Ο σκώληξ ο ακοίμητος.

«Περπατάμε για το νόημα,όχι για την ήττα»        Κώστας Καναβούρης

Υπάρχει στην Θεσσαλονίκη μία διαδρομή που σε παρακαλεί να την κάνεις με τα πόδια.Όλες τις εποχές δύναται ,μα συγκεκριμένα το φθινόπωρο ανάβει ο λύχνος. Και από διαδρομή γίνεται πορεία.Προσωπική.Δεν βάζω το παραλιακό μέτωπο που ούτως ή άλλως είναι μία διαδρομή με τις δικές της ανταύγειες και θριάμβους.

Μιλώ για την διαδρομή της οδού Αγίου Δημητρίου στο κομμάτι εκείνο που ξεκινά από το νεκροταφείο της Ευαγγελίστριας μέχρι την αρχή της Τριανδρίας.

Η διαδρομή αυτή έχει άπλα.Θυμίζει τη ρυμοτομία ευρωπαικού προάστιου σε μία πόλη που μοιάζει σαν τυρί τετηγμένου τσιμέντου.Στα πεζοδρόμιά της αλλά και στην κεντρική παχιά νησίδα ζούνε δέντρα.Πλάτανοι,ψευδοπλάτανοι,ιβίσκοι,πεύκα,έλατα,λιγούστρες,ακακίες και ένα κυπαρίσσι όμορφο ,μια πράσινη μακρόστενη φλόγα που το φωνάζω Sandoval.Τα πεζοδρόμια του δρόμου είναι φαρδιά, που σε κάποια σημεία βέβαια στενεύουν, αλλά το μεγάλο προνόμιο είναι ότι βρίσκεται στο ψηλό διάζωμα της αμφιθεατρικά χτισμένης πόλης  κερδίζοντας το φως που ως γνωστόν βαρά το ντέφι τούτη την εποχή.

Περπατώντας την λοιπόν συχνά νιώθω πως κάτι εκεί με καταδιώκει.Η ίαση σαν νά ‘ναι παράλληλη με την αμφισβήτηση.Όλο αυτό σαν τραγούδι χορού  σε αρχαίο δράμα.Κινούμαι αποκαμωμένος με αμφιθυμία στο θόλο μιας ήσυχης ανησυχίας.Η υγρασία που σπάει το μεσημέρι θρυμματίζει την ασώματο κεφαλή που πέτρωσε με τα χρόνια,την κάνει να δακρύζει, θρυμματίζει και τις σιδεριές των λέξεων που με τόση βιασύνη και ηλίθια σιγουριά ξεστόμισα στον κουρασμένο κόσμο. Και να δύο λέξεις που παιδεύουν,ώ πόσο παιδεύουν.Παρατήρηση και εναρμόνιση.Με αυτήν τη σειρά.Η πρώτη είναι μεγεθυντικός φακός, η δεύτερη λευκό τετράδιο.Εκεί εγγράφεται ο όρκος σε κάθε τωρινό απομεσήμερο.Τι είδους σχολείο είναι αυτό;Το φως πλαγίως και συνεχές,μετουσίωση σαν παράθλαση,perfect destruction . 

Δεν βιάζομαι να αποφοιτήσω.

Ο πολυμερισμός του φωτός δεν σκληραίνει τα υλικά.Τα λειαίνει.Με μαλακό και άνετο τρόπο,σχεδόν φθορισμού,δίνοντάς τα το δικαίωμα να παρουσιάζονται όπως ήταν στην απαρχή του κόσμου.Έτσι αθωώνονται εσαεί.

Και κάτι περισσότερο.Ρομαντισμός ως στοιχείο της όλης αισθητικής.Εδώ οι ποιητές των λιμνών αιωρούνται  για έναν κόσμο που τίποτα δεν είναι τυχαίο.Οι λωρίδες κυκλοφορίας ανοίγουν, ανοίγουν τα υπόγεια και οι κρύπτες να γεμίσουν με το ιερό μάγμα.Όλα αυτά χωρίς πρωτόκολλα. Πέφτω στο καλούπι μέσα ανατριχιάζοντας.

