». Αυτή είναι συνδυαστική τέχνη μιας δροσερής αισθητικής σε ένα νούφαρο.

Έρωτας.Τόσο αληθινός που η ψυχή ντύνει το σώμα.Το είπε ο Νίτσε.

Προραφαηλίτη μήνα έχεις τα χέρια των ανθρώπων στις ζωγραφιές του Egon Schiele.Αυτά ειδικά είναι φωτοστέφανα στην ανθρώπινη μυική δραματουργία.

Από εδώ και πλέον όμως Οκτώβρης θα είναι και το συγκλονιστικό βιβλίο ποίησης του Γιάννη Αντιόχου »Αυτός ο κάτω ουρανός».Περίμενα υπομονετικά να έρθει αυτός ο μήνας για να το εκστομίσω.Το πήρα τον Μάιο και έπρεπε να βαφτιστεί Οκτώβρη λοιπόν.

Αυτός όμως ο Οκτώβρης ο Sementilius είναι καί σπορά.Η σπορά του Bill Nico.Αυτός ο τύπος με σακάτεψε κάποτε με έναν στίχο του.<<Κατάγομαι από ένα μπαρ του προηγούμενου αιώνα>>.Αλλά και με πολλούς άλλους.Με πολύ φιλότιμο και πίστη στην ποίησή του,είχε την ευγένεια να μου στείλει το χειροποίητο βιβλίο του με τίτλο».ξύπνα με πριν πεθάνω»Τη δική του φωτιά..Λόγιος δεν είμαι.Ούτε κριτικός.Αλλά ο Bill τολμά να βγάλει τις χαραγματιές του να συνομιλήσουν μαζί μας.Σε ένα bar.Όπως ο Bukowski που τόσο αγαπά.Ποίηση κοφτή .Ανθρώπινη σαν κλωτσιά στο στομάχι.Πολύ συγκινητική κίνηση.Το εκλαμβάνω σαν γενέθλιο δώρο Bill ,όπως σου είπα κατ’ιδίαν.Σ’ευχαριστώ που με τίμησες.

Στην ποίηση υπάρχει αυτή η πρώτη φωτιά του Προμηθέα,αυτή η μόνη φωτιά που περνά στο χαρτί χωρίς να το καίει.

για τον Ηρακλή

Κλειστό δωμάτιο

Το δωμάτιο με τ’ανοιχτά παντζούρια εδώ και χρόνια παρατημένο στο βαλς της ακινησίας

εμμονεί στην ίδια απούσα ζωή.

Τα αντικείμενα φωτογραφημένα καθημερινά από την ίδια γωνία ,

από τον ίδιο φωτογράφο

αλλά με περισσότερους κόκκους στο τυπωμένο χαρτί .

Επικαθήμενη ιστορία στο τραπέζι,

στο σκρίνιο,στην βιβλιοθήκη,

στο γραφείο με τα μολύβια που μοιρολογούν την επόμενη λέξη.

Όλες οι σκιές των ποδιών της καρέκλας και των κάγκελων του μπαλκονιού,

επίμονοι γεωμέτρες των σκιών που χαρτογραφούν ανάγλυφα την απόκοσμη ησυχία,

στο τριμμένο από σανίδι πάτωμα.

Παρτίδα σκάκι.

Ρουά το φως

μα πάντα μάτ η νύχτα.

Το γυάλινο θολό τασάκι με τις πτυχώσεις,

μικρά και κρυστάλλινα τρίγωνα και ρόμβοι γύρω του,

ξέρει πως κάθε τσιγάρο που ξεψύχησε μέσα του ήταν και μια λέξη.

«Αλίμονο»,»ίσως», «μετά».

Και όλο το λεξικό του απόντος.

Κάθε μέρα Κυριακή απόγευμα.

Ή απόγευμα γενικώς.

Το σούρουπο δεν είναι εύκολο αν δεν έχεις τη ζωή σου.

Και τέτοια είναι η αντήχηση των blues και του Bach

στις γωνιές των γύψινων στο ταβάνι

που μόλις προκάνει ο έκπληκτος νους ν’ακούσει

την άπεφθη νότα της σιωπής τους

να συντονίζεται στις επιφάνειες.

Όλο το δώμα τυλιγμένο με το σεντόνι

του Αορίστου και του Παρατατικού χρόνου,

σε νεκρό παρών.

Ο χρόνος εδώ αγαπητοί μου

κυρτώνει τις ίσιες γραμμές,

στραβώνει τους χάρακες.

Η σκόνη είναι το σάβανο των πραγμάτων.

Και μιά φράση αποτυπώθηκε στους υπόλευκους τοίχους

«Η σκάλα προς τον παράδεισο είναι κυλιόμενη.Και έχει χαλάσει».

για τον Morrissey

6:30 παραλία θεσσαλονίκης.

είναι αναπόφευκτο. Η ιδέα εντός υπαγορεύει.Το σώμα ακολουθεί σαν κουτάβι πεινασμένο.Κάθε μέρα πριν την δουλειά.Προνόμιο.Έτσι απολεπίζεται κάπως η σκουριά.Σημειωματάριο ,καφές , πούπουλα για σελιδοδείκτες και μια ησυχία σαν συνεννόηση.Παγκάκι -παγκάρι.Και εγώ ο οβολός.Χάραμα ντροπαλό ,καλοκαιρινό που ξέρει να φιλά την αχίλλειο πτέρνα.Πως πονάει.Εκεί δεν υποκρίνομαι.Δεν υποκρίνεται κανείς.Παρατηρητές, ψαράδες,παλαίμαχοι αθλητές του στίβου,άγιες γερασμένες γυναίκες ,υπάλληλοι,φτωχοδιάβολοι,ψυχικά νοσούντες,σωματικά νοσούντες.Όλοι πάνε κόντρα.Στην λήθη.Τρέχοντας ή περπατώντας.Όλο το πλάτωμα της παραλίας γίνεται λύτρωση.

Παρατηρώ τα σώματα των περαστικών.Κάθε σώμα ένα εργόχειρο.Οι περισσότεροι τρίτης ηλικίας.Βαθαίνει η ηλικία και η γλυπτική βαθαίνει.Καί η χαρακτική.Πτυχώσεις στο δέρμα σαν φαράγγια,στενωποί και ατέλειες.Ανάγλυφοι χάρτες.Η δυσμορφία ομορφαίνει επιτέλους αυτό που η νεότητα δεν κατανοεί.Ευτυχώς.Και μια ροπή προς το χώμα σαν τελική συνάντηση.Είναι τα τελευταία μέτρα μιας ζωής.Μα πόσο όμορφα σμιλεύεται το κορμί,αυτό που η τέχνη μιμείται.Δύσκολες ανάσες και κόκαλα που τρίβονται.Χρόνια πάνω στα χρόνια.Θάνατος ενός άστρου με φυσιολογικό τοκετό.Τί πείσμα.Τί δόνηση.

τα πουλιά;Τα πουλιά εφευρίσκουν.Τα πουλιά πλέκουν.Λέξεις και πορείες.Συριστικά από την επιφάνεια της θάλασσας.Και τα χελιδόνια.Θεέ μου τα χελιδόνια. Είναι γρήγορα σαν σκέψη.Αδύνατο να φωτογραφηθούν με συμβατική κάμερα.Μα δεν θέλουν να φωτογραφηθούν.Το ψαλίδι στην ουρά τους λέει »κόφτο».Τόσο άναρχη πτήση κάνει μια ιδέα που ταξιδεύει.Τα σπουργίτια κλεφτρόνια μοιράζονται κάτι τρίμματα από παξιμάδι.Η ανθρωπότητα κοιτάζει χαζεμένη μη κατανοώντας.Οι γλάροι είναι άρχοντες.Κατέχουν την τέχνη της αιώρησης σαν ποίημα .Με ένα φτερούγισμα μένουν ακίνητα σε ύψος,και σου γνέφουν έλα επιτέλους.Η ελευθερία δεν είναι λέξη,είναι κίνηση.Ή τραγούδι.

