Αποσπάσματα (στα)

Έι Ρολάν

Περπατώ ξυπόλητος πάνω στις λέξεις σου από νέον

μονοασύλλαβες με έναν φόνο

ονειροξύ

μουλύπη(ς)

και βαδίζω στην δίκη μου άνευ συνηγόρου.

Στον έρωτα ισόβια κάθειρξη εκτίεται στο Ένα σώμα.

Ειρκτή.

Όλα τα άλλα σώματα που συναντάς είναι απλά σωφρονιστικά καταστήματα.

Μη σωφρονισμού.

Παρατατικοί και αόριστοι του μέλλοντος.

Tί βάρος.

Τί βάρος αυτό το χνάρι στον αέρα.

Πενθέρωτας.

Μονοσήμαντη σημαντική και άκλιτη.

 

στον Roland Barthes

΄΄και έτσι πρέπει να μπορέσεις να σηκώσεις
από κάτω την πέτρα
και να την κρατήσεις
με μια παράφορη ελπίδα
μέχρι που ν’αρχίζει ν’ανθίζει
ακριβώς όπως η μουσική
ανυψώνει την λέξη
και την κατακλύζει με ήχους΄΄
Ingeborg Bachmann
Advertisements

κλίκ

Βλέπω έναν άντρα

νευρικό έξω στο πεζοδρόμιο να καπνίζει.

Στηρίζεται με το ένα του χέρι στην κολώνα φωτισμού

και οι φίλοι του έντ(ρ)ομα τριγυρνούν γύρω από την λάμπα.

Τον βλέπω ασπρόμαυρο.

Σαν φωτογραφία με χοντρό κόκκο

και έντονη αντίθεση.

Τον βλέπω πίσω από τα μάτια σου σε κάδρο.

Κάποτε ήταν έγχρωμος .

για τον Robert Frank

.Η συνέντευξη του ποιητή Γιάννη Αντιόχου στο τρίτο πρόγραμμα στον Δημήτρη Τρίκα ήταν εξωσωματική εμπειρία.

.Στις εκλογές θα ψηφίσω Tarkovsky

.Επειδή ρωτάς και ξαναρωτάς γιατί δεν μπορείς να το πιστέψεις σου ξαναλέω.Όπως λέμε νιώθω χαρά, νιώθω θλίψη,νιώθω ευάλωτος έτσι λέμε νιώθω This mortal coil,νιώθω Depeche mode ή και τραγούδια,ας πούμε νιώθω 10.15 Saturday night.

James+ Shame live Fix open air 7/6/19 Thessaloniki

Όλα έγιναν γρήγορα.Ένα τηλέφωνο από ένα φίλο και βρέθηκα να εκπροσωπώ επίσημα την διοργανώτρια εταιρεία της συναυλίας σαν φωτογράφος.Ομολογώ πως δεν πήγα για τους James.Τους αγαπώ ,έχω τους δίσκους τους αλλά τους έζησα στα 90s.

Πήγα για τους Shame.Και δεν έπεσα έξω.Μιλάμε για μπάντα ηφαίστειο που εκρήγνυται και σε θάβει η λάβα.Post punk ήχος άλλης δεκαετίας ,δεμένη μπάντα σαν γροθιά και μία τόσο σπάνια αυθεντικότητα επί σκηνής όσο σπάνιες είναι οι δισκοθήκες των γονιών τους που τους επηρέασαν.Από το φτωχό νότιο Λονδίνο με ψυχή.

<< SHAME SHAME SHAME ,THAT’S OUR NAME>>

Η κουβέντα που κάναμε με την μπάντα,σε σύντομο χρόνο, ήταν χαλαρή και φιλική backstage.Με τις μπύρες μας μιλήσαμε για μουσική ,στίχους και συναισθήματα.

Ευχαριστώ τον Φίλο Γιώργο για την κοινή πορεία μας επί δεκαετίες.

Την Ιωάννα για την ευκαιρία και την αβρότητα.

Παρακάτω λίνκ με πλήρες κείμενο.

http://www.mic.gr/live-review/shame/07-06-2019

η λέξη

Που είναι ο Τζός;

Έγινε δέντρο.

Ακίνητο.

Στην πίσω αυλή.

Συνθέτει το φως,

η σκιά του στο σπίτι ουρλιαχτό.

Που είναι ο Τζός;

Έγινε δέντρο.

Τον αγαπούν τα φίδια.

Τυλίγονται πάνω του.

Ψυχρόαιμα.

Μα εκείνος αγαπάει την λέξη.

Που είναι ο Τζός;

Έγινε δέντρο.

Ξεκουράζονται λευκοί μαρμάρινοι γίγαντες στις ρίζες του.

Έγινε δέντρο.

Απλώνει τα κλαδιά του σαν ρωγμές στο τζάμι τ’ουρανού,

μόνο για ένα πουλί.

Αιμάτινα κόκκινο.

Την αυγή.

Που κάθε ασπάλαθος.

Κάθε αυγή.

νάρκη.σεισμός*

Προέκταση χεριού

φωτεινή

σκληρός φαλλός

αφής

ψηφιακή τρύπα του

όντος

δὸς ἡμῖν σήμερον

αυτό

που δε θα δώσουμε ποτέ

αύριο ή ουδέποτε ίσως

στον πλησίον.

Καθρέφτη καθρεφτάκι μου

στα πέρατα του κόσμου.

Στέμμα και σκήπτρο

στη φτώχεια μου.

*15 ρίχτερ ή πρόσεχε που πατάς

_

_

_

Έτσι όπως πάει η παρτίδα,στο τέλος δε θα μπορούμε να κοιτάξουμε δίπλα μας από την παχιά ομίχλη.Τόσο ίνσταγκραμ και φέισμπουκ είχαμε να δούμε από την χούντα.

Ο συμμαθητής Moby συμβολικά τα λέει καλύτερα

Τα τίμια χέρια σου

Κάθε σταγόνα νερό

που πέφτει

από υδροροή,

τίνγκ τίνγκ τίνγκ,

είναι ένα ήσυχο δωμάτιο

στο κέντρο του κεφαλιού μου.

Εκεί λοιπόν ζείς.

Με τον αργαλειό σου.

Φτιάχνεις τα φωνήεντα της άνοιξης,

να ανήκουν στο φθινόπωρο.

Έτσι κάθε βροχή

γίνεται υφαντό

που με τυλίγει.

αιμιλία

Μπαίνω στην λέσχη των όπλων

με το φιλί του πρωινού στα χείλη μου.

Μου δείχνουν εμφατικά να υπογράψω το τέλεσμα.

Χαμογελούν.

Πράττω κατά του δαίμονα εαυτού.

Μου δίνουν το καλύτερο όπλο τους.

Έχω βρώμικη δουλειά να κάνω.

Να σκοτώσω την εικόνα μου μέσα από τα μάτια των άλλων.

Όλα μοιάζουν μαύρο οπάλιο.

Βγαίνω στον δρόμο και βλέπω το είδωλό σου

σε ένα φύλλο που πέφτει τυχαία στο μέτωπό μου.

Κύμβαλο του Pedro Santos ή απήγανος;

Τώρα που το σκέφτομαι,

λατρεύω τις λέξεις με μόνιμο ηλιοβασίλεμα.

Και το πεζοδρόμιο ανθίζει

κάτω από την πνοή του αυτόφωτου απογέματος.

Το κρύο σίδερο σπαρταράει για δράση μέσα στην τσέπη μου.

Να μην ζει κανείς σαν πρόγευση.

Είναι η επίγευση που χαράζει νήμα

και γλυστρά όλη η βροχή πάνω του

για να μπει στο στόμα του κόσμου.

Ναι.

Σκοτώνω κάθε εαυτό που δεν μου ανήκει.


μητέρα αφρική


Δεν έχω χρόνο.Κάνω δύο δουλειές και κουβαλώ και μία άφατη πίκρα εντός.

Πάντα όμως η μητέρα Αφρική είναι εκεί για να απαλύνει τον πόνο.Κάθε φορά είναι εκεί για να φωτίζει την λευκή και άραχνη ζωή.

Από την βαθυγάλανη φωνή της EVORA μέχρι τους παραδεισένιους αρπισμούς του Toumani Diabate ,τους κιθαριστικούς ίαμβους του Farka Toure και τα Αfro-beat των Νιγηριανών,και… και…

Οι Marijata από την Γκάνα….

