Ίταμος

Με πόσες πέτρες να φτιαχτώ για να ξεχάσω.

Μα κι άν χτιστώ,

πάλι μέσα μου θα δίνεις.

Πετρολούλουδα.

Τα βλέπεις  πίσω από ακροκέραμα

σ’εγκατειλημένα εβραίικα , του πολέμου σπίτια.

Και αυτό είναι βέβαιο.

Πως έμαθα χημεία πάνω στο σώμα σου.

Τα στοιχεία και τους πίνακες,

με τα αγώγιμα υγρά και τις ενώσεις.

Ωκύαλος μελαγχολία και γαστροραγία.

Τα κύμβαλα και τα νήματα έτσι πως μπλέξαν.

Παύση.

Απ’ όλες τις φωτογραφίες του κόσμου

η αγαπημένη,

είναι αυτή που πεισματικά δεν εμφανίζεται.

Ίταμε.

Ο έρωτας μου μεγαλύτερος απ’την ηλικία σου.

Με πόσες πέτρες να φτιαχτώ για να ξεχάσω.




Advertisements

Οκτώβρης

MUCHA

Υπάρχει μία αίσθηση.

Ότι σε παίρνει ο μήνας απ’ το χέρι

και νιώθεις κάτι σαν »φτάνει πια».

Μία ιχνογραφία και ένα περίπου.

Φευγάτο φως,

πλαγιασμένο σαν κορμί δίπλα σου.

Και όλες οι σκιές των επίπλων

-θα έλεγα και υπό μία γωνία-

ιδρύουν μία χώρα για να ζει κανείς ανίατος.

Υγρασία σαν δάκρυ,

που διασχίζει χιλιόμετρα σούρουπου.

Ανθοδέσμη οι μολυβιές προς τα μέσα μας.

Οκτώβρη .

Βιβλιοθήκη των ανθρώπων.

Εικόνισμα ερμαφρόδιτης που κρατά την πανσέληνο αγκαλιά,

φυλοροώντας τριγύρω το χάσιμο.

Οκτώβρη .

ΠροΡαφαηλίτη.

Μαργαριτάρι που ακούγεται,

και όσο ακούγεται λάμπει.

 

 

-Κάθε χρόνο το φθινόπωρο ,ιεροτελεστικά ,ακούω κάποιους δίσκους που με έχουν σημαδέψει στην κυρίως υπόγεια μουσική διαδρομή μου.

ΗAROLD BUDD /BRIAN ENO with DANIEL LANOIS: THE PEARL.

Ο στίχος <<Μαργαριτάρι που ακούγεται,και όσο ακούγεται λάμπει.>> οφείλεται σε αυτήν την κυκλοφορία.

R-1179674-1198750953.jpeg

Όλη η δροσιά της αλλαγής στην πλάση σε ένα αριστούργημα.Κυκλοφόρησε το 1984.

Ο δίσκος είναι μεταμόρφωση.

Δε χρειάζεται να πω κάτι για τους συντελεστές.

Απλά μου άλλαξαν το dna μου.

Late October

Συνεχίζεται….

 

Βλασταίνει

Βλασταίνει το χέρι μου σιγανά

απ’τον κορμό του ηλίανθου πλαγίως.

Και ανοίγει η παλάμη μου αργά

ψιθυρίζοντας δρόσο.

Προκάνει τ’άνθος του από ‘κεί

και όχι απ’την κορφή του.

Δάκρυνο μάτι σποριαστό

που βλέπει προς εσένα.

Καθώς οι υπόλοιποι του χωραφιού

ψάχνουν τον ήλιο.

πένθιμο

5921859-black-picture

Παρατηρώ  τη μακριά δαντελένια κουρτίνα στο παράθυρο.

Την παρατηρώ πως λύνεται στον αέρα σαν ραστώνη.

Κάποτε οιονεί ολόλευκη.

Μαύρισε.

Κουνιέται στο απομεσήμερο.

Όχι από τον ήπιο άνεμο.

Μα από τον ρόγχο των παιδιών και τα χέρια τους.

Ακίνητος μένω ,σιωπηλός

μέχρι να σαπίσουν τα φρούτα.

Να σκονιστώ απ’την απραξία.

Σκιάχτηκα.

Παρατηρώ τον ουρανό πίσω απ’το παράθυρο

πίσω απ’τις κουρτίνες.

Πελάζουν οι ομογάλακτοι που φεύγουν.

Σμάρι από αίμα και στάχτη.

Πάνω στη μοιρασιά του κόσμου

κάποιοι απόντες θά ‘ναι.

Πάλι.

Ο βρώμικος ψίθυρος τότε,

κραυγή στο τώρα για πολλούς.

Κάτι που τώρα φτιάχνεται με ναι,

μετρά νεκρούς στο μέλλον.

Γονίδια του κόσμου τούτου

που αξίζει να μισεί κανείς.

 

 

 

Δυό πράγματα να σχολιάσω.

Ένας πολύ καλός  φίλος, μου λέει από χρόνια »Φυλάξου,οι ηλίθιοι είναι ανίκητοι».Το σκέφτομαι συνέχεια.Μήπως είμαι και εγώ και δεν τό’χω πάρει χαμπάρι.Το ψάχνω ακόμη.Ελλάδα είσαι.

Στην μεγάλη πυρκαγιά της Καβάλας το 1985 ήμουν παρών.Πιτσιρικάς τότε φοβήθηκα πάρα πολύ.Είδα φλόγα στα 50 μέτρα σαν πολυκατοικία να ορθώνεται μπροστά μου.Το βράδυ εκείνο αφού βρήκαμε καταφύγιο κάπου μακριά ,βλέπαμε τη φωτιά από μακριά να τρώει γύρω γύρω την Καβάλα αλλά και να εξαπλώνεται στα γύρω βουνά .Ο σκύλος του θείου μου έβλεπε και αυτός τη φωτιά.Και έκλαιγε.Τον πήρα αγκαλιά και τον παρηγορούσα. Εκείνος έκλαιγε. Καταλάβαινε.Από τότε όταν ακούω ανθρώπους να λένε »άντε βρε ζώο» τους διορθώνω.Ήταν λυκόσκυλο.Τον έλεγαν Έκτωρ.

 

 

κυρά των εντόμων

patti

Κυβίστησης πορεία στους μίσχους

Ω κυρά των εντόμων.