από τον πιανίστα της Bilie Holiday,Mal Waldron και από την παραλία της Θεσσαλονίκης για τον κόσμο

Είμαι η διασκευή σου

Στα κενά ανάμεσα,

από μουσική σε μουσική,

στους δίσκους βινυλίου

δυναμώνω την ένταση

ν’ακουστούν καθαρά

τα όμορφα παράσιτα.

Εκεί κάπου,

στο αρμονικό του μαγνητικού πεδίου βάθος

σ’ακούω.

Μα δεν σε χορταίνω.

Κρατά λίγο.

Γι’αυτό απευθύνομαι στο «4:33».

Πραγματώνω το άτρεπτο.

στον John Cage

Denise Levertov

Ο κότσιφας των κοτσιφιών

Ένα γκριζωπό πουλί

στο μέγεθος ίσως δύο στρουμπουλών σπουργιτιών,

πεσμένο σε κάποιο λιβάδι,

πρόκειται να ισοπεδωθεί,σε ένα στεγνό

χάος από πούπουλα-

και κανείς δεν ξέρει

ότι ήταν πρίγκηπας στην γενιά του,

βιρτουόζος των βιρτουόζων,

άρχοντας των χιλίων τραγουδιών,

ευγενής,περίτεχνα επινοητικός,ιδεαλιστής,

αντίζηλος των αηδονιών.

ένα ποίημα της Denise Levertov από τη συλλογή «Breathing the water».

Είναι η πρώτη μου απόπειρα μετάφρασης ενός ποιήματος,και νομίζω η πρώτη μετάφραση αυτού του συγκλονιστικού ποιήματος της σημαντικότατης Αμερικανίδας ποιήτριας Denise Levertov.Το εγχείρημα ήταν σοβαρό.Θα μπορέσω να μεταφέρω το νόημα και τις ελαστικότητες μιας γλώσσας μέσα σε ένα ποίημα από τα Αγγλικά στα Ελληνικά;Μπορεί το ύφος και η γλωσσική δομή να μπορέσει να καλυφτεί σε μια μετάφραση;Κύρια προυπόθεση νομίζω είναι να μπορέσει κάποιος να αποδώσει την αίσθηση ενός ποιήματος στο επίπεδο που ανήκει.Το ψυχανέμισμα που κρύβεται στις λέξεις.

Ευπρόσδεκτα σχόλια και παρατηρήσεις.

Θα ακολουθήσουν και άλλα…

dead can dance live θεσσαλονίκη,θέατρο γης 1/7/19

…χορέψαν οι νεκροί
στο θέατρο της γης
στην τρίτη παρουσία…

Η πρώτη λέξη είναι μύηση.Είτε συνέβη πριν πολλά χρόνια είτε εκείνο το βράδυ της συναυλίας( για κάποιον που τους έβλεπε για πρώτη φορά),το πρώτο χαρακτηριστικό είναι αυτό.Η μουσική τους δεν αφήνει περιθώρια.Ή θα σου αρέσει ή δεν.Δεν υπάρχει μέση κατάσταση.Άν σου αρέσει τελείται η μύηση.Σε αλλάζει.Σε εξυψώνει .Σε κατακτά και την κατακτάς σε μία ανεμοπορεία χωρίς επιστροφή.

Η δεύτερη λέξη είναι μυσταγωγία.Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς στις συναυλίες τους.Η εκτέλεση των τραγουδιών τους ζωντανά είναι εισαγωγή στο όνειρο.Ιερή κατάφαση και άρρητη σκέψη.Το συγκινησιακό φορτίο που δωρίζεται, διαπερνά έναν έναν τους παρευρισκόμενους.Αστρόσκονη.Έκσταση.Είμαστε όλοι αδέρφια.

Η τρίτη λέξη είναι εκμάγευση.Της ζωής.Η ακριβής τοποθέτηση των πραγμάτων του κόσμου μέσα σου όπως θα έπρεπε να είναι.Συναστρία συναισθημάτων.Καί αισθητικής.Αίσθηση παραίσθηση μέσα από τον παραμορφωτικό καθρέφτη του ψεύτη χρόνου.Σαγήνη .Ταξίδι.Δάκρυ.

Άργησα να γράψω μια και η συναυλία έγινε στις 1 Ιουλίου, μα έψαχνα τις λέξεις..

-Κάπου στο βάθος του νυχτερινού ουρανού ,αριστερά από το θέατρο γης έβλεπες την μεγάλη άρκτο.Σκέφτηκα πως αυτό το αρχαίο φως που έφτανε σε εμάς εκείνη ακριβώς τη στιγμή ,ίσως λέω ίσως, να γεννήθηκε κάπου στον μεσαίωνα ή στην αναγέννηση ,όπως ακριβώς και η μουσική των Dead απ’όπου προέρχεται.

-Έχω δει και τις τρεις συναυλίες τους στη Θεσσαλονίκη. Νομίζω πως αυτή ήταν η καλύτερη.Πρώτον γιατί πλέον η μπάντα είναι τόσο ώριμη και μεστή όσο ποτέ.Και δεύτερον……

-Την ώρα που έπαιξαν το song to the siren από Tim Buckley δεν υπήρξα.

Μέρες που είναι

Σάμερ ίν δε σίτι

Bon voyage

Όταν φοράς ένα σύμβολο απλά αυτός που ξέρει ,ξέρει.

Για μία μπύρα πήγα στο ψιλικατζίδικο μιας άλλης γειτονιάς και βρέθηκα να συνομιλώ για την post punk,new wave,synth pop σκηνή των 80’ς και για τον Νίτσε και τον Μπωντλαίρ με μία απίθανη.Έτσι ίσιωσε η μέρα.

Το ποστ είναι αφιερωμένο στον εκλογικό αντιπρόσωπο της Χρυσαυγής που με τόσο μίσος με κοίταξε μέσα στα μάτια.

Πίνα

Κοίτα βόρεια.

Δόνηση και περιστροφή.

Σώματα που ψηλαφείς με το δάκρυ,

με νερό καμωμένα.

Ένα σώμα ,πολλά σώματα.

Συρμός.

Τρέμει ο καρπός και ο αγκώνας

σκιές στα βαθουλώματα της πλάτης

και τ’ακροδάχτυλα μπλεγμένα.

Κοίτα βόρεια.

Κατεβάζει τις τροχιές των άστρων τινάζοντας τα χέρια.

Πως το κάνει;

Γη του Βούπερταλ

που κυλάς στο ξύλινο πάτωμα.

Ιερή κύφωση και κήλη

συμπαγής σάρκα

κάθε κίνηση λέξη

κάθε λέξη κείμενο.

Οι αρμοί σφίγγουν ξεσφίγγουν

ορμή και διάλυση

κύρτωση και σύρσιμο

των σωμάτων υμών των επιούσιων

των πνευμάτων υμών των αυτεξούσιων.

Κοίτα βόρεια.

Σώμα που πεινά

Πινασμένο σώμα.

για την Pina Bausch

σκοτεινός Ηράκλειτος

Την προηγούμενη εβδομάδα

πίναμε ουίσκι με τον Ντέιβιντ

στο γνωστό μπαρ.