Ο Francis Bebey από το Καμερούν…(διπλό βινύλιο) από την Γαλλική born bad records. Παίζει και αυτό το sanza…έχει και αυτούς τους στίχους…

Και τελευταίο ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχω ακούσει στη ζωή μου.KOKOROKO από το κέντρο την νέας jazz σκηνής του Λονδίνου και τις ταράτσες της Γκάμπια και της Νέας Γουινέα…

…όμορφη άνοιξη έρχεται πάλι…

αυτό δεν είναι ποίημα…#4

There’s a beauty here I cannot deny

:’ ,» «;’ `, ‘: °`;’.•`;-‘, ‘, |°;’: ; , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ . ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; «-; -`•-_ ‘, °;` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ;• , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;»:;:;’,`’ °;- ‘: ; -‘ `; , ‘; » ;. ‘ , ‘,; – •` :’;, ,; ‘: ; , ; » – :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ; ;’: ; ‘ `; , ‘; «-;; :;’,`°; ‘,’ ;` – « : ; ‘: ;• , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;’ -`•-_ ‘, °;` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ;• , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;’ ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; » ;. ‘ , ,`- «:; ,’: ; , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;’ ° ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; «-; -`•-_ ‘, °;` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ;• , ; » :’ ; – ,- ;’ ‘ .,» ;’ ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; » ;. ‘ , °•–, ;’ ; » ,’:» , ,:, : » , :’ ` , ` ,` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ; , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;’ ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; «-; -`•-_ ‘, °;` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ;• , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;’ ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; » ;. ‘ , ‘ :; ‘ ; , ‘ ; ,`- «:; ;. ‘ , ‘ :; ‘ ; , ‘ ; ` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ; , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ • . ,» ;’ ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; » ;. ‘ , ‘ :; ‘ ; , ‘ °`•_ ‘;,..;-‘ .«,’,:’,-,,.; ‘ ; -; -`•-_ ‘, |°;,`•`’ °;-‘_’• ,`- «:; , °•–, – » , ,:, :» , :’ ` , ` ,

Για να γράψει κάποιος για τον David Sylvian πρέπει να σκεφτεί.Να εμπνευστεί.Έστω λίγο.Ο λόγος είναι η ανταπόδοση .

Γιος σιδηρουργού ,χορτοφάγος,λάτρης της λογοτεχνίας και της ποίησης,του κινηματογράφου της φωτογραφίας και της ανατολικής φιλοσοφίας αλλά καί της ανατολίτικης μουσικής.Ένα πολύ ντροπαλό αγόρι στα παιδικά και στα εφηβικά του χρόνια ,σύμφωνα με τα λεγόμενά του,που δεν μπορούσε να συνδεθεί με τους υπόλοιπους ανθρώπους.Ένας αντικοινωνικός νέος που βρήκε σαν μέσο τη μουσική για να επικοινωνήσει με τον κόσμο.Ευτυχώς.

Τραγουδιστής των ανδρόγυνων glam JAPAN.

Ανήκει σε έναν κόσμο με πολλά ιδανικά.Τα ενσωματώνει στην τέχνη του.Και η τέχνη, κατά τον Andrei Tarkovsky , που τόσο λατρεύει ο Sylvian είναι αθανασία.Νεορομαντική,avant garde,new wave,synth pop,art pop,ambient,jazz ,πειραματική ελεκτρόνικα,ροκ αυτοσχεδιαμοί, είναι μερικές από τις μουσικές που έχει δημιουργήσει και παντρέψει στα 45 χρόνια που ευδοκιμεί στη μουσική με πολλή μεγάλη ευθύνη και σεβασμό.Και όλα αυτά με μία ιδιάζουσα υψηλή αισθητική για τον κόσμο.Ένας οραματιστής.Ένας θλιμμένος BOWIE.Ανοησίες.Ο Sylvian είναι ο Sylvian.

Προσωπικά τον έχω μέσα στην καρδιά μου σαν μέγα ταπεινό παρατηρητή που έχει κάνει μία συμφωνία με τη φύση.Μία κάποια ανταλλαγή συντελέστηκε για να συμβιώνουν μέσα στα τραγούδια του η δροσιά του ανέμου και των δέντρων με τις ευφιέστατες μελωδίες ή μή μελωδίες. Η ενσωμάτωση των ερωτικών του ποιημάτων με το φέγγος των άστρων είναι ένα είδος συναύγειας.Αυτή είναι και η μοναδικότητα του.Ο διάλογος ανάμεσα στη συναστρία της τέχνης του και το προσωπικό σκοτεινό φως του καθενός.Αποτέλεσμα;Παράδοση στην ηρεμία του.Δεν μπορώ να βρω διαφορά ανάμεσα στα τραγούδια του και στα παιχνιδίσματα του φωτός των δέντρων στο υγρό έδαφος φθινόπωρο ή χειμώνα.Και το υπέροχο είναι ότι μπαίνεις σιγά σιγά στην αποκάλυψη.Γιατί πρέπει να του δώσεις χρόνο.Ο Sylvian θέλει χρόνο.Ωριμάζει κάπως μέσα σου και γίνεται μεστός, αλαβάστρινος.Να σημπληρώσω εδώ ότι ο Sylvian είναι νερό.Πολύ νερό.Και έτσι ο καλλιτέχνης φορμάρεται εύκολα, αν το θέλει κανείς, μέσα του.

Σχεδόν σοβαρολογώ που έλεγε και ο Ελύτης.

Αυτή η στήλη όμως όπως γνωρίζετε ,όποιοι γνωρίζετε,είναι ένα προσωπικό ημερολόγιο τραγουδιών και των επακόλουθων που μου προκάλεσαν.

Το σημερινό τραγούδι προέρχεται μέσα από ένα άλμπουμ των RAIN TREE CROW.Οι εν λόγω μπάντα είναι η άλλη όψη των JAPAN μιας και είναι όλα τα μέλη ίδια με τη διαφορά ότι στο συγκεκριμένο και μοναδικό πόνημά τους ομολογούν ότι στηρίχτηκαν σε αυτοσχεδιασμούς και πειραματισμούς και δεν υπήρχε καμιά πρόβα στην ηχογράφηση των τραγουδιών.Το στοιχείο αυτό γίνεται εκπληκτικό όταν ακούσει κανείς τον δίσκο και καταλάβει την εξαιρετική δομή που έχουν τα τραγούδια τους σε αντιδιαστολή με την ικανότητα που έχουν σαν μουσικοί να παράγουν εκείνη την στιγμή το ελεύθερο και το τυχαίο χωρίς κακοτεχνίες και αδιέξοδα.

Εκεί μέσα λοιπόν βρίσκεται το BLACKWATER.

Θυμάμαι να το ακούω την πρώτη φορά αποσβολωμένος .Μου δίνει την αίσθηση του νερού τόσο πολύ που από τότε κυλώ μαζί του.Μία περίεργη πληρότητα σε μυστηριακό τοπίο.Είναι ένα τραγούδι σπήλαιο.Ένα τραγούδι σταλαγμίτης που σιγά σιγά σε κάνει σταλακτίτη. Τολμώ να πω πως θα το έβαζα μαζί με την προσευχή του Δαβίδ στο απόδειπνο ενώ κάνω μακροβούτι.Βλάσφημος? Τέτοιο φως.Τέτοιο σκοτάδι.

I hold you in
A sea of silence
On the borderline of truth
Open violence
I see no sign
I see no place I’ve loved
Depending on the signs
To find the road

Blackwater take me with you
To the place that I have spoken
Come lead me through the darkness
To the light that I long to see again

I walk with you
But sleep beside her
The summer came and went
It passes us over

I see her cry
I see the face I have loved
Depending on the blind
To find the road

Blackwater take me with you
To the place that I have spoken
Come lead me through the morning
For the land that I long to see again

Στο βίντεο δείχνει ένα κοράκι, και θυμάμαι σε μία συνέντευξή του να επισημαίνει ότι έχει επηρεαστεί από το βιβλίο του Ted Hughes ‘Crow’ όπως επίσης ότι τον ενδιέφεραν οι μύθοι των πολιτισμών για το εν λόγω πτηνό.

Άνθρωπος μπαχτσές που έλεγε και η γιαγιά μου η Θρακιώτισσα η βαξεβάνα.

Γειά μας.


στάχτες

Στο κακόφημο τσίρκο είμαι γελωτοποιός,

αγράμματος κι’αδιάβαστος ανθρωπάκος στον έρωτα

κουρέλι αοιδός και ποιητικής απαγγέλλων σκουπίδια.

Γέλια και χλεύη υπόσχοντες στους εξώστες

οι περπατημένοι φίλοι σου,

φίλοι φίλων της τέχνης εξαμβλώματα

και γυμνασιάρχες λόγιοι αγράμματοι με λίμπιντο.

Τυρβώδης ροή των υγρών στα μάτια μου.

Κ’ εσύ στο ταμείο

φτηνά να πουλάς το εισιτήριο.

.

.

.

Καλύτερα τοίχος με ράγισμα παρά μάρμαρο κρύο.


τηλεγράφημα

Αγαπητέ Bruno.στοπ

Eίναι επιτακτική ανάγκη

για κάθε πάτημα σκανδάλης ,

να γραφτεί σαν απάντηση

ένα ποίημα.στοπ.

Για κάθε άδικο θόρυβο,

ένα άνθος στις λέξεις.στοπ.

Είμαι πλούσιος γιατί όλα μου τα μετρητά

είναι σε δάκρυα.στοπ.

Σου στέλνω ένα.στοπ.

Αντίο.νονστοπ.

.

.

.

Σ’ευχαριστώ BRUNO GANZ για τα λόγια που μου ψιθύρισες σαν άγγελος.

εξάχνωση

Όταν θα βρεθούμε τυχαία στον δρόμο

θ’αγκαλιαστούμε χωρίς ψυμίθια,

και θα πεθάνουμε επιτόπου.

Ο ένας στην αγκαλιά του άλλου

στην Τσιμισκή ή στη Βαφόπουλου.

Φως και θερμότητα.

Επιτόπου.

Ο κόσμος άλαλος θα τρέξει να βοηθήσει,να δει πως συνέβει.

Μα εμείς θα ζούμε πεθαμένοι στη διάσταση<< των άλλων>>.

Θα παίζεις κουτσό στα σύννεφα με το λιτό σου βλέμμα

κ’εγώ θα σου σφυρίζω Velvet Underground.