Έρσα και φιλότης.

Το σώμα σου περίγραμμα πυγολαμπίδων στο σκότος.

Απερινόητα φανταχτερή και άναρχη.

Φερόμενη φερομόνη

γραμμή πορείας στο δέρμα μου.

Τη νύχτα ξάγρυπνη πάνω στα φύλλα ωρύεσαι.

Σάλιο μελίρρυτο, γινόμενο εκ μυστικού κήπου.

Το σπέρμα στις λέξεις

η ορθογραφία μικρόκοσμου,

σε υψηλή συχνότητα.

Αρμοί που τρίζουν.

Αψηφάς τη βαρύτητα,

πάνω στους τοίχους,στα ταβάνια, στις πέργκολες

το ιώδες ,το ιώδες

απόσταγμα φωτός στις αρθρώσεις σου.

Και τ’αυγά σου εντός μου εκκολάπτονται.

Ενδιάμεσος ξενιστής ωφελούμενος όντως.

Στις αποικίες προστάζεις συναίσθημα.

Ο κάματος και η γέννα

φέρει στήμονες και ανθήρες,

σέπαλα.

Η επικονίαση,

η επόμενη πτήση.

Ας είναι ,Φτερωτή.

Το δικό μου Ίλιον,

το δικό σου Μέλαθρον.

 

 

 

O κλόουν

nickcave19823

Στο κακόφημο τσίρκο κυλιέται ένας κλόουν.

Ένας αμήχανος κλόουν.

Κάθε μέρα διαπομπεύει εαυτόν.

Με αστεία ψυγείου.

Αποτυχημένες μιμήσεις.

Γελοίος και αξιοδάκρυτος.

Στη χώρα της λήθης,

η αφίσα του παντού κολλημένη.

Ανίσκιωτος στον ήλιο.

Πόσους καθρέφτες άραγε να ράγισε

για να βρει την ψυχή του.

Kαι δεν τη βρήκε.

Βρώμικα παπούτσια, μακιγιάζ της φρίκης.

Έλεος.

Τα χρώματα θαμπώνουν σαν ανοίγει το στόμα του.

Αλλά κάθε βράδυ εκεί αυτός.

Εκεί κι’εμείς.

Χλευάζουν όλοι.

Μα τι κάνουμε πάλι εδώ;

Δεν ερχόμαστε για τα ηλίθια αστεία του

ούτε για την ξεκούρδιστη μπάντα που τον συνοδεύει.

Ερχόμαστε γιατί στο τέλος κάθε τέλους

τη στιγμή  που αναφωνεί »αυτό ήτααααν»,

αν προσέξεις στο αριστερό του μάτι

στάζει μια σταγόνα.

Πέφτει σε αργή κίνηση στη γη

σκάει σα βόμβα.

Εξακτινώνεται σε χιλιάδες φωτοβέλη

πολύχρωμο μπίγκ μπάνγκ

που μας διαπερνά και μας πετρώνει.

.

.

.

Και τότε δεν έχει έλεος.

 

 

 

…γράφτηκε ενώ άκουγα το »First born is dead».

Όσο πιο πίσω στο χρόνο πας με τον Cave τόσο πιο κοφτερό το μαχαίρι.

Τα βιβλία

tomn-waits-getty-images-michale-putland

Θαρρώ με σχισμένο εξώφυλλο στις άκρες ,

είμαι βιβλίο.

Μεταχειρισμένο ,πολυκαιρισμένο.

Βιβλίο κακογραμμένο  από ατυχή ποιητή

της γενιάς του εβδομήντα.

Αδιάβαστη ουτοπία εδώ και χρόνια.

Αλμύρα και σκόνη στο ενδιάμεσο,

σελίδες που αγνοεί ο κόσμος.

Εκδόσεις Ήτα.

Από καιρό.

Στριμωγμένος σε θήκη χύμα.

Του παλαιοβιβλιοπωλείου.

Ανάμεσα σε ρομάντσα και δοκίμια

ενός άλλου κόσμου.

Πάνω μου ίχνη από ακροδάχτυλα,

το λίπος τους αφημένο.

Και τις ματιές των όποιων αναγνωστών,

αόρατα μνημεία στα φύλλα.

Μυρωδιά ρυτίνης ,ξεθυμασμένου μελανιού και μούχλας.

Ένα εβδομήνταπέντε δολάρια ή ενάμισο ευρώ

ή, ή…

Και ξάφνου σε φέρανε δίπλα μου.

Ένας μικρός οδηγός αγριολούλουδων,

τριάντα σελίδες όλο κι’όλο.

Εκδόσεις Ρότα.

Αν θες να μάθεις.

Με πολύχρωμες ζωγραφιές απ’άνθη του βουνού.

Τυπωμένο τη δεκαετία του ογδόντα.

Στα τέλη.

Και πώς τού ‘ρθε του νοικοκύρη

μας έκανε ένα.

Μας έδεσε με διάφανη ταινία.Σφιχτά.

Εσύ επάνω να μην φαίνεται η ασκήμια μου.

Στο χαρτάκι πάνω μας έγραψε

<<ΠΡΟΣΦΟΡΑ.ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ>>

Τρεισίμισι δολάρια ή τρία ευρώ.

Έτσι γίναμε το βλέμμα όλων των ναυτών του κόσμου

που κάνουν το τελευταίο τσιγάρο στην κουπαστή ,

στον πάγκο έξω στο πεζοδρόμιο,

του παλαιοβιβλιοπωλείου.

Στο Μανχάταν ή στη Ρώμη ή στη Βενιζέλου

ή ,ή…

 

 

 

 

 

γραμμένο ακούγοντας το »RAIN DOGS» και »BONE MACHINE»

του αλαφροΐσκιωτου Tom Waits.

Σε επανάληψη.

 

Στην Τ.

 

 

 

 

 

 

Κάθε δευτερόλεπτο

david mccomb.png

Κάθε δευτερόλεπτο της  μέρας μου

πλινθόχτιστη μονοκατοικία.

Με κήπο.

Σε κάθε σπίτι εκεί, ζείς εσύ.

Ιδιότυπη πόλη.

Βοστρυχώδης.

Και τα φώτα της δημοσιάς αναβοσβήνουν,

στην ανάσα σου.

Καθώς σουρουπώνει.