Είχε καιρό που είχε αυτοκτονήσει και χάθηκε.

Καθόμασταν αμίλητοι ο ένας δίπλα στον άλλο

και κοιτούσαμε το ίδιο μωβ λιβάδι ίσια μπροστά

από το οποίο καταγόμαστε.

Κάποια στιγμή με κοίταξε λέγοντας

<<τα όνειρα είναι το αλφαβητάρι των νεκρών>>.

Το βλέμμα του ήταν δύο πετροχελίδονα.

Καθώς φεύγαμε

έβλεπα τον άνθρωπο

να περπατά αντάντε

στην σπείρα ενός κοχυλιού στο πεζοδρόμιο

με το βάρος της Αμερικής στην πλάτη του.

Μονολογούσε ενώ χανόταν στην νύχτα

<<εφόσον>> <<άρα>>

<<εφόσον>> <<άρα>>.

Υπάρχουν τρεις David.

Αυτό είναι για τον David Foster Wallace.

Υ.Γ.το πρώτο κεφάλαιο από τον χλομό βασιλιά θα το αντιγράψω σε ένα άνθος ιβίσκου και θα σου το δώσω.

Αποσπάσματα (στα)

Έι Ρολάν

Περπατώ ξυπόλητος πάνω στις λέξεις σου από νέον

μονοασύλλαβες με έναν φόνο

ονειροξύ

μουλύπη(ς)

και βαδίζω στην δίκη μου άνευ συνηγόρου.

Στον έρωτα ισόβια κάθειρξη εκτίεται στο Ένα σώμα.

Ειρκτή.

Όλα τα άλλα σώματα που συναντάς είναι απλά σωφρονιστικά καταστήματα.

Μη σωφρονισμού.

Παρατατικοί και αόριστοι του μέλλοντος.

Tί βάρος.

Τί βάρος αυτό το χνάρι στον αέρα.

Πενθέρωτας.

Μονοσήμαντη σημαντική και άκλιτη.

 

στον Roland Barthes

΄΄και έτσι πρέπει να μπορέσεις να σηκώσεις
από κάτω την πέτρα
και να την κρατήσεις
με μια παράφορη ελπίδα
μέχρι που ν’αρχίζει ν’ανθίζει
ακριβώς όπως η μουσική
ανυψώνει την λέξη
και την κατακλύζει με ήχους΄΄
Ingeborg Bachmann

κλίκ

Βλέπω έναν άντρα

νευρικό έξω στο πεζοδρόμιο να καπνίζει.

Στηρίζεται με το ένα του χέρι στην κολώνα φωτισμού

και οι φίλοι του έντ(ρ)ομα τριγυρνούν γύρω από την λάμπα.

Τον βλέπω ασπρόμαυρο.

Σαν φωτογραφία με χοντρό κόκκο

και έντονη αντίθεση.

Τον βλέπω πίσω από τα μάτια σου σε κάδρο.

Κάποτε ήταν έγχρωμος .

για τον Robert Frank

.Η συνέντευξη του ποιητή Γιάννη Αντιόχου στο τρίτο πρόγραμμα στον Δημήτρη Τρίκα ήταν εξωσωματική εμπειρία.

.Στις εκλογές θα ψηφίσω Tarkovsky

.Επειδή ρωτάς και ξαναρωτάς γιατί δεν μπορείς να το πιστέψεις σου ξαναλέω.Όπως λέμε νιώθω χαρά, νιώθω θλίψη,νιώθω ευάλωτος έτσι λέμε νιώθω This mortal coil,νιώθω Depeche mode ή και τραγούδια,ας πούμε νιώθω 10.15 Saturday night.

James+ Shame live Fix open air 7/6/19 Thessaloniki

Όλα έγιναν γρήγορα.Ένα τηλέφωνο από ένα φίλο και βρέθηκα να εκπροσωπώ επίσημα την διοργανώτρια εταιρεία της συναυλίας σαν φωτογράφος.Ομολογώ πως δεν πήγα για τους James.Τους αγαπώ ,έχω τους δίσκους τους αλλά τους έζησα στα 90s.

Πήγα για τους Shame.Και δεν έπεσα έξω.Μιλάμε για μπάντα ηφαίστειο που εκρήγνυται και σε θάβει η λάβα.Post punk ήχος άλλης δεκαετίας ,δεμένη μπάντα σαν γροθιά και μία τόσο σπάνια αυθεντικότητα επί σκηνής όσο σπάνιες είναι οι δισκοθήκες των γονιών τους που τους επηρέασαν.Από το φτωχό νότιο Λονδίνο με ψυχή.

<< SHAME SHAME SHAME ,THAT’S OUR NAME>>

Η κουβέντα που κάναμε με την μπάντα,σε σύντομο χρόνο, ήταν χαλαρή και φιλική backstage.Με τις μπύρες μας μιλήσαμε για μουσική ,στίχους και συναισθήματα.

Ευχαριστώ τον Φίλο Γιώργο για την κοινή πορεία μας επί δεκαετίες.

Την Ιωάννα για την ευκαιρία και την αβρότητα.

Παρακάτω λίνκ με πλήρες κείμενο.

http://www.mic.gr/live-review/shame/07-06-2019

η λέξη

Που είναι ο Τζός;

Έγινε δέντρο.

Ακίνητο.

Στην πίσω αυλή.

Συνθέτει το φως,

η σκιά του στο σπίτι ουρλιαχτό.

Που είναι ο Τζός;

Έγινε δέντρο.

Τον αγαπούν τα φίδια.

Τυλίγονται πάνω του.

Ψυχρόαιμα.

Μα εκείνος αγαπάει την λέξη.

Που είναι ο Τζός;

Έγινε δέντρο.

Ξεκουράζονται λευκοί μαρμάρινοι γίγαντες στις ρίζες του.

Έγινε δέντρο.

Απλώνει τα κλαδιά του σαν ρωγμές στο τζάμι τ’ουρανού,

μόνο για ένα πουλί.

Αιμάτινα κόκκινο.

Την αυγή.

Που κάθε ασπάλαθος.

Κάθε αυγή.

νάρκη.σεισμός*

Προέκταση χεριού

φωτεινή

σκληρός φαλλός

αφής

ψηφιακή τρύπα του

όντος

δὸς ἡμῖν σήμερον

αυτό

που δε θα δώσουμε ποτέ

αύριο ή ουδέποτε ίσως

στον πλησίον.

Καθρέφτη καθρεφτάκι μου

στα πέρατα του κόσμου.

Στέμμα και σκήπτρο

στη φτώχεια μου.

*15 ρίχτερ ή πρόσεχε που πατάς

_

_

_

Έτσι όπως πάει η παρτίδα,στο τέλος δε θα μπορούμε να κοιτάξουμε δίπλα μας από την παχιά ομίχλη.Τόσο ίνσταγκραμ και φέισμπουκ είχαμε να δούμε από την χούντα.

Ο συμμαθητής Moby συμβολικά τα λέει καλύτερα

Τα τίμια χέρια σου

Κάθε σταγόνα νερό

που πέφτει

από υδροροή,

τίνγκ τίνγκ τίνγκ,

είναι ένα ήσυχο δωμάτιο

στο κέντρο του κεφαλιού μου.

Εκεί λοιπόν ζείς.

Με τον αργαλειό σου.

Φτιάχνεις τα φωνήεντα της άνοιξης,

να ανήκουν στο φθινόπωρο.

Έτσι κάθε βροχή

γίνεται υφαντό

που με τυλίγει.

αιμιλία

Μπαίνω στην λέσχη των όπλων

με το φιλί του πρωινού στα χείλη μου.