Οι περαστικοί κάτω θ’ακούγονται στη συμφορά και στο τι έγινε.

Εσύ θα κάνεις κούνια κάτω απ’το πλατάνι

και με το πάνε έλα θα συντονιστώ

για να σου δίνω γλυκόριζες μές το στόμα ,

απ΄το στόμα μου.

Κάτω χαμός,ασθενοφόρα και καημός.

Πως να μαζέψουν τις σπασμένες πορσελάνες.

<<Αυτό δε ξανάγινε>> θα λένε.

Ναι ,όντως δε ξανάγινε.

Νεκροί να ζούνε μ’έρωτα μετα θάνατον.

.

.

.

Κατόπιν θ’αναστηθούμε και θα πάει ο καθένας στη δουλειά του.

κουκκίδα

Κάθε φορά που σκέφτομαι τον άνεμο,

ανακατευθύνεται .

Λίγο πάνω από το κεφάλι σου.

Συνοδευόμενος με κάθε λογής κλαδιά και βοτάνια.

Σου τραγουδά ξέπνοα

σε γαλάζια ημιτόνια,

΄΄η λάσπη στα μάτια σου έγινε απ’τη δική μου βροχή΄΄.

Σέ παρακαλώ.

Απομνημόνευσε αυτή την λευκή κουκκίδα

ασώματη ερωμένη.

Κάντην ενστικτωδώς ανατολή.

Εκείνη τη στιγμή θ’αφήσω απαλά

ένα νεκρό κοκκινολαίμη

πάνω σε ένα φύλο μανόλιας,

στην άκρη μιας όχθης.

Μιάς ατόλης.

Με κάποιους βαριεστημένους αγγέλους,

που βρήκα σε αίθουσες αναμονής,

υψώνοντας σπασμένα ποτήρια στο χείλος,

θα δούμε το πετούμενο να φεύγει στον αέρα

μπροστά στον ήλιο

που μόλις έφτιαξες.

 

 

βιβλία,δίσκοι,σοκολάτα και αντε και γ…… 2018

Δύσκολος χρόνος.Απώλειες πολλές .Παιχνίδια της ζωής σα φάρσα.Κακόγουστη.Και αποφάσεις που θέλω να παρθούν.Μέσα στο 19.Να είμαστε μόνο καλά.Ψυχή και σώμα.

-ΛΟ-ΛΙ-ΤΑ:Το ξαναδιαβάζω.Ο θείος Βλαδίμηρος δεν ήταν από ‘δω.Τα ναρκωτικά του ήταν ο έρωτας.Love is the drug.Και ήταν junkie.

-69 Αμερικανοί ποιητές.ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΔΕΚΑΤΩΝ.Οι πιο πολλοί άγνωστοι.Αλλά πλέον γείτονες και φίλοι σ’αυτό το παζάρι της ζωής. Δυνατή ποίηση.Εξαιρετική επιμέλεια από τον Τήνιο Ντίνο Σιώτη.

 

-Η μυστική ζωή των δέντρων.ΠΑΤΑΚΗΣ.Τα δέντρα επικοινωνούν μεταξύ τους.Στέλνουν σήματα το ένα στο άλλο στον κίνδυνο.Επίσης νιώθουν.Και πονάνε.Τα εξωτερικά ερεθίσματα σε ένα σημείο του κορμού τους τα μεταφέρουν ένα εκατοστό το δευτερόλεπτο.Η βραδύτητα είναι ο δικός τους χρόνος.Αυτά και άλλα μαγικά θα διαβάσεται στο πόνημα του Γερμανού δασολόγου Gandalf PETER WOHLLEBEN.Mοναδικό ανάγνωσμα.Το αφιερώνω σ’ εκείνη τη μουριά που αγκαλιαζόμασταν ολημερίς όταν ήμουν παιδί.

-Βρετανοί ποιητές του μεγάλου πολέμου.ΣΑΙΞΠΗΡΙΚΟΝ.Έχω δει ταινίες,ντοκυμαντέρ,έχω διαβάσει βιβλία για τον πρώτο πόλεμο αλλά αυτό εδώ είναι το κάτι άλλο.Πόνεσε το στομάχι μου.Είναι τόσο σπαραξικάρδια η ποίηση που βουρκώνεις.Το πάω σιγά σιγά.Είναι πολλά τα θραύσματα.

-Οι θεμελιωτές της ποίησης στη Θεσσαλονίκη.ΙΝΟΝΙΑ.Αυτό είναι παλιό.Αλλά λόγω του θανάτου του Γιώργου Μοσχίδη το ανασύρω για να τιμήσω το ανάστημα του ανδρός.Απαγγέλει όλα τα ποιήματα της συλλογής, στο cd που  συνοδεύει  το βιβλίο,τα οποία χωρίζονται σε 4 θεματικές ενότητες.Δε θα πω τίποτα παραπάνω απλά αξίζει να αγοράσει κανείς αυτό το βιβλίο.Είναι και μία απόδειξη μιας πολλή δυνατής φιλίας ανάμεσα στον Μοσχίδη και τον Χριστιανόπουλο.Γνωρίζανε ο ένας τον άλλο πάνω από 50-60 χρόνια.Και γουστάρανε να απαγγέλουν ποιήματα.

-Βρέθηκα σε ένα επιπλάδικο ξαφνικά ,άσχετο , που είχε κάτι δίσκους ο φίλος του φίλου που..και τα σκότωνε.Αριστουργήματα της κλασσικής δισκογραφίας της Ρουμανικής ELECTRECORD της κομμουνιστικής εποχής.Άρπα από τον κορυφαίο αρπιστή ION -IVAN RONCEA και φλάουτο σε έργα του MOZART και του BOIELDIEU.Με 2 ευρώ το κομμάτι πήρα 26.Παίζουν άψογα τα περισσότερα.

-DREAM SYNDICATE/How did i find myself here?-Έλα ντε…Επιστροφή του συνδικάτου με ένα δίσκο όνειρο. Περισσότερα εδώ.

-IDLES/Brutalism-Στα 90’ς λέγαμε για τον ήχο του Bristol πως κάτι έχει το νερό στην περιοχή.Κάναμε παράπονα στο δήμαρχο αλλά δεν έγινε τίποτις.Απόδειξη οι IDLES.Εξαιρετικό punk .Εξαιρετικοί στίχοι.Ο δίσκος είναι του 2017. Τώρα τους ανακάλυψα και θαύμασα πραγματικά.Βγάλανε και καινούριο το 18.Joy As An Act Of Resistance λέγεται….hats off.

-MARK LANEGAN-DUKE GARWOOD/With animals.Σε αυτόν το δίσκο λύγισα. Σαν ποίημα.Νομίζω η κατάλληλη λέξη για να τον χαρακτηρίσω είναι εξομολόγηση.Ή αυτοπυρπόληση..Ένας ερωτικά απογοητευμένος άντρας καταρρέει και δεν τον νοιάζει να εκτεθεί.Είναι τέτοια η πίκρα του, που ακροβατεί στο κενό της ζωής του, πάνω στο πικάπ.Σε κάθε τραγούδι.O Mark Lanegan είναι ο κατάλληλος τροβαδούρος για να πιαστείς .Ένας φίλος από απόσταση.Ένας ακόμη πληγωμένος Bukowski.Τον εκτιμώ από την εποχή των Screeming Trees.Οι ενορχηστρώσεις είναι εγκεφαλικές.Μυσταγωγικές.Ήσυχες.Όπως πρέπει για ένα χαμένο έρωτα.Μου θύμισε εκείνον τον άλλο συγκλονιστικό δίσκο της ιέρειας P.J.HARVEY ,το WHITE CHALK.Άλλωστε οι δυο τους έχουν συνεργαστεί.Ίδια κολυμπήθρα.WITH ANIMALS και λίρικς.Περαστικά μας.

Αριστοφάνης on ice

Συμπαθάτε με χριστιανοί.Τον βρήκα έτσι μπροστά μου την ώρα που πήγαινα για δουλειά, ένα απόγεμα στο κέντρο της πόλης την παγωμένη βδομάδα.Μά τα χίλια προφιτερόλ.Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ,η HONDA έχει όλα τα προσόντα ή ανέβα πάνω στη HONDA να σε πάει με εκατόν ογδόντα και άλλα χαζά….Μετά σκέφτηκα το 2019.

καλή χρονιά.

αγγελτήριο -αναγγελτήριο

Ψάχνω το τέλειο ποίημα.

Την τελευταία μου πνοή ν’αφήσω διαβάζοντάς το.

Όταν έρθει η ώρα.

Μα βρήκα τον άνθρωπο να τ’απαγγείλει.

Μα και το ποίημα.

Και θέλησα να ζήσω.

Όταν έρθει η ώρα.

Emma Ruth Rundle

Ω ΑΠΥΘΜΕΝΗ ΟΜΟΡΦΙΑ

Στη μνήμη του Μάρκου Μέσκου

(ΙΙ)  

Η βροχή κρύωνε έξω, στο δρόμο. Χτυπούσε το τζάμι και φώναζε, κρυώνω. Ήτανε, πράγματι, χειμώνας.
Το τζάμι τη λυπήθηκε, της άνοιξε, την έβαλε μες στο δωμάτιο.
Ο άνθρωπος έγινε έξω φρενών. Είσαι τρελό, του φώναξε, πού ξανακούστηκε να μπαίνει η βροχή μες στο δωμάτιο; Είσαι τρελό.
Μα είναι βροχή δωματίου, είπε ήρεμα το τζάμι, δεν ακούς τι ωραία που ηχεί πάνω στο πάτωμα, πάνω στο τραπέζι, πάνω στο μέτωπό σου; Είναι βροχή δωματίου.