Εισπνοή-εκπνοή.

Εισπνοή-εκπνοή.

Εισπνοή-εκπνοή.

Μακρινό σινιάλο.

Σε μένα.

Την ώρα που ελεύθερα πίπτω από ψηλά.

Στο κέντρο σου.

 

@

 

 

Ο Τζόχι ο Σκαντζόχι.

Επιστρέφοντας το περασμένο Σάββατο στο σπίτι μου αργά το βράδυ από μία πολύ κουραστική μέρα  με περίμενε κάτι απρόσμενο.Μία κοπέλα με φώναξε επιτακτικά για να της πω τι είναι αυτό το περίεργο πράγμα που κινείται στο πεζοδρόμιο και κάνει το σκυλάκι της να λυσσά και να γαβγίζει.Από μακριά έμοιαζε με αρούρι με ορμονικές διαταραχές μπόντι μπίλντερ.Τεράστιο.Ναι, αλλά χωρίς ουρά;Τόσο μεταλλαγμένο;

Πλησιάζοντας διέκρινα πως πρόκειται για κάτι άλλο.Αφού μου έπεσε το σαγόνι στο δρόμο και το ξαναβίδωσα, διεπιστώθει πως πρόκειται για έναν σκαντζόχοιρο!Το ζώο ήταν ζαλισμένο και σε άθλια κατάσταση.Βρισκόταν σε σύγχυση. Κοντοστάθηκα.ΤΙ ,ΠΩς, ΠΟΥ;Πως βρέθηκε εδώ;Τι να τον κάνω; Η κοπέλα με κοίταζε με ύφος ικετευτικό του στυλ »YES, YOU CAN DO IT».

OK I CAN. Έκανα να τον πιάσω με γυμνά χέρια αλλά ήταν αδύνατο.Ευτυχώς είχα στο σακίδιο άπλυτα από τη δουλειά και έτσι τον τύλιξα σχετικά ακίνδυνα με ένα τίσερτ.

»Τι θα τον κάνετε;» με ρώτησε η κοπέλα   που πρέπει να ομολογήσω ότι  από την αγωνία της φάνηκε πως ήταν εξαιρετικά ζωόφιλη.

»Θα τον πάω στο δάσος».Άρχισε να χοροπηδά από τη χαρά της ,άρχισε να χοροπηδά και ο σκύλος.Mε κοίταζε σα να βλέπει τον John Lennon σε συνδυασμό με τον Spiderman.Εγώ φούσκωσα  σαν το παγώνι και της πέταξα ένα χαμόγελο αλά ROBERT MITCHUM αλλά ξεφούσκωσα στη στιγμή από τα τσιμπήματα ,που πιστέψτε με διαπερνούσαν και τη μπλούζα μου με την οποία τον είχα τυλίξει.

Έτσι λοιπόν τον περιμάζεψα τον κύριο ,τον έβαλα σε ένα κουτί να ηρεμήσει και άρχισα να ψάχνω στον ιστό τι να του κάνω να φάει του καψερού.Του έδωσα σταφίδες και νερό και του άρεσε τόσο πολύ που τις εξαφάνισε.Το ζώο πήρε τα πάνω του .Εδώ να πούμε πως πρόκειται για άγριο ζώο που δε γουστάρει και πολλά πολλά και μου το απέδειξε όσες φορές έκανα να βάλω το χέρι μου μέσα στο κουτί.Έβγαζε έναν υπόκωφο βρυχηθμό σα να μού ‘λεγε  Άισιχτιρ μπινέ παλιομ…κα.Πάσο Τζόχι. γιου άρ δε μπός.20180624_085533-293267250.jpg

Ξεκίνησε λοιπόν η επιχείρηση επιστροφής του ζώου στο φυσικό του περιβάλλον.Έριξα ένα τηλέφωνο σε ένα καλό μου φίλο που γεννήθηκε  σ’ένα υπέροχο χωριό στα Πιέρια όρη.Τα Ριζώματα.Εκεί έχει ένα από τα ωραιότερα και αρχαιότερα δάση της Ελλάδας.Μιλάμε για ένα από τα δάση που εικάζεται ότι κυνηγούσε ο  Μέγας Αλέξανδρος.Σπάνιας ομορφιάς και πλουσιότητας σε χλωρίδα και πανίδα.

Και έτσι έγινε…..20180624_133508

…μετά μαζέψαμε αγριοφράουλες,τα λεγόμενα χαμοκέρασα.Είναι τέτοια η νοστιμιά τους και το άρωμά τους που αντιλαμβάνεσαι όταν συγκρίνεις ότι μας ταίζουν πλαστικές φράουλες στις πόλεις.

20180624_142907

 

20180624_14265220180624_14400020180624_15422220180624_13494420180624_12174520180624_132950

…αφού τριγυρίσαμε στο δάσος περίπου 5 ώρες καταλήξαμε για τσίπουρα και σκαντζόχοιρο στα κάρβουνα.

Ντάξ, πλάκα κάνω.

Πραγματικά όμως  έχω μείνει με την απορία πως βρέθηκε ένα τέτοιο  υπέροχο πλάσμα μέσα στον τσιμεντένιο λαβύρινθο…..

 

ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ

a45e8acbefd829e5520b2507f1f75d75

Απ’ το στόμα σου βγαίνει τεντωμένη κλωστή , βαθύ μωβ οξύχαλκη.

Στο στόμα μου φτάνει

στης πόλης το άλλο γείσο,ευτροπία.

Ξύνει τσιμεντογωνίες,τοίχους

πέφτει σοβάς,στραβώνουν γλάστρες όπου ζορίζεται.

Τυλίγεται σε δέντρα-κυπαρίσσαια συνήθως-μπερδεύεται.

Μυρμήγκια περπατούν επάνω της

ισορροπούν κεντημένα πουλιά,

ενώ ένα παιδί την αρπίζει.

Άνθρωποι με ελαφίσια κεφάλια

,παλιοί συνδαιτημόνες,

ακροβατούν.

Καλπάζων άλογο πιο ‘κει

με χαίτη κύματος άκρη.

Κρεμασμένα τα πλεκτά σου πάνω της στεγνώνουν.

Στάζουν ασημόσκονη.

Οι αδερφοί Quay εξετάζουν ενδελεχώς

το φως που ωρύεται κατά μήκος της.