Θα ακουστεί σκληρό αλλά η έλλειψη αυτής της αντίληψης θα μπορούσε να θεωρηθεί βλαστήμια.Ίσως ακούγεται και ναρκισσιστικό.Αλλά πως κωφεύει κανείς σε αυτόν τον ερωτικό περίπατο- παφλασμό με τα φαγωμένα  υποδήματα από τη μοναξιά;Πως να μην αρπάξεις την ευκαιρία για να λύσεις έστω έναν κόμπο από εκείνο το δεσμό στο στομάχι που περιπλέχτηκε από τη διάλυση σε συνέχειες σε τούτο τον τόπο που λέγεται σώμα;

Η σκυτάλη από το καλοκαίρι έχει δοθεί.Στα ζούδια και στα τέρατα της κάτω γης.Όχι για συνέχεια μα για τελεία.Ένα κενό μάλλον πριν την τελεία.Ένα σώπα και άκουσε,πάρε βαθιά ανάσα,μετρήσου.Από το κόκκινο στο φαιοπράσινο,στην ώχρα και την απογύμνωση.Τα πλατονόφυλλα που κείτονται αλλάζουν την ιδιότητά τους σε ταφικά άνθη, μπατίκ μοτίβου,στην μακροσκελή πομπή των ημερών.Η μουσικότητα αυτού του ζωτικού θρήνου κάνει τον σκώληκα τον ακοίμητο πιο ζωηρό,γυροφέρνει στους ιστούς και στις διόδους ,στο λαβύρινθο του αυτιού ,στις φλέβες,πάντα πορτοκαλί απόγευμα, κάνοντας την ασάφεια βαριά καμπαρντίνα.Ανυπόφορη ευλογία μα και τι θα γινόμασταν βρε αδερφέ χωρίς αυτήν.

Κάθε άνθρωπος θαρρώ  έχει μια βουβή ρωγμή που καλείται(αν αφουγκράζεται)να την παρουσιάσει σε αυτό το ιδιότυπο σκηνικό θεάτρου, κουβαλώντας επί σκηνής τις μάσκες του μαζί με τα παιδικά του παιχνίδια.Κάποτε αγαπημένε και απανταχού Ρουμί μου παραπονέθηκες γι’αυτήν τη ρωγμή σου.Μα από αυτή τη ρωγμή είδα μέσα σου.

Έτσι γινόμαστε το δέκατοπέμπτο παιδί της Νιόβης,αυτό που ξέφυγε από το βάρος των θεών που ψάχνουν να το φονεύσουν.Κρυφτήκαμε στο άσυλο,στο φθινόπωρο που είναι έργο τέχνης που εξελίσσεται στην άκρη του καμβά.Ο ζωγράφος εκεί κρατά με το ίδιο χέρι ,πινέλο και τσιγάρο, δίνοντας στην ανθρωπότητα το απερινόητο με ακρίβεια ελεύθερου σκοπευτή.

Egon Schiele, Four Trees, 1917

Καταλήγοντας.Όπως κανείς διαπιστώνει δεν πρόκειται για μία απλή βόλτα.Είναι μία υπαρξιακή κρίση με δρασκελιές για μετρίδι, σε χρόνο μεταβυζαντινό που καθορίζεται από μία επιμονή-ή ένα γινάτι-στην βαθιά πίστη της εκμάγευσης.

Μια θρησκεία που κρέμεται από μια κλωστή έχοντας σαν πιστεύω πως ακόμα και αν κλέψουν τα άστρα,με τριμμένο φελιζόλ θα τα φτιάξουμε.

Το κείμενο το αφιερώνω στον Γιώργο Ιωάννου.Σε αυτόν τον κορυφαίο λογοτέχνη που ανακαλύπτω δυστυχώς αργά στη ζωή μου.Αν θέλετε και έχετε χρόνο σας προτείνω δύο βιβλία του που κατά τη γνώμη μου μπορεί κάποιος να γνωρίσει τη δύναμη της γραφής του.Η <<ΣΑΡΚΟΦΑΓΟΣ>> και η <<ΚΑΤΑΠΑΚΤΗ>>.

Ο τίτλος του κειμένου είναι δανεισμένος από μία φράση του.

Υ.Γ. Στην ΣΑΡΚΟΦΆΓΟ υπάρχει μία ιστορία που λέγεται «Το κρεβάτι».Την αφιερώνω στην Βιτάλια Ζίμμερ της οποίας τα κείμενα με έχουν ταξιδέψει.Με βαθιά εκτίμηση.

τα άστρα θα μπορουσαν να ειναι τελειες

Τα άστρα θα μπορούσαν να είναι τελείες.

Σε μια φράση που είπες κάποτε

και θα έπρεπε να την έχεις σταματήσει.

Σε μια πρόταση που δεν τόλμησες να προφέρεις

και θα έπρεπε.

Σε κείμενα αιρετικών πληβείων

που χαλάνε την πιάτσα στις θρησκείες

και σ’ εκείνες τις έξι τρύπες στο σιφόνι του νιπτήρα

που χύνονται τα λίπη του κόσμου τούτου

όταν πλένεις τα πιάτα.

Θα μπορούσε να είναι και οι θέσεις στη ζώνη σου

που σφίγγεις ή ξεσφίγγεις.

Αποφάσισε.

Η πίσω πλευρά από σφαίρες

εφτά εξήντα δύο μιλιμέτρ

που ένας δεινός σκοπευτής τις μετρά

και εσύ προσεύχεσαι να σε πετύχουν.