Αργύρης Χιόνης (1943-2011)

ανήκεις

Σε βλέπω όταν ένα ελάφι

κλίνει για να πιει νερό στο ποτάμι.

Σε βλέπω στη μελαγχολία του σύκου,

που όψιμο πέφτει με το γάλα στο κοτσάνι.

Σε βλέπω σα βότσαλων πέτρινο ήχο,

που κροταλίζει στην εκπνοή του ξαφνικού κύματος.

Σε βλέπω σα φτερούγα ,σελίδα,σα θρόισμα

σαν Ανάφη.

Στα υψίπεδα του κόσμου,

και στις φιδιαστές πηγές των βουνών

που φλεβίζουν τα δάση.

Στα συμπαγή νερά των πράσινων μαρμάρων της Τήνου,

που κινούνται στον αρπισμό του φθινοπώρου σου.

Μα πιο πολύ σε νιώθω.

Και κάτι μέσα μου κινείται απροσδιόριστα προς το φως.

Ανήκω τελικά και εγώ στο διηνεκές.

Ζυμάρι με μαγιά τη σκέψη σου.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΝΑΥΤΕΣ

Φεγγάρι

Το σοβαρό φεγγάρι που έβλεπες γεμάτο

μην βιαστείς να το αντικαταστήσεις μ’αστέρια ,

που με αμφίβολη τάχα φλόγα σου μιλούν την ώρα που πέφτουν.

Μη λησμονήσεις την πρώτη εκείνη αχτίδα που μπήκε μέσα στα μάτια σου ,

σαν ήσουνα παιδί ενώ ήσουνα μεγάλη.

Γιατί αυτή η μεγάλη απόσταση που είχες όταν το κοίταζες,

γινόταν χτύπος μέσα στην καρδιά σου σε μιά στιγμή.

Και αυτός ο χρόνος δε μετριέται με τ’ανθρώπινα.

Και αν είναι κάτι να πεις για τη σπονδή σου,

δες στο βιβλίο που άνοιξες ,

το σίγουρο,

αυτό που καίγεται σαν έντομο γύρω απ’τη λάμπα ,

και εκεί στα σωθικά για σένα.

Και που <<όμοιό του δεν υπάρχει>> να σου λέει,

κοιτάζοντάς σε κατάματα στον καθρέφτη.


STEVE WYNN AND CHRIS CACAVAS LIVE IN DUENDE BAR,THESSALONIKI,21/11/18.

Ήταν αυτό το τηλεφώνημα από το πουθενά στις 20 Νοέμβρη.Την ώρα που πάλευα με τη βαθιά άγρια θάλασσα και κατάπινα νερό.Απο έναν  άνθρωπο που λατρεύω εδώ και 26 χρόνια.΄Εναν φίλο.<<Έχει  συναυλία ρε μ. έρχεται ο Steve Wynn και ο Chris Cacavas στο DUENDE.Ξεκόλα ρε μ.Θα είναι και ο Στέλιος  και ο Βασίλης ο Flashebo>>.Είπε ο Κωστής!

Ξεκόλησα.Τη μυρίστηκα τη φάση.Μικρός χώρος.Θα είναι sold out .Τηλέφωνο στον ΛΩΤΟ. <<Kράτα Πάκη 4 εισιτήρια>>.

<<Έχω 5 τελευταία.ΟΚ.Μόνο έλα πρωί πρωί αύριο>>.Είπαμε φωνάζει το πράμα.Έγινα μπι πιπ.Κατέβηκα σε 17,003 δευτερόλεπτα στο κέντρο της πόλης.Τα πήρα.Επέστρεψα σε 19,056 σπίτι.

Ήρθε το βράδυ.Ραντεβού έξω από το bar λοιπόν.Βρεθήκαμε σαν συνομωσία σε παρακμή.Θα τους κάνω πλάκα.<<Ωχ ξέχασα τα εισιτήρια ρε μ….ες>>.Άρχισαν να με βρίζουν σε μία αρχαία μυστικιστική γλώσσα της βόρειας Ευρώπης.<<Όχι ρε ,εδώ τα έχω>>.Πάλι με βρίζαν, με ιερογλυφικά σύμβολα σαν τα κόμιξ.Τόσο πολύ με αγαπούν.Και εγώ τους αγαπώ.

Τσουπ, εμφανίστηκε και η Γιάννα.Όπου Γιάννα βλέπε το πιο underground κορίτσι της πόλης από την εποχή της Βερολινέζικης παρακμής του μεσοπολέμου.Έχει τόσες γνώσεις στη μουσική που κοιτάζουμε σα μπουλντόγκ σε εμμηνόπαυση όταν μιλάει γι’αυτήν.Τη δονεί μία ενέργεια που την κάνει να χτυπιέται ακόμα και σε ambient λες και ακούει garage punk.

Πάμε λοιπόν να μπούμε όλοι μαζί στο μαγαζί.Μας σταματά ο Portman.<<Εισιτήρια παρακαλώ>>.Την ώρα που του δίνω το δικό μου σκάει μύτη ο Steve Wynn.Πάει να μπει. <<Εεεεεπ εισιτήριο>> του λέει ο Portman.  <<Hi I’m Steve>> του λέει ο καλλιτέχνης.<<ΟΚ εισιτήριο>> του ξαναλέει ο portman…. <<I ‘M  STEVE >>……και ξεκινάω την πλάκα.

<<No Steve you’ll stay here cause i have a ticket and you are not>>.Έπεσε γέλιο από καμιά δεκαριά άτομα που βρισκόμασταν εκεί ενώ εξηγούσαμε στον portman  ότι ήρθαμε για τον κύριο που δεν έχει εισιτήριο.Μόλις κατάλαβε το λάθος του ,αμήχανα και χωρίς πολλά πολλά τον άφησε να μπει ενώ γυρνούσε προς το μέρος μου λέγοντάς μου <<I don’t think so>>.

Και είχε δίκιο.

Το DUENDE  είναι jazz bar. Μικρό και ασφυκτικά γεμάτο.Από μυημένους στους ήχους  των DREAM SYNDICATE και των GREEN ON RED.Με εξαιρετική ακουστική όπως αποδείχτηκε.Νιώθω ένα υπέροχο ηλεκτρισμό στην ατμόσφαιρα , σαν να είμαστε μία οικογένεια που ξέρει πολύ καλά γιατί ήρθε.Κάτι που αποδείχθηκε στη συναυλία καθώς οι μισοί ήξεραν τους στίχους .Και η μαγεία ξεκίνησε λοιπόν με ένα ηλεκτρακουστικό σετ . Ηλεκτρική κιθάρα ,Κeyboard και φυσαρμόνικα.

Η λίστα των τραγουδιών ήταν πάνω κάτω αυτή:

Tell me when  it’s over,When you smile,There will come a day,Bring the magic,Days of wine and roses,Follow me,My midnight,My old haunts,Glide,Carolyn,Think it over, Boston,Bury,The side i’ll never show….

προφανώς ξεχνώ κάτι αλλά οι μπύρες ήτανε πολλές.

Μετά τη συναυλία ο όπως πάντα φιλικότατος Steve αναμείχθηκε με τον κόσμο στο  bar με τον όπως αναμενόταν φιλικότατο Chris.Και έτσι βρήκα την ευκαιρία να τον ρωτήσω διάφορα με αιχμή του δόρατος την ερώτηση <<Που είναι η Kendra Smith?>>.H KENDRA SMITH είναι ιδιαιτέρως αγαπημένη μου.Μπασίστρια και ιδρυτικό μέλος των DREAM SYNDICATE ,μέλος των OPAL και σόλο αργότερα.Άκου εδώ  και εδώ  ….  

Με ιδιαίτερη χαρά μου ανακοίνωσε πως επέστρεψε στα μουσικά πράγματα, μιας και εξαφανίστηκε από αυτά εδώ και πάρα πολλά χρόνια,και πως συμμετείχε στο τελευταίο album των DREAM SYNDICATE.Ζει ευτυχισμένη σε κάποιο ράντσο στη βόρεια Καλιφόρνια μέσα στο δάσος.Της έστειλα την αγάπη μου και ένα φιλί. Ο Steve μου είπε ότι θα τα μεταφέρει.

Ένας παλιόφιλος, ο Μάκης  ,μου σύστησε αργότερα ένα θρύλο της punk μουσικής σκηνής της πόλης τα τελευταία 35 χρόνια. Καθόταν μόνος στο bar.O Αλέκος από τους ΓΚΟΥΛΑΓΚ. Ένας από τους καλύτερους και αυθεντικότερους τραγουδιστές στην Ελλάδα κατά την ταπεινή μου γνώμη.Δεν περιγράφω άλλο.Όποιος τον έχει δει ξέρει.