Ακούρδιστη μπάντα φιλαρμονεί

με το ένα μάτι στο ύψος που χάσκει

χωράφια μικρά τετράγωνα από ψηλά.

Ίλιγγος.

Και η Fellini ολόγιομη.

Και όταν της συνάντησης πάρουμε απόφαση

-σώματα που πάλλονται στις άκρες-

ρουφώντας εσύ από ‘κεί

κ’εγώ από ‘δω

λαίμαργα καταπίνουμε το νήμα.

Κάπου, κάπως στη μέση αντάμωση.

Στις οδούς π’αγάπησα.

Γουζέλη,Μαλακάση, Καρακάση και Δροσίνη.

Εσύ.

Ένα κείμενο που δε θ’άλλαζα ούτε κόμμα.

Ο  πόνος στο Ταφ,

είναι τόνος.

Σε μια άτονη λέξη.

Αγαπημένη μου.

 

 

 

αυτό δεν είναι ποίημα #3

Cocteau+Twins-610x710

Εδώ σταματούμε.Παίρνουμε μία βαθιά ανάσα και προσπαθούμε να αντιληφθούμε περί τίνος πρόκειται.

Πρόκειται για μία μπάντα –πάλι-από τη Σκωτία που δονεί τα συναισθήματα.Αναλογίζομαι πολλές φορές στα χρόνια που πέρασαν ποια είναι η φύση αυτής της μυστηριακής μπάντας.Νομίζω ταυτίζεται με μία ομορφιά τόσο σπάνια όσο και η φωνή της τραγουδίστριας ,της Liz Frazer.

Αυτή λοιπόν η μπάντα είναι οι COCTEAU TWINS.

Μία εκστατική μορφή τέχνης αναδύεται μέσα από την ονειρική και αιθαίρεια μουσική τους. Σε συνδυασμό με τα εντέχνως παραμορφωμένα αγγλικά και την ανεμόπλεκη φωνή της ,συνθέτουν βίωμα την ακρόαση.

Ναι ,η μουσική τους είναι βιωματική.Σε σφραγίζει.Μιά για πάντα.Γιατί δεν υπάρχει όμοιά της.

Όπως και τα περισσότερα συγκροτήματα της 4AD της περιόδου της δεκαετίας του 80 είναι πρωτοπόρα.Από την αισθητική στα  εξώφυλα και τα εσώφυλα των δίσκων φτιαγμένα  από ιδιόρυθμους καλλιτέχνες της Envelope23 μέχρι τις ενορχηστρώσεις και την ενεργή συμμετοχή σε όλη τη διαδικασία της παραγωγής του ιδρυτή της 4AD, Mr Ivo.

Αλλά για την 4AD υπόσχομαι να κάνω ένα μεγάλο αφιέρωμα από το προσωπικό μου υλικό, , αλλά και με τη συμμετοχή φίλων για ένα συνολικό κείμενο.

Αυτή η ανάρτηση όμως γίνεται -όπως και οι προηγούμενες- για ένα τραγούδι.

Βρίσκεται στο άλμπουμ του 1984 Treasure.treasure

Και είναι το 9ο τραγούδι του δίσκου, από τα 10 συνολικά ,το Otterley.

Από την πρώτη φορά που το άκουσα ένιωσα ότι η μουσική έχει ταίρι το νερό.Είναι ένα παιχνίδισμα του φεγγαριού πάνω στη θάλασσα σ’ένα νυχτερινό μπάνιο.Και μέσα στο σκοτεινό υγρό να πλέκονται τα χέρια εραστών με μία εναλλαγή σχημάτων νερού, φωτός και σώματος.

Αλλά όχι μόνο.

Αυτό το τραγούδι είναι και ένας πίνακας του θείου John William Waterhouse του 1896.

5507

Hylas and the Nymphs

Μουσική και ζωγραφική μετουσιώνουν η μία την άλλη.Όταν τον πρωτοείδα σκέφτηκα το Otterley ή και το αντίθετο.Δε θυμάμαι πια την αλληλουχία.Και φαντάστηκα όλη την κίνηση των νυμφών να απαγάγουν τον Ύλα με τον πιο σαγηνευτικό τρόπο.Όλος ο καμβάς ζωντάνεψε σα φιλμ.

Βασικά όλο το κίνημα των προ-Ραφαηλιτών θα μπορούσε να ντύσει τις μουσικές των Cocteau….

Oι στίχοι στα πρώτα αλμπουμ των Cocteau Twins γενικά είναι ακατάληπτοι.Όπως λέει η ίδια η Liz δημιουργεί λέξεις και τονισμούς για να πετύχει τη μουσικότητα των λέξεων.Γλωσσοπλάστης για τη μαγική της τέχνη…..

Είχα την τύχη να ακούσω τη φωνή της όταν περιόδευε με τους Massive Attack…..

ΑΚΟΎΓΕΤΑΙ ΔΥΝΑΤΑ ΕΔΩ

Προσέξτε τον πίνακα ενώ ακούτε το διαμάντι.

bon  voyage

 

 

 

 

ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ

ROWLAND S.HOWARD

Απ’ άκρη σ’άκρη

σε όλη την  επικράτεια της ημών αυτοκρατορίας,

διάταγμα εδόθη.

Καινούριος θεός θα τοποθετηθεί στα βάθρα.

Νέος λατρευτός.

Δημόσια κτίρια και βιβλιοθήκες θα κοσμεί.

Νέα συναισθήματα λοιπόν.

0 παλαιός θ’αποσυρθεί.

Νέες προσευχές ,νέοι ψαλμοί.

Ιερείς γλωσσομαθείς θα αναλάβουν

σε ακροστιχίδα τ’όνομά του.

Καί οι όρκοι θ’αλλάξουν.

Θα ξεκινούν  με το <<ΕΓΩ>>και το <<ΜΗΝ>>.

Σαφείς οδηγίες ανακοινώθηκαν,

εκ του σύνεγγυς λεπτομέρειες.

Από αύριο κιόλας αποκαθήλωση του μέλλοντος αμνημονεύτου.

Κρατούσε ποίημα στο δεξί χέρι

και στο άλλο άνθος πικραλίδας ,χιαστή.

Πενθεσίλεια ομορφιά.