Είναι κουλ να πεθαίνεις από άστρα.

Με κάποιο τρόπο γίνονται νιφάδες χιονιού

και σβήνουν ως αποσιωπητικά στην άσφαλτο.

Για το τέλος αφήνω την ηδυπαθή τελεία.

Το φεγγάρι στην ολότητά του.

Αλλά αυτή είναι άνω.

Γιατί τίποτε δεν χάθηκε ακόμα.

Εύκολα λέει κανείς τελεία και παύλα

μα εξίσου εύκολα γίνεται και θαυμαστικό.

Ενενήντα μοίρες θέλει μόνο.

Κλώτσα τον ήχο

Κλώτσα τον ήχο.

Να πως γίνεται ο απόηχος μιας πομπής που περνά

ενός ποιήματος που σπάζει.

Γεμίζουν κενοτάφια ,κλειστές θυρίδες

γραμματοκιβώτια χωρίς όνομα.

Κλώτσα τον ήχο.

Ταλάντωση που θρυμματίζει κόκαλα υπερήλικων κοριτσιών

αντήχηση στο δωμάτιο

σκόνη που πάλλεται στο κενό

φτιάχνει καλειδοσκόπιο με την πρώτη θάλασσα.

Κλώτσα τον ήχο.

Ξεφτίζουν οι ίνες του προσώπου

μπροστά στον καθρέφτη

απέναντι από άλλο καθρέφτη

μέχρι να πεις <<θυμάσαι;>>.

Κλώτσα τον ήχο.

Χρυσός που ρέει

από το ουράνιο τόξο

πάνω από κεφάλια φίλων

πάνω από το μόνο κεφάλι.

Κλώτσα τον ήχο επιτέλους

για να απλωθεί σιωπή στην ώρα

γιατί το δάκρυ φτιάχνει μάτι

και όχι το αντίθετο.

Υ.Γ.1

Υ.Γ.2 ἄρρωστούργημα

Φθινόπωρο

Υπάρχει ένας δήμιος για κάθε απόγευμα.                                               Τα ίδια κάθε φορά τέτοιες μέρες.           Αποχαιρετισμός στην αφήγηση . Βαρύς ο βράχος ελαφρύς.

Πάλι ήρθε.                                                   Την ξέρω καλά την πλεχτή εποχή.            Ξέρει να πεθαίνει                                       πεθαίνοντας σε κάτι πράο και έντιμο.

Το χαμόγελο των χλωμών αγίων            πάνω από πυκνά δάση                              τράβα την κουβέρτα γη                            να σκεπαστούμε όλοι σε ένα                   να σκεπαστείς εσύ μέσα σε μένα.

Σημειώνω βραδέως.                                                                                             Τη συνέπεια της λύπης στο βάδην των φύλων.                                                          Την προέκταση του βλέμματος.

Ακολουθώ τις σταλαγματιές του αίματος                                                    σε πορεία πάνω στο πεζοδρόμιο           που αφήνει ο ήλιος ψυχορραγώντας    .     Με βγάζει στο άδειο καφέ να μετράω αντίστροφα από την αρχή του ινδίκτου.    Κλειστοί καταψύκτες,                                               ανεβασμένες τέντες.

Οι άνθρωποι μιλούν ψιθυριστά σιωπώντας                                                   για την κομψότητα αυτής της ατμόσφαιρας.                                              Συνεννοούνται αφαιρώντας,όσοι ξέρουν να αφαιρούν.

Τα χρώματα στριμώχνονται για συγνώμη                                                      που θα μας αφήσουν σε κρύους συγγενείς,                                               το ραδιόφωνο παίζει φθινόπωρο                      κι εγώ αποθέτω στις ανοιχτές παλάμες σου βιβλίο                                  το τελευταίο νέκταρ.

Το πικάπ

<<πολλοί αναρωτιούνται πως έζησα -δεν ξέρουν ότι πάντοτε έλειπα>>ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