Έφυγα παραμάσχαλα με υπογεγραμένο  βινύλιο  με τους φίλους μου σε μία κρύα βραδιά στην παραλία της πόλης.Μαγεία.Μέσα μου άκουγα το my midnight και το follow me.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 1-Τα εν λόγω συγκροτήματα ανήκουν σε μία μουσική κίνηση της δυτικής ακτής των Η.Π.Α.  τη δεκαετία του 80 που λέγεται Paisley Underground.Αξίζει.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 2-Ένα από τα κύρια συγκροτήματα της κίνησης είναι οι RAIN PARADE.Όπου έδρασε ένας από τους επιδραστικότερους κιθαρίστες στην εναλλακτική μουσική σκηνή ο David Roback.Όπου David Roback απλά οι θεοί MAZZY STAR.

Αυτά.

Τα λέμε στους BAUHAUS.


Ίταμος

Με πόσες πέτρες να φτιαχτώ για να ξεχάσω.

Μα κι άν χτιστώ,

πάλι μέσα μου θα δίνεις.

Πετρολούλουδα.

Τα βλέπεις  πίσω από ακροκέραμα

σ’εγκατειλημένα εβραίικα , του πολέμου σπίτια.

Και αυτό είναι βέβαιο.

Πως έμαθα χημεία πάνω στο σώμα σου.

Τα στοιχεία και τους πίνακες,

με τα αγώγιμα υγρά και τις ενώσεις.

Ωκύαλος μελαγχολία και γαστροραγία.

Τα κύμβαλα και τα νήματα έτσι πως μπλέξαν.

Παύση.

Απ’ όλες τις φωτογραφίες του κόσμου

η αγαπημένη,

είναι αυτή που πεισματικά δεν εμφανίζεται.

Ίταμε.

Ο έρωτας μου μεγαλύτερος απ’την ηλικία σου.

Με πόσες πέτρες να φτιαχτώ για να ξεχάσω.




Οκτώβρης

MUCHA

Υπάρχει μία αίσθηση.

Ότι σε παίρνει ο μήνας απ’ το χέρι

και νιώθεις κάτι σαν »φτάνει πια».

Μία ιχνογραφία και ένα περίπου.

Φευγάτο φως,

πλαγιασμένο σαν κορμί δίπλα σου.

Και όλες οι σκιές των επίπλων

-θα έλεγα και υπό μία γωνία-

ιδρύουν μία χώρα για να ζει κανείς ανίατος.

Υγρασία σαν δάκρυ,

που διασχίζει χιλιόμετρα σούρουπου.

Ανθοδέσμη οι μολυβιές προς τα μέσα μας.

Οκτώβρη .

Βιβλιοθήκη των ανθρώπων.

Εικόνισμα ερμαφρόδιτης που κρατά την πανσέληνο αγκαλιά,

φυλοροώντας τριγύρω το χάσιμο.

Οκτώβρη .

ΠροΡαφαηλίτη.

Μαργαριτάρι που ακούγεται,

και όσο ακούγεται λάμπει.

 

 

-Κάθε χρόνο το φθινόπωρο ,ιεροτελεστικά ,ακούω κάποιους δίσκους που με έχουν σημαδέψει στην κυρίως υπόγεια μουσική διαδρομή μου.

ΗAROLD BUDD /BRIAN ENO with DANIEL LANOIS: THE PEARL.

Ο στίχος <<Μαργαριτάρι που ακούγεται,και όσο ακούγεται λάμπει.>> οφείλεται σε αυτήν την κυκλοφορία.

R-1179674-1198750953.jpeg

Όλη η δροσιά της αλλαγής στην πλάση σε ένα αριστούργημα.Κυκλοφόρησε το 1984.

Ο δίσκος είναι μεταμόρφωση.

Δε χρειάζεται να πω κάτι για τους συντελεστές.

Απλά μου άλλαξαν το dna μου.

Late October

Συνεχίζεται….

 

Βλασταίνει

Βλασταίνει το χέρι μου σιγανά

απ’τον κορμό του ηλίανθου πλαγίως.

Και ανοίγει η παλάμη μου αργά

ψιθυρίζοντας δρόσο.

Προκάνει τ’άνθος του από ‘κεί

και όχι απ’την κορφή του.

Δάκρυνο μάτι σποριαστό

που βλέπει προς εσένα.

Καθώς οι υπόλοιποι του χωραφιού

ψάχνουν τον ήλιο.

πένθιμο

5921859-black-picture

Παρατηρώ  τη μακριά δαντελένια κουρτίνα στο παράθυρο.

Την παρατηρώ πως λύνεται στον αέρα σαν ραστώνη.

Κάποτε οιονεί ολόλευκη.

Μαύρισε.

Κουνιέται στο απομεσήμερο.

Όχι από τον ήπιο άνεμο.

Μα από τον ρόγχο των παιδιών και τα χέρια τους.

Ακίνητος μένω ,σιωπηλός

μέχρι να σαπίσουν τα φρούτα.

Να σκονιστώ απ’την απραξία.

Σκιάχτηκα.

Παρατηρώ τον ουρανό πίσω απ’το παράθυρο

πίσω απ’τις κουρτίνες.

Πελάζουν οι ομογάλακτοι που φεύγουν.

Σμάρι από αίμα και στάχτη.

Πάνω στη μοιρασιά του κόσμου

κάποιοι απόντες θά ‘ναι.

Πάλι.

Ο βρώμικος ψίθυρος τότε,

κραυγή στο τώρα για πολλούς.

Κάτι που τώρα φτιάχνεται με ναι,

μετρά νεκρούς στο μέλλον.

Γονίδια του κόσμου τούτου

που αξίζει να μισεί κανείς.

 

 

 

Δυό πράγματα να σχολιάσω.

Ένας πολύ καλός  φίλος, μου λέει από χρόνια »Φυλάξου,οι ηλίθιοι είναι ανίκητοι».Το σκέφτομαι συνέχεια.Μήπως είμαι και εγώ και δεν τό’χω πάρει χαμπάρι.Το ψάχνω ακόμη.Ελλάδα είσαι.

Στην μεγάλη πυρκαγιά της Καβάλας το 1985 ήμουν παρών.Πιτσιρικάς τότε φοβήθηκα πάρα πολύ.Είδα φλόγα στα 50 μέτρα σαν πολυκατοικία να ορθώνεται μπροστά μου.Το βράδυ εκείνο αφού βρήκαμε καταφύγιο κάπου μακριά ,βλέπαμε τη φωτιά από μακριά να τρώει γύρω γύρω την Καβάλα αλλά και να εξαπλώνεται στα γύρω βουνά .Ο σκύλος του θείου μου έβλεπε και αυτός τη φωτιά.Και έκλαιγε.Τον πήρα αγκαλιά και τον παρηγορούσα. Εκείνος έκλαιγε. Καταλάβαινε.Από τότε όταν ακούω ανθρώπους να λένε »άντε βρε ζώο» τους διορθώνω.Ήταν λυκόσκυλο.Τον έλεγαν Έκτωρ.

 

 

κυρά των εντόμων

patti

Κυβίστησης πορεία στους μίσχους

Ω κυρά των εντόμων.

Έρσα και φιλότης.

Το σώμα σου περίγραμμα πυγολαμπίδων στο σκότος.

Απερινόητα φανταχτερή και άναρχη.

Φερόμενη φερομόνη

γραμμή πορείας στο δέρμα μου.

Τη νύχτα ξάγρυπνη πάνω στα φύλλα ωρύεσαι.

Σάλιο μελίρρυτο, γινόμενο εκ μυστικού κήπου.

Το σπέρμα στις λέξεις

η ορθογραφία μικρόκοσμου,

σε υψηλή συχνότητα.

Αρμοί που τρίζουν.

Αψηφάς τη βαρύτητα,

πάνω στους τοίχους,στα ταβάνια, στις πέργκολες

το ιώδες ,το ιώδες

απόσταγμα φωτός στις αρθρώσεις σου.

Και τ’αυγά σου εντός μου εκκολάπτονται.

Ενδιάμεσος ξενιστής ωφελούμενος όντως.

Στις αποικίες προστάζεις συναίσθημα.

Ο κάματος και η γέννα

φέρει στήμονες και ανθήρες,

σέπαλα.

Η επικονίαση,

η επόμενη πτήση.

Ας είναι ,Φτερωτή.

Το δικό μου Ίλιον,

το δικό σου Μέλαθρον.

 

 

 

O κλόουν

nickcave19823

Στο κακόφημο τσίρκο κυλιέται ένας κλόουν.

Ένας αμήχανος κλόουν.

Κάθε μέρα διαπομπεύει εαυτόν.

Με αστεία ψυγείου.

Αποτυχημένες μιμήσεις.

Γελοίος και αξιοδάκρυτος.

Στη χώρα της λήθης,

η αφίσα του παντού κολλημένη.

Ανίσκιωτος στον ήλιο.

Πόσους καθρέφτες άραγε να ράγισε

για να βρει την ψυχή του.

Kαι δεν τη βρήκε.

Βρώμικα παπούτσια, μακιγιάζ της φρίκης.

Έλεος.

Τα χρώματα θαμπώνουν σαν ανοίγει το στόμα του.

Αλλά κάθε βράδυ εκεί αυτός.

Εκεί κι’εμείς.

Χλευάζουν όλοι.

Μα τι κάνουμε πάλι εδώ;

Δεν ερχόμαστε για τα ηλίθια αστεία του

ούτε για την ξεκούρδιστη μπάντα που τον συνοδεύει.

Ερχόμαστε γιατί στο τέλος κάθε τέλους

τη στιγμή  που αναφωνεί »αυτό ήτααααν»,

αν προσέξεις στο αριστερό του μάτι

στάζει μια σταγόνα.