Μου δείχνουν εμφατικά να υπογράψω το τέλεσμα.

Χαμογελούν.

Πράττω κατά του δαίμονα εαυτού.

Μου δίνουν το καλύτερο όπλο τους.

Έχω βρώμικη δουλειά να κάνω.

Να σκοτώσω την εικόνα μου μέσα από τα μάτια των άλλων.

Όλα μοιάζουν μαύρο οπάλιο.

Βγαίνω στον δρόμο και βλέπω το είδωλό σου

σε ένα φύλλο που πέφτει τυχαία στο μέτωπό μου.

Κύμβαλο του Pedro Santos ή απήγανος;

Τώρα που το σκέφτομαι,

λατρεύω τις λέξεις με μόνιμο ηλιοβασίλεμα.

Και το πεζοδρόμιο ανθίζει

κάτω από την πνοή του αυτόφωτου απογέματος.

Το κρύο σίδερο σπαρταράει για δράση μέσα στην τσέπη μου.

Να μην ζει κανείς σαν πρόγευση.

Είναι η επίγευση που χαράζει νήμα

και γλυστρά όλη η βροχή πάνω του

για να μπει στο στόμα του κόσμου.

Ναι.

Σκοτώνω κάθε εαυτό που δεν μου ανήκει.


μητέρα αφρική


Δεν έχω χρόνο.Κάνω δύο δουλειές και κουβαλώ και μία άφατη πίκρα εντός.

Πάντα όμως η μητέρα Αφρική είναι εκεί για να απαλύνει τον πόνο.Κάθε φορά είναι εκεί για να φωτίζει την λευκή και άραχνη ζωή.

Από την βαθυγάλανη φωνή της EVORA μέχρι τους παραδεισένιους αρπισμούς του Toumani Diabate ,τους κιθαριστικούς ίαμβους του Farka Toure και τα Αfro-beat των Νιγηριανών,και… και…

Οι Marijata από την Γκάνα….

Ο Francis Bebey από το Καμερούν…(διπλό βινύλιο) από την Γαλλική born bad records. Παίζει και αυτό το sanza…έχει και αυτούς τους στίχους…

Και τελευταίο ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχω ακούσει στη ζωή μου.KOKOROKO από το κέντρο την νέας jazz σκηνής του Λονδίνου και τις ταράτσες της Γκάμπια και της Νέας Γουινέα…

…όμορφη άνοιξη έρχεται πάλι…

αυτό δεν είναι ποίημα…#4

There’s a beauty here I cannot deny

:’ ,» «;’ `, ‘: °`;’.•`;-‘, ‘, |°;’: ; , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ . ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; «-; -`•-_ ‘, °;` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ;• , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;»:;:;’,`’ °;- ‘: ; -‘ `; , ‘; » ;. ‘ , ‘,; – •` :’;, ,; ‘: ; , ; » – :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ; ;’: ; ‘ `; , ‘; «-;; :;’,`°; ‘,’ ;` – « : ; ‘: ;• , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;’ -`•-_ ‘, °;` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ;• , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;’ ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; » ;. ‘ , ,`- «:; ,’: ; , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;’ ° ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; «-; -`•-_ ‘, °;` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ;• , ; » :’ ; – ,- ;’ ‘ .,» ;’ ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; » ;. ‘ , °•–, ;’ ; » ,’:» , ,:, : » , :’ ` , ` ,` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ; , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;’ ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; «-; -`•-_ ‘, °;` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ;• , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;’ ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; » ;. ‘ , ‘ :; ‘ ; , ‘ ; ,`- «:; ;. ‘ , ‘ :; ‘ ; , ‘ ; ` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ; , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ • . ,» ;’ ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; » ;. ‘ , ‘ :; ‘ ; , ‘ °`•_ ‘;,..;-‘ .«,’,:’,-,,.; ‘ ; -; -`•-_ ‘, |°;,`•`’ °;-‘_’• ,`- «:; , °•–, – » , ,:, :» , :’ ` , ` ,

Για να γράψει κάποιος για τον David Sylvian πρέπει να σκεφτεί.Να εμπνευστεί.Έστω λίγο.Ο λόγος είναι η ανταπόδοση .

Γιος σιδηρουργού ,χορτοφάγος,λάτρης της λογοτεχνίας και της ποίησης,του κινηματογράφου της φωτογραφίας και της ανατολικής φιλοσοφίας αλλά καί της ανατολίτικης μουσικής.Ένα πολύ ντροπαλό αγόρι στα παιδικά και στα εφηβικά του χρόνια ,σύμφωνα με τα λεγόμενά του,που δεν μπορούσε να συνδεθεί με τους υπόλοιπους ανθρώπους.Ένας αντικοινωνικός νέος που βρήκε σαν μέσο τη μουσική για να επικοινωνήσει με τον κόσμο.Ευτυχώς.

Τραγουδιστής των ανδρόγυνων glam JAPAN.

Ανήκει σε έναν κόσμο με πολλά ιδανικά.Τα ενσωματώνει στην τέχνη του.Και η τέχνη, κατά τον Andrei Tarkovsky , που τόσο λατρεύει ο Sylvian είναι αθανασία.Νεορομαντική,avant garde,new wave,synth pop,art pop,ambient,jazz ,πειραματική ελεκτρόνικα,ροκ αυτοσχεδιαμοί, είναι μερικές από τις μουσικές που έχει δημιουργήσει και παντρέψει στα 45 χρόνια που ευδοκιμεί στη μουσική με πολλή μεγάλη ευθύνη και σεβασμό.Και όλα αυτά με μία ιδιάζουσα υψηλή αισθητική για τον κόσμο.Ένας οραματιστής.Ένας θλιμμένος BOWIE.Ανοησίες.Ο Sylvian είναι ο Sylvian.

Προσωπικά τον έχω μέσα στην καρδιά μου σαν μέγα ταπεινό παρατηρητή που έχει κάνει μία συμφωνία με τη φύση.Μία κάποια ανταλλαγή συντελέστηκε για να συμβιώνουν μέσα στα τραγούδια του η δροσιά του ανέμου και των δέντρων με τις ευφιέστατες μελωδίες ή μή μελωδίες. Η ενσωμάτωση των ερωτικών του ποιημάτων με το φέγγος των άστρων είναι ένα είδος συναύγειας.Αυτή είναι και η μοναδικότητα του.Ο διάλογος ανάμεσα στη συναστρία της τέχνης του και το προσωπικό σκοτεινό φως του καθενός.Αποτέλεσμα;Παράδοση στην ηρεμία του.Δεν μπορώ να βρω διαφορά ανάμεσα στα τραγούδια του και στα παιχνιδίσματα του φωτός των δέντρων στο υγρό έδαφος φθινόπωρο ή χειμώνα.Και το υπέροχο είναι ότι μπαίνεις σιγά σιγά στην αποκάλυψη.Γιατί πρέπει να του δώσεις χρόνο.Ο Sylvian θέλει χρόνο.Ωριμάζει κάπως μέσα σου και γίνεται μεστός, αλαβάστρινος.Να σημπληρώσω εδώ ότι ο Sylvian είναι νερό.Πολύ νερό.Και έτσι ο καλλιτέχνης φορμάρεται εύκολα, αν το θέλει κανείς, μέσα του.

Σχεδόν σοβαρολογώ που έλεγε και ο Ελύτης.

Αυτή η στήλη όμως όπως γνωρίζετε ,όποιοι γνωρίζετε,είναι ένα προσωπικό ημερολόγιο τραγουδιών και των επακόλουθων που μου προκάλεσαν.