Σε αποθήκες θα στοιβαχτεί πρόχειρα και βιαστικά,

ρωγμές θα του κάνουν στ’αγαλματένιο του σώμα.

Με λευκό νεκροσέντονο θα καλυφτεί,πτυχές της πτώσης.

Πένθιμον όλον.

Μάταια ο ιστορικός του κόσμου θα ψάχνει για το ίχνος.

Να καταγράψει το πού και πότε.

Ούτε σε περγαμηνές μήτε και σε κτερίσματα.

Ένας χλωμός και σκονισμένος συριγμός θα καρτερεί

ένα ίσως.

Θεός σε λήγουσα.

Πομφόλυγας.

Πρώην θεός.

 

Το δωμάτιο

DeWemzSXkAIs8bf

Είμαι ένα κάδρο.

Τοποθετημένο λοξά επίτηδες,

μπροστά σου.

Σ’ ένα δωμάτιο με σχισμένη ταπετσαρία.

Χωρίς συντεταγμένες και ταχυδρομικό κώδικα.

Γυμνός ανά οχτάωρο σκέψης σου.

Δηλαδή ανά δευτερόλεπτο.

Σερετονίνη του Μαγιακόφσκι.

Και χαζεύω όταν σκέφτομαι

πώς διχοτομείται το φως πάνω σου.

Ένα μουσικό κουτί παίζει Μπάχ,

και όλα τα κλίνγκ κλόνγκ,κλίνγκ κλόνγκ

είναι φωτεινά σκαλοπάτια στον αέρα

που τ’ανεβαίνω χοροπηδηχτά

ίσαμε το λαιμό σου

μέχρι τα χείλη σου.

Μην καθήσεις στο ρείθρο του ματιού μου.

Θα βρέξεις τα πόδια σου.

Αυτό δεν είναι ποίημα #2

 

smartselectimage_2018-06-04-06-28-031955550081.png

Παίρνω τη σκυτάλη από τα υπέροχα λόγια του πατέρα της Sweet Jane Eyre στην παρουσίαση του άρθρου για τον André Κertész <<Δεν κάνουν τα πινέλα τον ζωγράφο, αλλά τα χρώματα που έχει ο ίδιος μέσα του >> για να μιλήσω για ένα τραγούδι των  φανταστικών Σκωτσέζων  THE INCREDIBLE STRING BAND.

Καταρχήν βρίσκεται στο δεύτερο άλμπουμ των πρωτοπόρων της φολκ ψυχεδέλειας με τον ευφάνταστο τίτλο << The 5000 spirits or the layers of the onion >>του 1967.Ηχογραφημένος με διάφορα όργανα από τα ταξίδια των μελών της μπάντας στας ανατολάς και στις εξωτικές Αφρικές που ταξίδευαν όπως gimbri ,σιτάρ ,φλάουτα και μαντολίνα .

Ένας ύμνος στην ανθρώπινη κατάσταση .Τέτοιοι δίσκοι στο μέλλον θα θεωρούνται επαναστατική πράξη για τον ουμανισμό τους.

Ανάμειξη παιδικής αθωώτητας,φαντασίας,πειραματισμού, ποίησης και αρμονίας με τη φύση και τον έρωτα σε υπερθετικό βαθμό.Ένας δίσκος ανακούφισης.Θετικός.Τα παιδιά αυτά της υγρής Σκωτσέζικης γης έχουν τόση λιακάδα μέσα τους που πολλοί μεσόγειοι θα ζήλευαν.

Δεν κρύβω πως στα ψυχολογικά μου ζόρια ή σε μεγάλες αλλαγές- στις οποίες  υπόκειμαι  οσονούπω-κρύβομαι μέσα του. Με παρασέρνει και με παρηγορεί με τέτοιο τρόπο που με κάνει να ξεχνιέμαι.Μου υπενθυμίζει ποιος είμαι και πως ΔΕΝ πρέπει να το ξεχνώ .

Εντάξει. Είναι ένας δίσκος που τρέχεις γυμνός μέσα στα λιβάδια την άνοιξη,τρως μύγδαλα και κυκλοφορείς με την κουδούνα σαν τον Τσιβιλίκα.Πολλοί φίλοι μου- πάνκηδες αλλά και μη- με κράξανε για αυτούς. <<Ου ρε βρωμοχίπι’>> κτλπ αλλά δε τρέχει τίποτις όταν βρίσκεσαι σε απογείωση.

Το τραγούδι είναι το painting box.

Οι στίχοι…

When the morning of your eyes comes waking through my shadows
Leaving just a trace of twilight sleep
I whisper to the baby raindrops playing on my window
And tell them gently this is not the time that they should weep

For somewhere in my mind there is a painting box
I have every color there it’s true
Just lately when I look inside my painting box
I seem to pick the colors of you

My Friday evening’s foot-steps plodding dully through this black town
Are far away now from the world that I’m in
My eyes are listening to some sounds that I think just might be springtime
With daffodils between my toes I’m laughing at their whim

And somewhere in my mind there is a painting box
I have every color there it’s true
Just lately when I look inside my painting box
I seem to pick the colors of you

Oh somewhere in my mind there is a painting box
I have every color there it’s true
Just lately when I look inside my painting box
I seem to pick the colors of you

The purple sail above me catches all the strength of summer
Fishes stop and ask me where I am bound
I smile and shake my head and say my little ship is sinking
But I kind of like the sea that I’m on, and I don’t mind if I do drown

For somewhere in my mind there is a painting box
I have every color there it’s true
Just lately when I look inside my painting box
I seem to pick the colors of you.

 

Ω θεοί!Καθώς γράφω το κείμενο έχει ξεσπάσει καλοκαιρινό μπουρίνι και μυρίζει το χώμα….

 

 

 

 

Αυτό δεν είναι ποίημα….

smartselectimage_2018-05-28-22-06-30-1925884165.png

…είναι ένα κείμενο για μία γυναίκα που λατρεύω .Την Laurie Anderson.Μία καλλιτέχνιδα που μου έμαθε να κάνω ενδοσκόπηση με τους στίχους της και τη μουσική της.

Η τέχνη της είναι τοπία. Εκφράζει μοναδικά σαν σε κολάζ την ποίηση με την αισθαντικότητα σε  μία εσωτερική κατάσταση που κόβει ανάσα. Η γυναίκα είναι φαινόμενο.