Πέφτει σε αργή κίνηση στη γη

σκάει σα βόμβα.

Εξακτινώνεται σε χιλιάδες φωτοβέλη

πολύχρωμο μπίγκ μπάνγκ

που μας διαπερνά και μας πετρώνει.

.

.

.

Και τότε δεν έχει έλεος.

 

 

 

…γράφτηκε ενώ άκουγα το »First born is dead».

Όσο πιο πίσω στο χρόνο πας με τον Cave τόσο πιο κοφτερό το μαχαίρι.

Τα βιβλία

tomn-waits-getty-images-michale-putland

Θαρρώ με σχισμένο εξώφυλλο στις άκρες ,

είμαι βιβλίο.

Μεταχειρισμένο ,πολυκαιρισμένο.

Βιβλίο κακογραμμένο  από ατυχή ποιητή

της γενιάς του εβδομήντα.

Αδιάβαστη ουτοπία εδώ και χρόνια.

Αλμύρα και σκόνη στο ενδιάμεσο,

σελίδες που αγνοεί ο κόσμος.

Εκδόσεις Ήτα.

Από καιρό.

Στριμωγμένος σε θήκη χύμα.

Του παλαιοβιβλιοπωλείου.

Ανάμεσα σε ρομάντσα και δοκίμια

ενός άλλου κόσμου.

Πάνω μου ίχνη από ακροδάχτυλα,

το λίπος τους αφημένο.

Και τις ματιές των όποιων αναγνωστών,

αόρατα μνημεία στα φύλλα.

Μυρωδιά ρυτίνης ,ξεθυμασμένου μελανιού και μούχλας.

Ένα εβδομήνταπέντε δολάρια ή ενάμισο ευρώ

ή, ή…

Και ξάφνου σε φέρανε δίπλα μου.

Ένας μικρός οδηγός αγριολούλουδων,

τριάντα σελίδες όλο κι’όλο.

Εκδόσεις Ρότα.

Αν θες να μάθεις.

Με πολύχρωμες ζωγραφιές απ’άνθη του βουνού.

Τυπωμένο τη δεκαετία του ογδόντα.

Στα τέλη.

Και πώς τού ‘ρθε του νοικοκύρη

μας έκανε ένα.

Μας έδεσε με διάφανη ταινία.Σφιχτά.

Εσύ επάνω να μην φαίνεται η ασκήμια μου.

Στο χαρτάκι πάνω μας έγραψε

<<ΠΡΟΣΦΟΡΑ.ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ>>

Τρεισίμισι δολάρια ή τρία ευρώ.

Έτσι γίναμε το βλέμμα όλων των ναυτών του κόσμου

που κάνουν το τελευταίο τσιγάρο στην κουπαστή ,

στον πάγκο έξω στο πεζοδρόμιο,

του παλαιοβιβλιοπωλείου.

Στο Μανχάταν ή στη Ρώμη ή στη Βενιζέλου

ή ,ή…

 

 

 

 

 

γραμμένο ακούγοντας το »RAIN DOGS» και »BONE MACHINE»

του αλαφροΐσκιωτου Tom Waits.

Σε επανάληψη.

 

Στην Τ.

 

 

 

 

 

 

Κάθε δευτερόλεπτο

david mccomb.png

Κάθε δευτερόλεπτο της  μέρας μου

πλινθόχτιστη μονοκατοικία.

Με κήπο.

Σε κάθε σπίτι εκεί, ζείς εσύ.

Ιδιότυπη πόλη.

Βοστρυχώδης.

Και τα φώτα της δημοσιάς αναβοσβήνουν,

στην ανάσα σου.

Καθώς σουρουπώνει.

Εισπνοή-εκπνοή.

Εισπνοή-εκπνοή.

Εισπνοή-εκπνοή.

Μακρινό σινιάλο.

Σε μένα.

Την ώρα που ελεύθερα πίπτω από ψηλά.

Στο κέντρο σου.

 

@

 

 

Ο Τζόχι ο Σκαντζόχι.

Επιστρέφοντας το περασμένο Σάββατο στο σπίτι μου αργά το βράδυ από μία πολύ κουραστική μέρα  με περίμενε κάτι απρόσμενο.Μία κοπέλα με φώναξε επιτακτικά για να της πω τι είναι αυτό το περίεργο πράγμα που κινείται στο πεζοδρόμιο και κάνει το σκυλάκι της να λυσσά και να γαβγίζει.Από μακριά έμοιαζε με αρούρι με ορμονικές διαταραχές μπόντι μπίλντερ.Τεράστιο.Ναι, αλλά χωρίς ουρά;Τόσο μεταλλαγμένο;

Πλησιάζοντας διέκρινα πως πρόκειται για κάτι άλλο.Αφού μου έπεσε το σαγόνι στο δρόμο και το ξαναβίδωσα, διεπιστώθει πως πρόκειται για έναν σκαντζόχοιρο!Το ζώο ήταν ζαλισμένο και σε άθλια κατάσταση.Βρισκόταν σε σύγχυση. Κοντοστάθηκα.ΤΙ ,ΠΩς, ΠΟΥ;Πως βρέθηκε εδώ;Τι να τον κάνω; Η κοπέλα με κοίταζε με ύφος ικετευτικό του στυλ »YES, YOU CAN DO IT».

OK I CAN. Έκανα να τον πιάσω με γυμνά χέρια αλλά ήταν αδύνατο.Ευτυχώς είχα στο σακίδιο άπλυτα από τη δουλειά και έτσι τον τύλιξα σχετικά ακίνδυνα με ένα τίσερτ.

»Τι θα τον κάνετε;» με ρώτησε η κοπέλα   που πρέπει να ομολογήσω ότι  από την αγωνία της φάνηκε πως ήταν εξαιρετικά ζωόφιλη.

»Θα τον πάω στο δάσος».Άρχισε να χοροπηδά από τη χαρά της ,άρχισε να χοροπηδά και ο σκύλος.Mε κοίταζε σα να βλέπει τον John Lennon σε συνδυασμό με τον Spiderman.Εγώ φούσκωσα  σαν το παγώνι και της πέταξα ένα χαμόγελο αλά ROBERT MITCHUM αλλά ξεφούσκωσα στη στιγμή από τα τσιμπήματα ,που πιστέψτε με διαπερνούσαν και τη μπλούζα μου με την οποία τον είχα τυλίξει.

Έτσι λοιπόν τον περιμάζεψα τον κύριο ,τον έβαλα σε ένα κουτί να ηρεμήσει και άρχισα να ψάχνω στον ιστό τι να του κάνω να φάει του καψερού.Του έδωσα σταφίδες και νερό και του άρεσε τόσο πολύ που τις εξαφάνισε.Το ζώο πήρε τα πάνω του .Εδώ να πούμε πως πρόκειται για άγριο ζώο που δε γουστάρει και πολλά πολλά και μου το απέδειξε όσες φορές έκανα να βάλω το χέρι μου μέσα στο κουτί.Έβγαζε έναν υπόκωφο βρυχηθμό σα να μού ‘λεγε  Άισιχτιρ μπινέ παλιομ…κα.Πάσο Τζόχι. γιου άρ δε μπός.20180624_085533-293267250.jpg

Ξεκίνησε λοιπόν η επιχείρηση επιστροφής του ζώου στο φυσικό του περιβάλλον.Έριξα ένα τηλέφωνο σε ένα καλό μου φίλο που γεννήθηκε  σ’ένα υπέροχο χωριό στα Πιέρια όρη.Τα Ριζώματα.Εκεί έχει ένα από τα ωραιότερα και αρχαιότερα δάση της Ελλάδας.Μιλάμε για ένα από τα δάση που εικάζεται ότι κυνηγούσε ο  Μέγας Αλέξανδρος.Σπάνιας ομορφιάς και πλουσιότητας σε χλωρίδα και πανίδα.

Και έτσι έγινε…..20180624_133508

…μετά μαζέψαμε αγριοφράουλες,τα λεγόμενα χαμοκέρασα.Είναι τέτοια η νοστιμιά τους και το άρωμά τους που αντιλαμβάνεσαι όταν συγκρίνεις ότι μας ταίζουν πλαστικές φράουλες στις πόλεις.

20180624_142907

20180624_14265220180624_14400020180624_15422220180624_13494420180624_12174520180624_132950

…αφού τριγυρίσαμε στο δάσος περίπου 5 ώρες καταλήξαμε για τσίπουρα και σκαντζόχοιρο στα κάρβουνα.

Ντάξ, πλάκα κάνω.

Πραγματικά όμως  έχω μείνει με την απορία πως βρέθηκε ένα τέτοιο  υπέροχο πλάσμα μέσα στον τσιμεντένιο λαβύρινθο…..

ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ

a45e8acbefd829e5520b2507f1f75d75

Απ’ το στόμα σου βγαίνει τεντωμένη κλωστή , βαθύ μωβ οξύχαλκη.

Στο στόμα μου φτάνει

στης πόλης το άλλο γείσο,ευτροπία.

Ξύνει τσιμεντογωνίες,τοίχους

πέφτει σοβάς,στραβώνουν γλάστρες όπου ζορίζεται.

Τυλίγεται σε δέντρα-κυπαρίσσαια συνήθως-μπερδεύεται.

Μυρμήγκια περπατούν επάνω της

ισορροπούν κεντημένα πουλιά,

ενώ ένα παιδί την αρπίζει.