Το σημερινό τραγούδι προέρχεται μέσα από ένα άλμπουμ των RAIN TREE CROW.Οι εν λόγω μπάντα είναι η άλλη όψη των JAPAN μιας και είναι όλα τα μέλη ίδια με τη διαφορά ότι στο συγκεκριμένο και μοναδικό πόνημά τους ομολογούν ότι στηρίχτηκαν σε αυτοσχεδιασμούς και πειραματισμούς και δεν υπήρχε καμιά πρόβα στην ηχογράφηση των τραγουδιών.Το στοιχείο αυτό γίνεται εκπληκτικό όταν ακούσει κανείς τον δίσκο και καταλάβει την εξαιρετική δομή που έχουν τα τραγούδια τους σε αντιδιαστολή με την ικανότητα που έχουν σαν μουσικοί να παράγουν εκείνη την στιγμή το ελεύθερο και το τυχαίο χωρίς κακοτεχνίες και αδιέξοδα.

Εκεί μέσα λοιπόν βρίσκεται το BLACKWATER.

Θυμάμαι να το ακούω την πρώτη φορά αποσβολωμένος .Μου δίνει την αίσθηση του νερού τόσο πολύ που από τότε κυλώ μαζί του.Μία περίεργη πληρότητα σε μυστηριακό τοπίο.Είναι ένα τραγούδι σπήλαιο.Ένα τραγούδι σταλαγμίτης που σιγά σιγά σε κάνει σταλακτίτη. Τολμώ να πω πως θα το έβαζα μαζί με την προσευχή του Δαβίδ στο απόδειπνο ενώ κάνω μακροβούτι.Βλάσφημος? Τέτοιο φως.Τέτοιο σκοτάδι.

I hold you in
A sea of silence
On the borderline of truth
Open violence
I see no sign
I see no place I’ve loved
Depending on the signs
To find the road

Blackwater take me with you
To the place that I have spoken
Come lead me through the darkness
To the light that I long to see again

I walk with you
But sleep beside her
The summer came and went
It passes us over

I see her cry
I see the face I have loved
Depending on the blind
To find the road

Blackwater take me with you
To the place that I have spoken
Come lead me through the morning
For the land that I long to see again

Στο βίντεο δείχνει ένα κοράκι, και θυμάμαι σε μία συνέντευξή του να επισημαίνει ότι έχει επηρεαστεί από το βιβλίο του Ted Hughes ‘Crow’ όπως επίσης ότι τον ενδιέφεραν οι μύθοι των πολιτισμών για το εν λόγω πτηνό.

Άνθρωπος μπαχτσές που έλεγε και η γιαγιά μου η Θρακιώτισσα η βαξεβάνα.

Γειά μας.


στάχτες

Στο κακόφημο τσίρκο είμαι γελωτοποιός,

αγράμματος κι’αδιάβαστος ανθρωπάκος στον έρωτα

κουρέλι αοιδός και ποιητικής απαγγέλλων σκουπίδια.

Γέλια και χλεύη υπόσχοντες στους εξώστες

οι περπατημένοι φίλοι σου,

φίλοι φίλων της τέχνης εξαμβλώματα

και γυμνασιάρχες λόγιοι αγράμματοι με λίμπιντο.

Τυρβώδης ροή των υγρών στα μάτια μου.

Κ’ εσύ στο ταμείο

φτηνά να πουλάς το εισιτήριο.

.

.

.

Καλύτερα τοίχος με ράγισμα παρά μάρμαρο κρύο.


τηλεγράφημα

Αγαπητέ Bruno.στοπ

Eίναι επιτακτική ανάγκη

για κάθε πάτημα σκανδάλης ,

να γραφτεί σαν απάντηση

ένα ποίημα.στοπ.

Για κάθε άδικο θόρυβο,

ένα άνθος στις λέξεις.στοπ.

Είμαι πλούσιος γιατί όλα μου τα μετρητά

είναι σε δάκρυα.στοπ.

Σου στέλνω ένα.στοπ.

Αντίο.νονστοπ.

.

.

.

Σ’ευχαριστώ BRUNO GANZ για τα λόγια που μου ψιθύρισες σαν άγγελος.

εξάχνωση

Όταν θα βρεθούμε τυχαία στον δρόμο

θ’αγκαλιαστούμε χωρίς ψυμίθια,

και θα πεθάνουμε επιτόπου.

Ο ένας στην αγκαλιά του άλλου

στην Τσιμισκή ή στη Βαφόπουλου.

Φως και θερμότητα.

Επιτόπου.

Ο κόσμος άλαλος θα τρέξει να βοηθήσει,να δει πως συνέβει.

Μα εμείς θα ζούμε πεθαμένοι στη διάσταση<< των άλλων>>.

Θα παίζεις κουτσό στα σύννεφα με το λιτό σου βλέμμα

κ’εγώ θα σου σφυρίζω Velvet Underground.

Οι περαστικοί κάτω θ’ακούγονται στη συμφορά και στο τι έγινε.

Εσύ θα κάνεις κούνια κάτω απ’το πλατάνι

και με το πάνε έλα θα συντονιστώ

για να σου δίνω γλυκόριζες μές το στόμα ,

απ΄το στόμα μου.

Κάτω χαμός,ασθενοφόρα και καημός.

Πως να μαζέψουν τις σπασμένες πορσελάνες.

<<Αυτό δε ξανάγινε>> θα λένε.

Ναι ,όντως δε ξανάγινε.

Νεκροί να ζούνε μ’έρωτα μετα θάνατον.

.

.

.

Κατόπιν θ’αναστηθούμε και θα πάει ο καθένας στη δουλειά του.

κουκκίδα

Κάθε φορά που σκέφτομαι τον άνεμο,

ανακατευθύνεται .

Λίγο πάνω από το κεφάλι σου.

Συνοδευόμενος με κάθε λογής κλαδιά και βοτάνια.

Σου τραγουδά ξέπνοα

σε γαλάζια ημιτόνια,

΄΄η λάσπη στα μάτια σου έγινε απ’τη δική μου βροχή΄΄.

Σέ παρακαλώ.

Απομνημόνευσε αυτή την λευκή κουκκίδα

ασώματη ερωμένη.

Κάντην ενστικτωδώς ανατολή.

Εκείνη τη στιγμή θ’αφήσω απαλά

ένα νεκρό κοκκινολαίμη

πάνω σε ένα φύλο μανόλιας,

στην άκρη μιας όχθης.

Μιάς ατόλης.

Με κάποιους βαριεστημένους αγγέλους,

που βρήκα σε αίθουσες αναμονής,

υψώνοντας σπασμένα ποτήρια στο χείλος,

θα δούμε το πετούμενο να φεύγει στον αέρα

μπροστά στον ήλιο

που μόλις έφτιαξες.

 

 

βιβλία,δίσκοι,σοκολάτα και αντε και γ…… 2018

Δύσκολος χρόνος.Απώλειες πολλές .Παιχνίδια της ζωής σα φάρσα.Κακόγουστη.Και αποφάσεις που θέλω να παρθούν.Μέσα στο 19.Να είμαστε μόνο καλά.Ψυχή και σώμα.

-ΛΟ-ΛΙ-ΤΑ:Το ξαναδιαβάζω.Ο θείος Βλαδίμηρος δεν ήταν από ‘δω.Τα ναρκωτικά του ήταν ο έρωτας.Love is the drug.Και ήταν junkie.

-69 Αμερικανοί ποιητές.ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΔΕΚΑΤΩΝ.Οι πιο πολλοί άγνωστοι.Αλλά πλέον γείτονες και φίλοι σ’αυτό το παζάρι της ζωής. Δυνατή ποίηση.Εξαιρετική επιμέλεια από τον Τήνιο Ντίνο Σιώτη.