Διαλογίζεται στο άναρχο και στο απερινόητο σε επίπεδο  ασυνείδητου και υποσυνείδητου.

Άχρονη και ηλεκτρονική ,πρωτοπόρα και γήινη.Κάθε φορά που την ακούω νιώθω ότι με ξέρει.Έχει χρόνια που την άφησα και τρύπωσε μέσα μου σα σπόρος.Και δίνει η άτιμη.Δίνει.

Ακούστε το tightrope.Διαβάστε τους στίχους.

Το τραγούδι είναι από άλλο κόσμο.

 

Θα έρθει φέτος η άνοιξη Mr Bowie;

Θα έρθει φέτος  η άνοιξη Mr Bowie;

Θα έρθει το καλοκαίρι;

Μου λες

«Έλα να σου κάνω ένα σάντουιτς με μαγιονέζα.

o χρόνος θα τεντωθεί».

Και μου χαρίζεις τις τιράντες σου.

Και άγριος ο άνεμος είναι

και ήρωες και στάχτες.

Όλο κάτι τέτοια μου λες και πέφτω στο ταβάνι μου.

«Να είσαι ψύχραιμος.

Όπως την αγαπάς,

χόρεψε ψυχοραγώντας .

Στο σεληνόφως.

Στο Παρίσι και στην Πάτμο»

Σε είδα στ’όνειρό μου τον Απρίλη.

Δε σου κρύβω ότι με σακάτεψες.

Μια ζωή με σακατεύεις.

«Μην αγοράζεις τη μουσική μου από τα εμποράκια.

Έλα θα σου δώσω τους δίσκους μου»

Έτσι μού πες.

Τα σα εκ των σων.

Θα έρθει φέτος  η άνοιξη Mr Bowie;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΕΥΜΟΡΦΙΑ*

 

Ανάμεσα από τα κυρτά κλαδάκια του αμπελιού

η αυγή αποκαθίσταται.

Σε μια περιοχή του κόσμου που αγωνιά

για την απόχρωση.

Σούζι.

Ο τρόπος μίας ανάσας είναι δυσεπίλυτο πρόβλημα

κάτω από καταρακτώδη βροχή.

Κάτι σαν πρόχειρο διαγώνισμα στην απλή σκέψη.

.

.

Και η προσαρμογή είναι πολλές αγκαλιές μακριά.

 

 

 

*Ευχαριστώ τη Siouxsie και τους Banshees που έφτιαξαν μια χώρα

που κατοικώ τόσα χρόνια.

Δε ντάγκερ*

Έχω ένα μικρό μαχαίρι

μέσα στο χέρι μου.

Κοφτερό.

Καλά ακονισμένο.

Ίσαμε την καρδιά μου.

Το παίζω περίτεχνα στα δάχτυλα

με τσαμπουκά

στη σκοτεινή γωνία.

Και περιμένω να φανεί η Άνοιξη

στριφτά θα της την κάτσω.

Να την λαβώσω που με τρέλανε

τόσα χρόνια πια με τη μυρωδιά της.

Και αντί σκληρός να είμαι σα χαλκός

χαζεύω σαν ηλίθιος

τα άνθη τα παιδιά της.

Και κάτι ποιητές και συγγραφείς.

Και κάτι φιλοσόφους.

Αν τύχει και περάσουνε

οίκτο δε θα τους δείξω.

Όλο στο νου μου τριγυρνούν

με κάτι φράσεις ύπουλες

σε έξι διαστάσεις.

Ορκίζομαι θα είμαι σκληρός.

Στο πένθος θα τους ρίξω.

Συνέχεια με τριβελίζουνε

από τα εφηβικά μου.

Και νάσου φτάνουνε

σιγά σιγά πέρα απ’το δρόμο.

Σα κουστωδία θλιβερή

όλοι τους με σβησμένο λύχνο.

Και ‘γώ νυμφίος βίαιος

με θάνατο στο χέρι.

Σφίγγω τα χέρια μου

μα σφίγγω και την ψυχή μου.

Μα δε μπορώ να γίνω ο φονιάς.

Την άκρη τ’ασημιού

με κόκκινο να βάψω.

Τρέμω και παραλύω.

Κ’έτσι το μικρό μαχαίρι μου

απάνω μου το στρέφω.

Και εκεί που σαλιαρίζουνε

η ανημποριά με την δειλία

μου πιάνεις τα χέρια μου απαλά

και με φιλάς στα μάτια.

Μου πέφτει το μαχαίρι μου.

Μου πέφτει και το κάστρο.

Μ’ ένα χαμόγελο μου λες

«πλέξε μου την κοτσίδα μου

στ’αφράτα μου μαλλιά μου.

Δεν είσαι ‘σύ για τέτοια μάτια μου.

Δεν είναι απ’τη μαγιά σου».

 

 

*ενεπνεύσθην εκ του ομωνύμου άσματος  των SLOWDIVE.

Φράκταλ

604x320_5118-Untitled-1

Περπατάς ξυπόλητη

με αργό βηματισμό

μέσα μου,

περπατώ ξυπόλητος

με αργό βηματισμό

μέσα σου.

Ενώ περπατάς ξυπόλητη

με αργό βηματισμό

μέσα μου,

περπατώ ξυπόλητος

με αργό βηματισμό

μέσα σου.

Επαναλαμβανόμενο μοτίβο.

Φράκταλ.

Κάποια στιγμή παγώνει η εικόνα.

Μου μιλάς ήσυχα στο δεξί αυτί.

»Κάθησα στον ίσκιο από το κρυφό σου κυπαρίσσι»

Ναι αλήθεια είναι.

Μακεδονίας 53.

Απέναντι, ανάμεσα στις πολυκατοικίες.

Πως γίνεται να ξέρεις;

Πως;

.

.

.

Μα σ’αγαπώ σαν παιδική ηλικία.

Ξεπαγώνει η εικόνα…

ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΛΟΦΟ

W.H.AUDEN

Μιλώ στον άνεμο.

Ψυθιριστά.

Πάνω στον λόφο.

Και μόνος  τις λέξεις μου ακούω.

Δεν είναι δικές μου.

Προέρχονται από μια γλώσσα που δεν έχει μιληθεί.

Βαρύνουσα στο ζύγι.

Πλασμένη με γαλάζιο μάρμαρο .