Άνθρωποι με ελαφίσια κεφάλια

,παλιοί συνδαιτημόνες,

ακροβατούν.

Καλπάζων άλογο πιο ‘κει

με χαίτη κύματος άκρη.

Κρεμασμένα τα πλεκτά σου πάνω της στεγνώνουν.

Στάζουν ασημόσκονη.

Οι αδερφοί Quay εξετάζουν ενδελεχώς

το φως που ωρύεται κατά μήκος της.

Ακούρδιστη μπάντα φιλαρμονεί

με το ένα μάτι στο ύψος που χάσκει

χωράφια μικρά τετράγωνα από ψηλά.

Ίλιγγος.

Και η Fellini ολόγιομη.

Και όταν της συνάντησης πάρουμε απόφαση

-σώματα που πάλλονται στις άκρες-

ρουφώντας εσύ από ‘κεί

κ’εγώ από ‘δω

λαίμαργα καταπίνουμε το νήμα.

Κάπου, κάπως στη μέση αντάμωση.

Στις οδούς π’αγάπησα.

Γουζέλη,Μαλακάση, Καρακάση και Δροσίνη.

Εσύ.

Ένα κείμενο που δε θ’άλλαζα ούτε κόμμα.

Ο  πόνος στο Ταφ,

είναι τόνος.

Σε μια άτονη λέξη.

Αγαπημένη μου.

 

 

 

αυτό δεν είναι ποίημα #3

Cocteau+Twins-610x710

Εδώ σταματούμε.Παίρνουμε μία βαθιά ανάσα και προσπαθούμε να αντιληφθούμε περί τίνος πρόκειται.

Πρόκειται για μία μπάντα –πάλι-από τη Σκωτία που δονεί τα συναισθήματα.Αναλογίζομαι πολλές φορές στα χρόνια που πέρασαν ποια είναι η φύση αυτής της μυστηριακής μπάντας.Νομίζω ταυτίζεται με μία ομορφιά τόσο σπάνια όσο και η φωνή της τραγουδίστριας ,της Liz Frazer.

Αυτή λοιπόν η μπάντα είναι οι COCTEAU TWINS.

Μία εκστατική μορφή τέχνης αναδύεται μέσα από την ονειρική και αιθαίρεια μουσική τους. Σε συνδυασμό με τα εντέχνως παραμορφωμένα αγγλικά και την ανεμόπλεκη φωνή της ,συνθέτουν βίωμα την ακρόαση.

Ναι ,η μουσική τους είναι βιωματική.Σε σφραγίζει.Μιά για πάντα.Γιατί δεν υπάρχει όμοιά της.

Όπως και τα περισσότερα συγκροτήματα της 4AD της περιόδου της δεκαετίας του 80 είναι πρωτοπόρα.Από την αισθητική στα  εξώφυλα και τα εσώφυλα των δίσκων φτιαγμένα  από ιδιόρυθμους καλλιτέχνες της Envelope23 μέχρι τις ενορχηστρώσεις και την ενεργή συμμετοχή σε όλη τη διαδικασία της παραγωγής του ιδρυτή της 4AD, Mr Ivo.

Αλλά για την 4AD υπόσχομαι να κάνω ένα μεγάλο αφιέρωμα από το προσωπικό μου υλικό, , αλλά και με τη συμμετοχή φίλων για ένα συνολικό κείμενο.

Αυτή η ανάρτηση όμως γίνεται -όπως και οι προηγούμενες- για ένα τραγούδι.

Βρίσκεται στο άλμπουμ του 1984 Treasure.treasure

Και είναι το 9ο τραγούδι του δίσκου, από τα 10 συνολικά ,το Otterley.

Από την πρώτη φορά που το άκουσα ένιωσα ότι η μουσική έχει ταίρι το νερό.Είναι ένα παιχνίδισμα του φεγγαριού πάνω στη θάλασσα σ’ένα νυχτερινό μπάνιο.Και μέσα στο σκοτεινό υγρό να πλέκονται τα χέρια εραστών με μία εναλλαγή σχημάτων νερού, φωτός και σώματος.

Αλλά όχι μόνο.

Αυτό το τραγούδι είναι και ένας πίνακας του θείου John William Waterhouse του 1896.

5507

Hylas and the Nymphs

Μουσική και ζωγραφική μετουσιώνουν η μία την άλλη.Όταν τον πρωτοείδα σκέφτηκα το Otterley ή και το αντίθετο.Δε θυμάμαι πια την αλληλουχία.Και φαντάστηκα όλη την κίνηση των νυμφών να απαγάγουν τον Ύλα με τον πιο σαγηνευτικό τρόπο.Όλος ο καμβάς ζωντάνεψε σα φιλμ.

Βασικά όλο το κίνημα των προ-Ραφαηλιτών θα μπορούσε να ντύσει τις μουσικές των Cocteau….

Oι στίχοι στα πρώτα αλμπουμ των Cocteau Twins γενικά είναι ακατάληπτοι.Όπως λέει η ίδια η Liz δημιουργεί λέξεις και τονισμούς για να πετύχει τη μουσικότητα των λέξεων.Γλωσσοπλάστης για τη μαγική της τέχνη…..

Είχα την τύχη να ακούσω τη φωνή της όταν περιόδευε με τους Massive Attack…..

ΑΚΟΎΓΕΤΑΙ ΔΥΝΑΤΑ ΕΔΩ

Προσέξτε τον πίνακα ενώ ακούτε το διαμάντι.

bon  voyage

 

 

 

 

ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ

ROWLAND S.HOWARD

Απ’ άκρη σ’άκρη

σε όλη την  επικράτεια της ημών αυτοκρατορίας,

διάταγμα εδόθη.

Καινούριος θεός θα τοποθετηθεί στα βάθρα.

Νέος λατρευτός.

Δημόσια κτίρια και βιβλιοθήκες θα κοσμεί.

Νέα συναισθήματα λοιπόν.

0 παλαιός θ’αποσυρθεί.

Νέες προσευχές ,νέοι ψαλμοί.

Ιερείς γλωσσομαθείς θα αναλάβουν

σε ακροστιχίδα τ’όνομά του.

Καί οι όρκοι θ’αλλάξουν.

Θα ξεκινούν  με το <<ΕΓΩ>>και το <<ΜΗΝ>>.

Σαφείς οδηγίες ανακοινώθηκαν,

εκ του σύνεγγυς λεπτομέρειες.

Από αύριο κιόλας αποκαθήλωση του μέλλοντος αμνημονεύτου.

Κρατούσε ποίημα στο δεξί χέρι

και στο άλλο άνθος πικραλίδας ,χιαστή.

Πενθεσίλεια ομορφιά.

Σε αποθήκες θα στοιβαχτεί πρόχειρα και βιαστικά,

ρωγμές θα του κάνουν στ’αγαλματένιο του σώμα.

Με λευκό νεκροσέντονο θα καλυφτεί,πτυχές της πτώσης.

Πένθιμον όλον.

Μάταια ο ιστορικός του κόσμου θα ψάχνει για το ίχνος.

Να καταγράψει το πού και πότε.

Ούτε σε περγαμηνές μήτε και σε κτερίσματα.

Ένας χλωμός και σκονισμένος συριγμός θα καρτερεί

ένα ίσως.

Θεός σε λήγουσα.

Πομφόλυγας.

Πρώην θεός.

 

Το δωμάτιο

DeWemzSXkAIs8bf

Είμαι ένα κάδρο.

Τοποθετημένο λοξά επίτηδες,

μπροστά σου.

Σ’ ένα δωμάτιο με σχισμένη ταπετσαρία.

Χωρίς συντεταγμένες και ταχυδρομικό κώδικα.

Γυμνός ανά οχτάωρο σκέψης σου.

Δηλαδή ανά δευτερόλεπτο.

Σερετονίνη του Μαγιακόφσκι.

Και χαζεύω όταν σκέφτομαι

πώς διχοτομείται το φως πάνω σου.

Ένα μουσικό κουτί παίζει Μπάχ,

και όλα τα κλίνγκ κλόνγκ,κλίνγκ κλόνγκ

είναι φωτεινά σκαλοπάτια στον αέρα

που τ’ανεβαίνω χοροπηδηχτά

ίσαμε το λαιμό σου

μέχρι τα χείλη σου.

Μην καθήσεις στο ρείθρο του ματιού μου.

Θα βρέξεις τα πόδια σου.

Αυτό δεν είναι ποίημα #2

 

smartselectimage_2018-06-04-06-28-031955550081.png

Παίρνω τη σκυτάλη από τα υπέροχα λόγια του πατέρα της Sweet Jane Eyre στην παρουσίαση του άρθρου για τον André Κertész <<Δεν κάνουν τα πινέλα τον ζωγράφο, αλλά τα χρώματα που έχει ο ίδιος μέσα του >> για να μιλήσω για ένα τραγούδι των  φανταστικών Σκωτσέζων  THE INCREDIBLE STRING BAND.

Καταρχήν βρίσκεται στο δεύτερο άλμπουμ των πρωτοπόρων της φολκ ψυχεδέλειας με τον ευφάνταστο τίτλο << The 5000 spirits or the layers of the onion >>του 1967.Ηχογραφημένος με διάφορα όργανα από τα ταξίδια των μελών της μπάντας στας ανατολάς και στις εξωτικές Αφρικές που ταξίδευαν όπως gimbri ,σιτάρ ,φλάουτα και μαντολίνα .