 

-Η μυστική ζωή των δέντρων.ΠΑΤΑΚΗΣ.Τα δέντρα επικοινωνούν μεταξύ τους.Στέλνουν σήματα το ένα στο άλλο στον κίνδυνο.Επίσης νιώθουν.Και πονάνε.Τα εξωτερικά ερεθίσματα σε ένα σημείο του κορμού τους τα μεταφέρουν ένα εκατοστό το δευτερόλεπτο.Η βραδύτητα είναι ο δικός τους χρόνος.Αυτά και άλλα μαγικά θα διαβάσεται στο πόνημα του Γερμανού δασολόγου Gandalf PETER WOHLLEBEN.Mοναδικό ανάγνωσμα.Το αφιερώνω σ’ εκείνη τη μουριά που αγκαλιαζόμασταν ολημερίς όταν ήμουν παιδί.

-Βρετανοί ποιητές του μεγάλου πολέμου.ΣΑΙΞΠΗΡΙΚΟΝ.Έχω δει ταινίες,ντοκυμαντέρ,έχω διαβάσει βιβλία για τον πρώτο πόλεμο αλλά αυτό εδώ είναι το κάτι άλλο.Πόνεσε το στομάχι μου.Είναι τόσο σπαραξικάρδια η ποίηση που βουρκώνεις.Το πάω σιγά σιγά.Είναι πολλά τα θραύσματα.

-Οι θεμελιωτές της ποίησης στη Θεσσαλονίκη.ΙΝΟΝΙΑ.Αυτό είναι παλιό.Αλλά λόγω του θανάτου του Γιώργου Μοσχίδη το ανασύρω για να τιμήσω το ανάστημα του ανδρός.Απαγγέλει όλα τα ποιήματα της συλλογής, στο cd που  συνοδεύει  το βιβλίο,τα οποία χωρίζονται σε 4 θεματικές ενότητες.Δε θα πω τίποτα παραπάνω απλά αξίζει να αγοράσει κανείς αυτό το βιβλίο.Είναι και μία απόδειξη μιας πολλή δυνατής φιλίας ανάμεσα στον Μοσχίδη και τον Χριστιανόπουλο.Γνωρίζανε ο ένας τον άλλο πάνω από 50-60 χρόνια.Και γουστάρανε να απαγγέλουν ποιήματα.

-Βρέθηκα σε ένα επιπλάδικο ξαφνικά ,άσχετο , που είχε κάτι δίσκους ο φίλος του φίλου που..και τα σκότωνε.Αριστουργήματα της κλασσικής δισκογραφίας της Ρουμανικής ELECTRECORD της κομμουνιστικής εποχής.Άρπα από τον κορυφαίο αρπιστή ION -IVAN RONCEA και φλάουτο σε έργα του MOZART και του BOIELDIEU.Με 2 ευρώ το κομμάτι πήρα 26.Παίζουν άψογα τα περισσότερα.

-DREAM SYNDICATE/How did i find myself here?-Έλα ντε…Επιστροφή του συνδικάτου με ένα δίσκο όνειρο. Περισσότερα εδώ.

-IDLES/Brutalism-Στα 90’ς λέγαμε για τον ήχο του Bristol πως κάτι έχει το νερό στην περιοχή.Κάναμε παράπονα στο δήμαρχο αλλά δεν έγινε τίποτις.Απόδειξη οι IDLES.Εξαιρετικό punk .Εξαιρετικοί στίχοι.Ο δίσκος είναι του 2017. Τώρα τους ανακάλυψα και θαύμασα πραγματικά.Βγάλανε και καινούριο το 18.Joy As An Act Of Resistance λέγεται….hats off.

-MARK LANEGAN-DUKE GARWOOD/With animals.Σε αυτόν το δίσκο λύγισα. Σαν ποίημα.Νομίζω η κατάλληλη λέξη για να τον χαρακτηρίσω είναι εξομολόγηση.Ή αυτοπυρπόληση..Ένας ερωτικά απογοητευμένος άντρας καταρρέει και δεν τον νοιάζει να εκτεθεί.Είναι τέτοια η πίκρα του, που ακροβατεί στο κενό της ζωής του, πάνω στο πικάπ.Σε κάθε τραγούδι.O Mark Lanegan είναι ο κατάλληλος τροβαδούρος για να πιαστείς .Ένας φίλος από απόσταση.Ένας ακόμη πληγωμένος Bukowski.Τον εκτιμώ από την εποχή των Screeming Trees.Οι ενορχηστρώσεις είναι εγκεφαλικές.Μυσταγωγικές.Ήσυχες.Όπως πρέπει για ένα χαμένο έρωτα.Μου θύμισε εκείνον τον άλλο συγκλονιστικό δίσκο της ιέρειας P.J.HARVEY ,το WHITE CHALK.Άλλωστε οι δυο τους έχουν συνεργαστεί.Ίδια κολυμπήθρα.WITH ANIMALS και λίρικς.Περαστικά μας.

Αριστοφάνης on ice

Συμπαθάτε με χριστιανοί.Τον βρήκα έτσι μπροστά μου την ώρα που πήγαινα για δουλειά, ένα απόγεμα στο κέντρο της πόλης την παγωμένη βδομάδα.Μά τα χίλια προφιτερόλ.Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ,η HONDA έχει όλα τα προσόντα ή ανέβα πάνω στη HONDA να σε πάει με εκατόν ογδόντα και άλλα χαζά….Μετά σκέφτηκα το 2019.

καλή χρονιά.

αγγελτήριο -αναγγελτήριο

Ψάχνω το τέλειο ποίημα.

Την τελευταία μου πνοή ν’αφήσω διαβάζοντάς το.

Όταν έρθει η ώρα.

Μα βρήκα τον άνθρωπο να τ’απαγγείλει.

Μα και το ποίημα.

Και θέλησα να ζήσω.

Όταν έρθει η ώρα.

Emma Ruth Rundle

Ω ΑΠΥΘΜΕΝΗ ΟΜΟΡΦΙΑ

Στη μνήμη του Μάρκου Μέσκου

(ΙΙ)  

Η βροχή κρύωνε έξω, στο δρόμο. Χτυπούσε το τζάμι και φώναζε, κρυώνω. Ήτανε, πράγματι, χειμώνας.
Το τζάμι τη λυπήθηκε, της άνοιξε, την έβαλε μες στο δωμάτιο.
Ο άνθρωπος έγινε έξω φρενών. Είσαι τρελό, του φώναξε, πού ξανακούστηκε να μπαίνει η βροχή μες στο δωμάτιο; Είσαι τρελό.
Μα είναι βροχή δωματίου, είπε ήρεμα το τζάμι, δεν ακούς τι ωραία που ηχεί πάνω στο πάτωμα, πάνω στο τραπέζι, πάνω στο μέτωπό σου; Είναι βροχή δωματίου.

Αργύρης Χιόνης (1943-2011)

ανήκεις

Σε βλέπω όταν ένα ελάφι

κλίνει για να πιει νερό στο ποτάμι.

Σε βλέπω στη μελαγχολία του σύκου,

που όψιμο πέφτει με το γάλα στο κοτσάνι.

Σε βλέπω σα βότσαλων πέτρινο ήχο,

που κροταλίζει στην εκπνοή του ξαφνικού κύματος.

Σε βλέπω σα φτερούγα ,σελίδα,σα θρόισμα

σαν Ανάφη.