Δουλεμένα φωνήεντα απ’ την ηχώ μιας πόλης.

Ποτισμένη με κανόνες απ΄την γραμματική τ΄Απρίλη.

Μιλώ στον άνεμο.

Ψιθυριστά.

Πάνω στον λόφο.

Και μόνο εσύ τις φράσεις μου ακούς.

Είναι παρμένες από βιβλία δανεικά κι’αγύριστα.

Από ένα βλέμμα σαν βιβλιοθήκη.

Μού ‘ρχονται στο μυαλό από σκάλες κυλιόμενες

και μ’αλεξίπτωτα που δεν έχουν ανοίξει.

Μιλώ στον άνεμο.

Ψιθυριστά.

Πάνω στον λόφο.

Και δεν ακούω τη φωνή μου.

Γιατί μ’αρέσει να τρυπιέμαι,

με την βελόνα του πικάπ.

Τζάνκι σ’αυλάκια δίσκων,

κρατώντας ακτινογραφίες λουλουδιών

που τις ελέγχεις  με κόντρα φως απ’το φεγγάρι.

 

 

 

 

Ροπή

Στάθηκα απαλά στον τοίχο

μιας πολυκατοικίας.

Στα δεξιά έγειρε το κορμί.

Κόλησε στην κολώνα σαν απαρέμφατο.

Και κουνήθηκε.

Όλο το κτίριο κουνήθηκε.

Κατάπληκτος αναρωτήθηκα.

Μα πως;

Με την καρδιά ,μου είπα.

Άρχισα να παίζω τέτρις με τα κτίρια.

Να τα μετακινώ.

Χιαστή.Παράλληλα.

Κολούσα το ένα κτίριο με τ’άλλο.

Όχι χαοτικά.

Με απαλές κινήσεις.

Να περάσει ο ήλιος.

Νά ‘χει άπλα και αέρα.

Μπας και περάσεις.

Έτσι .

Για ένα τρεμούλιασμα στα ματοτσίνορα απ’το φως.

Για ένα «ντ»στο τέλος

κάποιας λέξης,όπως μού ‘χες πει.

Με τον ίδιο τρόπο θα είμαι

συστάδα από κολώνες ηλεκτροφωτισμού στην παραλία.

Σβηστές για τους άλλους.

Μα όταν με καμάρι παρελάσεις

από μπρός μου,

μία μία θα τις ανάβω

ντόμινο φωτός.

Θα παίζω τα κλειδιά μου στα δάχτυλα

ακολουθώντας σε ύποπτα.

Και η κλαγγή τους θά’ναι

αφρικάνικη μαρίμπα.

Γιατί έτσι ξεχνιέσαι

Και όταν ξεχνιέσαι εσύ

γίνεται ο περίπατος

πέταλο και στήμονας,

και αναμένο καντήλι

σ’άγνωστο άγιο.

μουσείο δακρύων

325c7a2c-ecc1-4b4a-ab77-8f755686a91f-1-504926887.jpg

Τα δικά σου δάκρυα,

το δικό μου πόσιμο νερό.

Το έσω νερό.

Αμόλυντη υγρασία.

Θα τα κρατήσω.

Χλωμή αγαπημένη ,πήλινη.

Θα τα κρατήσω.

Σα διάταγμα.

Θα τα φυλάξω σε μικρούς

γυάλινους κύβους.

Απλωμένα στο φως για σαράντα ημέρες,

θα τα βλέπω να κρυσταλλώνονται σε λευκό άλας, ορυκτό ρουμπίνι.

Φεγγαρόπετρα.

Με διάθλαση και ήχο στους τοίχους

της πλινθόκτιστης μοναξιάς.

Μετά θα τα εκθέσω στο μουσείο δακρύων.

Στην πτέρυγα με το γράμμα ταφ.

Κάπως έτσι θα ζήσω με βλέμμα

σε χαμηλότερη οκτάβα.

Και καθώς θα βγαίνω στη λεωφόρο

έτσι τυχαία θ’ακούσω,

μονόλογο κύμα περαστικού

«Ερημιά.Τι ερημιά.

Κι’άδικη απόσταση»

γραμμή τριάντα

1090310_a_LIFO_Cohen_1

Θεέ , ω θεέ μου

πολύς θόρυβος γύρω απ’ τ’όνομά σου.

Μα σε βρίσκω

στο πίσω μέρος ενός ντουλαπιού στην κουζίνα μου

σα σκουριασμένη βίδα

πιτσικαρισμένη από καιρό.

Σε βρίσκω στην εκτόξευση της γόπας

βίαια απ’τ’ακροδάχτυλα

να σκάει σε σπίθες στο πεζοδρόμιο.

Τρομάζει μια καλόγρια.

Καμιά φορά σε νιώθω

στην στρίφνα της φωνής

του captain Beefheart

στο »zig zag wanderer» ή

στο αγανακτισμένο φτύσιμο των εργατών

έξι παρά είκοσι

χωρίς ενσημα.

Αν θέλεις,

κράτα μου τη σκολίωση

γιατί από ‘κει μου φεύγει

η περισσή μαγκιά

που μού δωσες.

 

 

 

Τ’άτι…

andreadakis-thumb-large

Είναι η πέτρα.Μέσα.

Αλείαντη και στέρφα.

Ασήκωτη, η μαύρη πέτρα.

Κάθομαι πάνω της μα και αυτή το ίδιο.

Στο στομάχι,στο στήθος και στο έντερο.

Κάθομαι πάνω της.

Με μια θεώρηση  στα μάτια.

Πέτρα βγαλμένη από το λατομείο της γέννησης.

Μία για τον καθένα.

Καμιά φορά πως ξεγελιέμαι.

Με τσίπουρο ή με κρασί, τη βγάζω απ’τη σκέψη.

Νομίζω έτσι φθείρεται,

χαλίκι πως θα γίνει.

Μα είναι εκεί αγέραστη σα σούρουπο

που το κοιτάς μέσα από ένα μπλε ποτήρι.

Υπήρξε όμως,θυμάμαι,μια φορά.

Τη σήκωσα με τό ‘να χέρι.

Όταν στο κήπο σου μ’έβαλες.

Έτσι για λίγο έγινε ασήμαντη η ασήκωτη.

Κάθησες πάνω της κ’ έπλεκες

στέμμα από λευκά φτερά,

στην υφαντή σου γλώσσα.