Ένας ύμνος στην ανθρώπινη κατάσταση .Τέτοιοι δίσκοι στο μέλλον θα θεωρούνται επαναστατική πράξη για τον ουμανισμό τους.

Ανάμειξη παιδικής αθωώτητας,φαντασίας,πειραματισμού, ποίησης και αρμονίας με τη φύση και τον έρωτα σε υπερθετικό βαθμό.Ένας δίσκος ανακούφισης.Θετικός.Τα παιδιά αυτά της υγρής Σκωτσέζικης γης έχουν τόση λιακάδα μέσα τους που πολλοί μεσόγειοι θα ζήλευαν.

Δεν κρύβω πως στα ψυχολογικά μου ζόρια ή σε μεγάλες αλλαγές- στις οποίες  υπόκειμαι  οσονούπω-κρύβομαι μέσα του. Με παρασέρνει και με παρηγορεί με τέτοιο τρόπο που με κάνει να ξεχνιέμαι.Μου υπενθυμίζει ποιος είμαι και πως ΔΕΝ πρέπει να το ξεχνώ .

Εντάξει. Είναι ένας δίσκος που τρέχεις γυμνός μέσα στα λιβάδια την άνοιξη,τρως μύγδαλα και κυκλοφορείς με την κουδούνα σαν τον Τσιβιλίκα.Πολλοί φίλοι μου- πάνκηδες αλλά και μη- με κράξανε για αυτούς. <<Ου ρε βρωμοχίπι’>> κτλπ αλλά δε τρέχει τίποτις όταν βρίσκεσαι σε απογείωση.

Το τραγούδι είναι το painting box.

Οι στίχοι…

When the morning of your eyes comes waking through my shadows
Leaving just a trace of twilight sleep
I whisper to the baby raindrops playing on my window
And tell them gently this is not the time that they should weep

For somewhere in my mind there is a painting box
I have every color there it’s true
Just lately when I look inside my painting box
I seem to pick the colors of you

My Friday evening’s foot-steps plodding dully through this black town
Are far away now from the world that I’m in
My eyes are listening to some sounds that I think just might be springtime
With daffodils between my toes I’m laughing at their whim

And somewhere in my mind there is a painting box
I have every color there it’s true
Just lately when I look inside my painting box
I seem to pick the colors of you

Oh somewhere in my mind there is a painting box
I have every color there it’s true
Just lately when I look inside my painting box
I seem to pick the colors of you

The purple sail above me catches all the strength of summer
Fishes stop and ask me where I am bound
I smile and shake my head and say my little ship is sinking
But I kind of like the sea that I’m on, and I don’t mind if I do drown

For somewhere in my mind there is a painting box
I have every color there it’s true
Just lately when I look inside my painting box
I seem to pick the colors of you.

 

Ω θεοί!Καθώς γράφω το κείμενο έχει ξεσπάσει καλοκαιρινό μπουρίνι και μυρίζει το χώμα….

 

 

 

 

Αυτό δεν είναι ποίημα….

smartselectimage_2018-05-28-22-06-30-1925884165.png

…είναι ένα κείμενο για μία γυναίκα που λατρεύω .Την Laurie Anderson.Μία καλλιτέχνιδα που μου έμαθε να κάνω ενδοσκόπηση με τους στίχους της και τη μουσική της.

Η τέχνη της είναι τοπία. Εκφράζει μοναδικά σαν σε κολάζ την ποίηση με την αισθαντικότητα σε  μία εσωτερική κατάσταση που κόβει ανάσα. Η γυναίκα είναι φαινόμενο.

Διαλογίζεται στο άναρχο και στο απερινόητο σε επίπεδο  ασυνείδητου και υποσυνείδητου.

Άχρονη και ηλεκτρονική ,πρωτοπόρα και γήινη.Κάθε φορά που την ακούω νιώθω ότι με ξέρει.Έχει χρόνια που την άφησα και τρύπωσε μέσα μου σα σπόρος.Και δίνει η άτιμη.Δίνει.

Ακούστε το tightrope.Διαβάστε τους στίχους.

Το τραγούδι είναι από άλλο κόσμο.

 

Θα έρθει φέτος η άνοιξη Mr Bowie;

Θα έρθει φέτος  η άνοιξη Mr Bowie;

Θα έρθει το καλοκαίρι;

Μου λες

«Έλα να σου κάνω ένα σάντουιτς με μαγιονέζα.

o χρόνος θα τεντωθεί».

Και μου χαρίζεις τις τιράντες σου.

Και άγριος ο άνεμος είναι

και ήρωες και στάχτες.

Όλο κάτι τέτοια μου λες και πέφτω στο ταβάνι μου.

«Να είσαι ψύχραιμος.

Όπως την αγαπάς,

χόρεψε ψυχοραγώντας .

Στο σεληνόφως.

Στο Παρίσι και στην Πάτμο»

Σε είδα στ’όνειρό μου τον Απρίλη.

Δε σου κρύβω ότι με σακάτεψες.

Μια ζωή με σακατεύεις.

«Μην αγοράζεις τη μουσική μου από τα εμποράκια.

Έλα θα σου δώσω τους δίσκους μου»

Έτσι μού πες.

Τα σα εκ των σων.

Θα έρθει φέτος  η άνοιξη Mr Bowie;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΕΥΜΟΡΦΙΑ*

 

Ανάμεσα από τα κυρτά κλαδάκια του αμπελιού

η αυγή αποκαθίσταται.

Σε μια περιοχή του κόσμου που αγωνιά

για την απόχρωση.

Σούζι.

Ο τρόπος μίας ανάσας είναι δυσεπίλυτο πρόβλημα

κάτω από καταρακτώδη βροχή.

Κάτι σαν πρόχειρο διαγώνισμα στην απλή σκέψη.

.

.

Και η προσαρμογή είναι πολλές αγκαλιές μακριά.

 

 

 

*Ευχαριστώ τη Siouxsie και τους Banshees που έφτιαξαν μια χώρα

που κατοικώ τόσα χρόνια.

Δε ντάγκερ*

Έχω ένα μικρό μαχαίρι

μέσα στο χέρι μου.

Κοφτερό.

Καλά ακονισμένο.

Ίσαμε την καρδιά μου.

Το παίζω περίτεχνα στα δάχτυλα

με τσαμπουκά

στη σκοτεινή γωνία.

Και περιμένω να φανεί η Άνοιξη

στριφτά θα της την κάτσω.

Να την λαβώσω που με τρέλανε

τόσα χρόνια πια με τη μυρωδιά της.

Και αντί σκληρός να είμαι σα χαλκός

χαζεύω σαν ηλίθιος

τα άνθη τα παιδιά της.

Και κάτι ποιητές και συγγραφείς.

Και κάτι φιλοσόφους.

Αν τύχει και περάσουνε

οίκτο δε θα τους δείξω.

Όλο στο νου μου τριγυρνούν

με κάτι φράσεις ύπουλες

σε έξι διαστάσεις.

Ορκίζομαι θα είμαι σκληρός.

Στο πένθος θα τους ρίξω.

Συνέχεια με τριβελίζουνε

από τα εφηβικά μου.

Και νάσου φτάνουνε

σιγά σιγά πέρα απ’το δρόμο.

Σα κουστωδία θλιβερή

όλοι τους με σβησμένο λύχνο.

Και ‘γώ νυμφίος βίαιος

με θάνατο στο χέρι.

Σφίγγω τα χέρια μου

μα σφίγγω και την ψυχή μου.

Μα δε μπορώ να γίνω ο φονιάς.

Την άκρη τ’ασημιού

με κόκκινο να βάψω.

Τρέμω και παραλύω.

Κ’έτσι το μικρό μαχαίρι μου

απάνω μου το στρέφω.

Και εκεί που σαλιαρίζουνε

η ανημποριά με την δειλία

μου πιάνεις τα χέρια μου απαλά

και με φιλάς στα μάτια.

Μου πέφτει το μαχαίρι μου.

Μου πέφτει και το κάστρο.

Μ’ ένα χαμόγελο μου λες

«πλέξε μου την κοτσίδα μου

στ’αφράτα μου μαλλιά μου.

Δεν είσαι ‘σύ για τέτοια μάτια μου.

Δεν είναι απ’τη μαγιά σου».

 

 

*ενεπνεύσθην εκ του ομωνύμου άσματος  των SLOWDIVE.

Φράκταλ

604x320_5118-Untitled-1

Περπατάς ξυπόλητη

με αργό βηματισμό

μέσα μου,

περπατώ ξυπόλητος

με αργό βηματισμό

μέσα σου.

Ενώ περπατάς ξυπόλητη

με αργό βηματισμό

μέσα μου,

περπατώ ξυπόλητος

με αργό βηματισμό

μέσα σου.

Επαναλαμβανόμενο μοτίβο.

Φράκταλ.

Κάποια στιγμή παγώνει η εικόνα.

Μου μιλάς ήσυχα στο δεξί αυτί.

»Κάθησα στον ίσκιο από το κρυφό σου κυπαρίσσι»

Ναι αλήθεια είναι.

Μακεδονίας 53.

Απέναντι, ανάμεσα στις πολυκατοικίες.

Πως γίνεται να ξέρεις;

Πως;

.

.

.

Μα σ’αγαπώ σαν παιδική ηλικία.

Ξεπαγώνει η εικόνα…