Στα υψίπεδα του κόσμου,

και στις φιδιαστές πηγές των βουνών

που φλεβίζουν τα δάση.

Στα συμπαγή νερά των πράσινων μαρμάρων της Τήνου,

που κινούνται στον αρπισμό του φθινοπώρου σου.

Μα πιο πολύ σε νιώθω.

Και κάτι μέσα μου κινείται απροσδιόριστα προς το φως.

Ανήκω τελικά και εγώ στο διηνεκές.

Ζυμάρι με μαγιά τη σκέψη σου.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΝΑΥΤΕΣ

Φεγγάρι

Το σοβαρό φεγγάρι που έβλεπες γεμάτο

μην βιαστείς να το αντικαταστήσεις μ’αστέρια ,

που με αμφίβολη τάχα φλόγα σου μιλούν την ώρα που πέφτουν.

Μη λησμονήσεις την πρώτη εκείνη αχτίδα που μπήκε μέσα στα μάτια σου ,

σαν ήσουνα παιδί ενώ ήσουνα μεγάλη.

Γιατί αυτή η μεγάλη απόσταση που είχες όταν το κοίταζες,

γινόταν χτύπος μέσα στην καρδιά σου σε μιά στιγμή.

Και αυτός ο χρόνος δε μετριέται με τ’ανθρώπινα.

Και αν είναι κάτι να πεις για τη σπονδή σου,

δες στο βιβλίο που άνοιξες ,

το σίγουρο,

αυτό που καίγεται σαν έντομο γύρω απ’τη λάμπα ,

και εκεί στα σωθικά για σένα.

Και που <<όμοιό του δεν υπάρχει>> να σου λέει,

κοιτάζοντάς σε κατάματα στον καθρέφτη.


STEVE WYNN AND CHRIS CACAVAS LIVE IN DUENDE BAR,THESSALONIKI,21/11/18.

Ήταν αυτό το τηλεφώνημα από το πουθενά στις 20 Νοέμβρη.Την ώρα που πάλευα με τη βαθιά άγρια θάλασσα και κατάπινα νερό.Απο έναν  άνθρωπο που λατρεύω εδώ και 26 χρόνια.΄Εναν φίλο.<<Έχει  συναυλία ρε μ. έρχεται ο Steve Wynn και ο Chris Cacavas στο DUENDE.Ξεκόλα ρε μ.Θα είναι και ο Στέλιος  και ο Βασίλης ο Flashebo>>.Είπε ο Κωστής!

Ξεκόλησα.Τη μυρίστηκα τη φάση.Μικρός χώρος.Θα είναι sold out .Τηλέφωνο στον ΛΩΤΟ. <<Kράτα Πάκη 4 εισιτήρια>>.

<<Έχω 5 τελευταία.ΟΚ.Μόνο έλα πρωί πρωί αύριο>>.Είπαμε φωνάζει το πράμα.Έγινα μπι πιπ.Κατέβηκα σε 17,003 δευτερόλεπτα στο κέντρο της πόλης.Τα πήρα.Επέστρεψα σε 19,056 σπίτι.

Ήρθε το βράδυ.Ραντεβού έξω από το bar λοιπόν.Βρεθήκαμε σαν συνομωσία σε παρακμή.Θα τους κάνω πλάκα.<<Ωχ ξέχασα τα εισιτήρια ρε μ….ες>>.Άρχισαν να με βρίζουν σε μία αρχαία μυστικιστική γλώσσα της βόρειας Ευρώπης.<<Όχι ρε ,εδώ τα έχω>>.Πάλι με βρίζαν, με ιερογλυφικά σύμβολα σαν τα κόμιξ.Τόσο πολύ με αγαπούν.Και εγώ τους αγαπώ.

Τσουπ, εμφανίστηκε και η Γιάννα.Όπου Γιάννα βλέπε το πιο underground κορίτσι της πόλης από την εποχή της Βερολινέζικης παρακμής του μεσοπολέμου.Έχει τόσες γνώσεις στη μουσική που κοιτάζουμε σα μπουλντόγκ σε εμμηνόπαυση όταν μιλάει γι’αυτήν.Τη δονεί μία ενέργεια που την κάνει να χτυπιέται ακόμα και σε ambient λες και ακούει garage punk.

Πάμε λοιπόν να μπούμε όλοι μαζί στο μαγαζί.Μας σταματά ο Portman.<<Εισιτήρια παρακαλώ>>.Την ώρα που του δίνω το δικό μου σκάει μύτη ο Steve Wynn.Πάει να μπει. <<Εεεεεπ εισιτήριο>> του λέει ο Portman.  <<Hi I’m Steve>> του λέει ο καλλιτέχνης.<<ΟΚ εισιτήριο>> του ξαναλέει ο portman…. <<I ‘M  STEVE >>……και ξεκινάω την πλάκα.

<<No Steve you’ll stay here cause i have a ticket and you are not>>.Έπεσε γέλιο από καμιά δεκαριά άτομα που βρισκόμασταν εκεί ενώ εξηγούσαμε στον portman  ότι ήρθαμε για τον κύριο που δεν έχει εισιτήριο.Μόλις κατάλαβε το λάθος του ,αμήχανα και χωρίς πολλά πολλά τον άφησε να μπει ενώ γυρνούσε προς το μέρος μου λέγοντάς μου <<I don’t think so>>.

Και είχε δίκιο.

Το DUENDE  είναι jazz bar. Μικρό και ασφυκτικά γεμάτο.Από μυημένους στους ήχους  των DREAM SYNDICATE και των GREEN ON RED.Με εξαιρετική ακουστική όπως αποδείχτηκε.Νιώθω ένα υπέροχο ηλεκτρισμό στην ατμόσφαιρα , σαν να είμαστε μία οικογένεια που ξέρει πολύ καλά γιατί ήρθε.Κάτι που αποδείχθηκε στη συναυλία καθώς οι μισοί ήξεραν τους στίχους .Και η μαγεία ξεκίνησε λοιπόν με ένα ηλεκτρακουστικό σετ . Ηλεκτρική κιθάρα ,Κeyboard και φυσαρμόνικα.

Η λίστα των τραγουδιών ήταν πάνω κάτω αυτή:

Tell me when  it’s over,When you smile,There will come a day,Bring the magic,Days of wine and roses,Follow me,My midnight,My old haunts,Glide,Carolyn,Think it over, Boston,Bury,The side i’ll never show….

προφανώς ξεχνώ κάτι αλλά οι μπύρες ήτανε πολλές.

Μετά τη συναυλία ο όπως πάντα φιλικότατος Steve αναμείχθηκε με τον κόσμο στο  bar με τον όπως αναμενόταν φιλικότατο Chris.Και έτσι βρήκα την ευκαιρία να τον ρωτήσω διάφορα με αιχμή του δόρατος την ερώτηση <<Που είναι η Kendra Smith?>>.H KENDRA SMITH είναι ιδιαιτέρως αγαπημένη μου.Μπασίστρια και ιδρυτικό μέλος των DREAM SYNDICATE ,μέλος των OPAL και σόλο αργότερα.Άκου εδώ  και εδώ  ….  

Με ιδιαίτερη χαρά μου ανακοίνωσε πως επέστρεψε στα μουσικά πράγματα, μιας και εξαφανίστηκε από αυτά εδώ και πάρα πολλά χρόνια,και πως συμμετείχε στο τελευταίο album των DREAM SYNDICATE.Ζει ευτυχισμένη σε κάποιο ράντσο στη βόρεια Καλιφόρνια μέσα στο δάσος.Της έστειλα την αγάπη μου και ένα φιλί. Ο Steve μου είπε ότι θα τα μεταφέρει.