Και όλα γύρω ανθίζανε σελίδες

και στα βεστιάρια της μέρας η άνοιξη γιλέκα.

Έτσι και χρώμα εσύ της άλλαξες

και όγκο

μα και βάρος.

 

 

 

ΥΟΡΚΗ

Στο μαρμάρινο σώμα σου

πέφτει πολύχρωμη βροχή.

Έτσι γίνεσαι καμβάς του Πόλοκ

και σε εκθέτω

στην πιο διάσημη γκαλερί του Μανχάταν.

Μα δε σε πουλώ.

Δεν σε σκοτώνω.

Ο έρωτας και η πέτρα δε θανατώνονται.

κείμενον περιηγήσεως

                             ΤΟ ΔΙΚΌ ΜΟΥ ΣΙΔΝΕΪ

7 Ιανουαρίου 2018.Κυριακή μεσημέρι στο κέντρο του Σίδνεϊ δεν έχει πολλή κίνηση.Οι αυστραλοί έχουν πάει διακοπές μαζικώς, ωστόσο υπάρχουν  σήμερα λίγα ανοιχτά μαγαζιά τριγύρω.Η ζέστη είναι δυνατή.Η σημερινή ημέρα είναι η πιο ζεστή ημέρα από το 1939.48C°σε κάποιες περιοχές δυτικά.Λαχνός!Αλλά δεν είναι αποπνικτική γιατί φύσηξε από τον Ειρηνικό και δεν έχει υγρασία.

Τριγυρνάω στους δρόμους γύρω από το δημαρχείο στοχεύοντας σε ένα υπόγειο της York street.Ένα δισκάδικο στο κέντρο της πόλης είναι ότι πρέπει σήμερα.RED EYE RECORDS  λοιπόν στον αριθμό 143 δίπλα στο φημισμένο βιβλιοπωλείο ABBEY’S BOOK SHOP

Κατεβαίνω αργά τις σκάλες και διακρίνω λίγους μουσικόφιλους να ψαχουλεύουν δεξιά αριστερά.Καλημερίζω τις δύο κοπέλες που μοιάζουν σαν φυσική συνέχεια του χώρου που δουλεύουν.Τατουάζ ,1,2,18 σκουλαρήκια,ανέμελες και αποροφημένες μετρούν και ταξινομούν τα μουσικά φορμάτ πίσω από τον πάγκο.Μπαίνω κατευθείαν στο ψητό.

Αρχίζω να φυλομετρώ τα βινύλια από Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία που με πληροφορεί το ράφι.Η έλξη είναι τρομακτική!Χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη Θεσσαλονίκη και το αγαπημένο δισκάδικο τον ΛΩΤΟ και νιώθω τον ίδιο  μαγνητισμό.Καθώς ψάχνω συνειδητοποιώ ότι δεν ξέρω την τύφλα μου από την καινούρια Αυστραλέζικη ανεξάρτητη σκηνή.

Εμ παππού έμεινες στα 80’s και στα 90’s.Και καλά έκανα.

Βάζω μπρος το ένστικτό μου.Θα αγοράσω σύμφωνα με την αισθητική του εξώφυλου ,τον τίτλο του άλμπουμ και των τραγουδιώνε.

Επικύνδινο?Ναι.Ίσως…

Στον αέρα του μαγαζιού ακούγεται κάτι αιθέριο και νωχελικό που μοιάζει με τη σημερινή μέρα.Όμορφα οκνηρό και ερωτικό.Σέρνεται μία υπέροχη γυναικεία φωνή στις άκρες του χώρου και ταλανίζεται πίσω στην ακουστικά αχόρταγη τρύπα μου στο κέντρο του σύμπαντός μου.

Ψιθυρίζω μέσα μου …μοιάζει με MAZZY STAR.Δεν είναι.Πλησιάζω στον πάγκο και ρωτάω τη μία κοπέλα σε αγγλικά Παοκτσή  στην Αριστοτέλους που πουλάει σαλέπι, τι είναι αυτό που ερωτεύομαι.Καταλαβαίνει φυσικά ότι είμαι Έλλην αβορίγινας και μου χαμογελά.»Είναι μία ολοκαίνουρια μπάντα από το Σίδνεϊ.Πολύ καλό»

Κοντοστέκομαι.

»Λέγονται NOIRE.Είναι η ταλευταία κόπια»μου λέει,και το τοποθετεί πάνω στον πάγκο με χαρακτηριστική ικανότητα ψαρά που ρίχνει το δόλωμα.Τσιμπάω.Είναι όμως σε CD.»Υπάρχει σε βινύλιο?»»let me check» μου λέει.Πάει στον υπολογιστή και εγώ προσεύχομαι στους χίλιους ευκάλυπτους του New South Wales να μου πει ναι.Μου λέει όχι.ΟΚ θα το πάρω.

Γυρίζω πίσω στον πάγκο απ’όπου ξεκίνησα να δραπετεύω.Διαβάζω τα εξώφυλα.Σταματώ σε ένα εξώφυλο που μου μιλά.Ένα ζευγάρι να κατεβαίνει μια πλαγιά σε θολό τοπίο.Ασπρόμαυρη προς σέπια.Κάτι ανάμεσα.»Illegals in heaven» από τους BLANK REALM. Αυτό είναι.Το νιώθω.Το αρπάζω και πάω ξανά στον ίδιο πάγκο-καταστροφή με ύφος που ξέρει πολύ καλά τι κρατάει στα χέρια του.

»Oh this is a great album» μου λέει ξανά η ίδια κοπέλα-ψαράς-αλάνι.

»Οου ά ντονόουδεμ»της λέω αφοπλιστικά.Χαμογελά.Πληρώνω το αντίτιμο.»Μπορώ να πάρω μερικές φωτογραφίες?»…»Yeah sure».

Ανεβαίνω αργά τις σκάλες του υπόγειου παράδεισου προς την έξοδο.Όταν ανοίγουν οι πόρτες,μου έρχεται μία ριπή καυτού αέρα στο πρόσωπο.Αυστραλέζικος καύσωνας.Κλείνω τα μάτια μου,παίρνω μία βαθιά ανάσα χαμογελαστός και περπατώ στους δρόμους των χιλίων φυλών μα τoυ δικού μου Σίδνεϊ.

 20180107_170024