Ένας παλιόφιλος, ο Μάκης  ,μου σύστησε αργότερα ένα θρύλο της punk μουσικής σκηνής της πόλης τα τελευταία 35 χρόνια. Καθόταν μόνος στο bar.O Αλέκος από τους ΓΚΟΥΛΑΓΚ. Ένας από τους καλύτερους και αυθεντικότερους τραγουδιστές στην Ελλάδα κατά την ταπεινή μου γνώμη.Δεν περιγράφω άλλο.Όποιος τον έχει δει ξέρει.

Έφυγα παραμάσχαλα με υπογεγραμένο  βινύλιο  με τους φίλους μου σε μία κρύα βραδιά στην παραλία της πόλης.Μαγεία.Μέσα μου άκουγα το my midnight και το follow me.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 1-Τα εν λόγω συγκροτήματα ανήκουν σε μία μουσική κίνηση της δυτικής ακτής των Η.Π.Α.  τη δεκαετία του 80 που λέγεται Paisley Underground.Αξίζει.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 2-Ένα από τα κύρια συγκροτήματα της κίνησης είναι οι RAIN PARADE.Όπου έδρασε ένας από τους επιδραστικότερους κιθαρίστες στην εναλλακτική μουσική σκηνή ο David Roback.Όπου David Roback απλά οι θεοί MAZZY STAR.

Αυτά.

Τα λέμε στους BAUHAUS.


Ίταμος

Με πόσες πέτρες να φτιαχτώ για να ξεχάσω.

Μα κι άν χτιστώ,

πάλι μέσα μου θα δίνεις.

Πετρολούλουδα.

Τα βλέπεις  πίσω από ακροκέραμα

σ’εγκατειλημένα εβραίικα , του πολέμου σπίτια.

Και αυτό είναι βέβαιο.

Πως έμαθα χημεία πάνω στο σώμα σου.

Τα στοιχεία και τους πίνακες,

με τα αγώγιμα υγρά και τις ενώσεις.

Ωκύαλος μελαγχολία και γαστροραγία.

Τα κύμβαλα και τα νήματα έτσι πως μπλέξαν.

Παύση.

Απ’ όλες τις φωτογραφίες του κόσμου

η αγαπημένη,

είναι αυτή που πεισματικά δεν εμφανίζεται.

Ίταμε.

Ο έρωτας μου μεγαλύτερος απ’την ηλικία σου.

Με πόσες πέτρες να φτιαχτώ για να ξεχάσω.




Οκτώβρης

MUCHA

Υπάρχει μία αίσθηση.

Ότι σε παίρνει ο μήνας απ’ το χέρι

και νιώθεις κάτι σαν »φτάνει πια».

Μία ιχνογραφία και ένα περίπου.

Φευγάτο φως,

πλαγιασμένο σαν κορμί δίπλα σου.

Και όλες οι σκιές των επίπλων

-θα έλεγα και υπό μία γωνία-

ιδρύουν μία χώρα για να ζει κανείς ανίατος.

Υγρασία σαν δάκρυ,

που διασχίζει χιλιόμετρα σούρουπου.

Ανθοδέσμη οι μολυβιές προς τα μέσα μας.

Οκτώβρη .

Βιβλιοθήκη των ανθρώπων.

Εικόνισμα ερμαφρόδιτης που κρατά την πανσέληνο αγκαλιά,

φυλοροώντας τριγύρω το χάσιμο.

Οκτώβρη .

ΠροΡαφαηλίτη.

Μαργαριτάρι που ακούγεται,

και όσο ακούγεται λάμπει.

 

 

-Κάθε χρόνο το φθινόπωρο ,ιεροτελεστικά ,ακούω κάποιους δίσκους που με έχουν σημαδέψει στην κυρίως υπόγεια μουσική διαδρομή μου.

ΗAROLD BUDD /BRIAN ENO with DANIEL LANOIS: THE PEARL.

Ο στίχος <<Μαργαριτάρι που ακούγεται,και όσο ακούγεται λάμπει.>> οφείλεται σε αυτήν την κυκλοφορία.

R-1179674-1198750953.jpeg

Όλη η δροσιά της αλλαγής στην πλάση σε ένα αριστούργημα.Κυκλοφόρησε το 1984.

Ο δίσκος είναι μεταμόρφωση.

Δε χρειάζεται να πω κάτι για τους συντελεστές.

Απλά μου άλλαξαν το dna μου.

Late October

Συνεχίζεται….

 

Βλασταίνει

Βλασταίνει το χέρι μου σιγανά

απ’τον κορμό του ηλίανθου πλαγίως.

Και ανοίγει η παλάμη μου αργά

ψιθυρίζοντας δρόσο.

Προκάνει τ’άνθος του από ‘κεί

και όχι απ’την κορφή του.

Δάκρυνο μάτι σποριαστό

που βλέπει προς εσένα.

Καθώς οι υπόλοιποι του χωραφιού

ψάχνουν τον ήλιο.

πένθιμο

5921859-black-picture

Παρατηρώ  τη μακριά δαντελένια κουρτίνα στο παράθυρο.

Την παρατηρώ πως λύνεται στον αέρα σαν ραστώνη.

Κάποτε οιονεί ολόλευκη.

Μαύρισε.

Κουνιέται στο απομεσήμερο.

Όχι από τον ήπιο άνεμο.

Μα από τον ρόγχο των παιδιών και τα χέρια τους.

Ακίνητος μένω ,σιωπηλός

μέχρι να σαπίσουν τα φρούτα.

Να σκονιστώ απ’την απραξία.

Σκιάχτηκα.

Παρατηρώ τον ουρανό πίσω απ’το παράθυρο

πίσω απ’τις κουρτίνες.

Πελάζουν οι ομογάλακτοι που φεύγουν.

Σμάρι από αίμα και στάχτη.

Πάνω στη μοιρασιά του κόσμου

κάποιοι απόντες θά ‘ναι.

Πάλι.

Ο βρώμικος ψίθυρος τότε,

κραυγή στο τώρα για πολλούς.

Κάτι που τώρα φτιάχνεται με ναι,

μετρά νεκρούς στο μέλλον.

Γονίδια του κόσμου τούτου

που αξίζει να μισεί κανείς.

 

 

 

Δυό πράγματα να σχολιάσω.

Ένας πολύ καλός  φίλος, μου λέει από χρόνια »Φυλάξου,οι ηλίθιοι είναι ανίκητοι».Το σκέφτομαι συνέχεια.Μήπως είμαι και εγώ και δεν τό’χω πάρει χαμπάρι.Το ψάχνω ακόμη.Ελλάδα είσαι.

Στην μεγάλη πυρκαγιά της Καβάλας το 1985 ήμουν παρών.Πιτσιρικάς τότε φοβήθηκα πάρα πολύ.Είδα φλόγα στα 50 μέτρα σαν πολυκατοικία να ορθώνεται μπροστά μου.Το βράδυ εκείνο αφού βρήκαμε καταφύγιο κάπου μακριά ,βλέπαμε τη φωτιά από μακριά να τρώει γύρω γύρω την Καβάλα αλλά και να εξαπλώνεται στα γύρω βουνά .Ο σκύλος του θείου μου έβλεπε και αυτός τη φωτιά.Και έκλαιγε.Τον πήρα αγκαλιά και τον παρηγορούσα. Εκείνος έκλαιγε. Καταλάβαινε.Από τότε όταν ακούω ανθρώπους να λένε »άντε βρε ζώο» τους διορθώνω.Ήταν λυκόσκυλο.Τον έλεγαν Έκτωρ.