1.TETRIS ΚΑΙ ARCANOID

Λεωφορείο τριάντα επτά.Ώρα πεντέμισι προ μεσημβρίας.Ο Ντάνιελ απολαμβάνει με κλειστά μάτια το δροσό που μπαίνει από τα παράθυρα. Οι αποσπασματικές εικόνες από το παρελθόν κάτω από τα βλέφαρά του, μεμονωμένες και αιχμηρές είναι σκίτσα του Basquiat σε μαυροπίνακα.Στάση Ιασωνίδου στοπ.Στην απέναντι ακριβώς στάση του αντίθετου ρεύματος-στην στάση Εγνατία-στέκονται ακίνητοι αυτή και αυτός.Ο Ντάνιελ την κατάλληλη στιγμή τερματίζει το υπερθέαμά του προσέχοντας τη δίνη. Αυτός,ένα αγόρι γύρω στα εικοσιπέντε,ίσιο κορμί μακριά καστανά μαλλιά πιασμένα σε κοτσίδα με άνετα ρούχα δρόμου,ισορροπεί με το δεξί του χέρι ένα μαύρο ποδήλατο και με το αριστερό του αγκαλιάζει με σιγουριά από τη μέση το κορίτσι που αφήνεται πάνω του. Μία κούνια σε κλαδί.Αυτή, συνομήλικη,έχει ελεύθερα τα μακριά μαύρα μαλλάκια της ανακατωμένα ν’ ανεμίζουνε στην τρελή νοτιά.Φορά ένα αεράτο κοντό μαύρο φουστάνι φλοράλ με επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Ο Ντάνιελ δεν μπορεί να διακρίνει από την απόσταση τι είδους λουλούδι είναι.Υποθέτει κρίνα.Προσέχει όμως ότι του κρατά τόσο απαλά το πρόσωπο με τα δυο της χέρια που φαντάζει μία κούπα με καφέ φίσκα γεμάτη. Δεν θα του χύσει ούτε σταγόνα.Το δικό της πρόσωπο για εκείνον είναι η έξοδος , το exit music (for film) των Radiohead.Για εκείνη το δικό του, μία συστοιχία κανονιών συντάγματος πυροβολικού σε ομοβροντία κατά παντός εχθρού. Φιλιούνται ακατάπαυστα.Πίνουν νερό ο ένας από τον άλλο και δεν ξεδιψούν.Η μέρα γράφεται στον αέρα .Όλο αυτό είναι ένα επιχείρημα.

Η εικόνα έχει την ομορφιά μίας άρπας σε χωράφι.Το κενό μεταξύ του ζευγαριού και του Ντάνιελ, με τις ίσιες και αυστηρές διαγραμμίσεις της ασφάλτου και των γωνιαστών πεζοδρομίων,των ρείθρων και των κάδων των σκουπιδιών του δήμου καμπυλώνει δημιουργώντας ένα indigo λιβάδι.

Τα κτίρια που τους περικυκλώνουν διασπώνται σε μικρά πολύχρωμα τουβλάκια tetris που καταρρέουν προς το έδαφος κάνοντας χάι σκορ.

Η εικόνα των νέων με όλες τις λεπτομέρειες που περιέχει θαμπώνει και ξεφτίζει σιγά σιγά αφήνοντας στη θέση της ένα κυπαρισσί χρώμα ,με μόνο ευδιάκριτο σημείο πια το περίγραμμά τους σαν αριθμημένες τελείες που ενώθηκαν.Μια ντουζίνα φωτονίων του Φάυνμαν χτυπιούνται στο έσω διάστημα του περιγράμματος όπως εκείνο το μπαλάκι του arcanoid, σε συνεχόμενη και εναλλάξ χαοτική κίνηση.Είναι αυτόφωτοι.

Ο Ντάνιελ προσέχει πως στο ηλεκτρονικό ταμπλό του λεωφορείου η ώρα δείχνει τριάντα τρεις και τριάντα τέσσερα πρώτα λεπτά.Είναι ογδόντα τρεις Αυγούστου ενώ στο πικάπ που κουβαλά συνέχεια μέσα στο κεφάλι παίζει το τραγούδι του Tim Buckley «Phantasmagoria in Two»,δεύτερη πλευρά δεύτερο κομμάτι.

Το όχημα ξεκινά μουγκρίζοντας βγαίνοντας από τη σκουληκότρυπα που είχε πέσει για τη συνέχεια του δρομολογίου του.Η δυαδικότητα του λεωφορείου που επήλθε ανάμεσα στον Ντάνιελ και την πραγματικότητα παύει να υφίσταται καθώς επέρχεται πια συγχρονισμός.

Η απέναντι στάση μετονομάζεται Ποδηλάτης σε Κρίνο.

Τι είναι Αύγουστος

Η βόλτα στο νεκροταφείο παίζοντας κουτσό αντί για τρισάγιο

τα παράσιτα στο ραδιοφωνάκι στο μαγαζί του τσαγκάρη

η πέντε εκατοστών στάχτη από το τσιγάρο που ξεχάστηκε στο τασάκι

είναι μία ηλεκτρική κιθάρα με distortion στα χέρια νηπίου

ο ιδρώτας των ματιών που στάζει προς τα μέσα

το βζίνγκ βζίνγκ της μύγας που ψάχνει το πτώμα στην ψαραγορά της λαϊκής

η ξαφνική στύση μέσα στο λεωφορείο γιατί θυμήθηκες

η ξαφνική ρήση γιατί ξεχάστηκες

το πετρέλαιο που έσταξε στην άσφαλτο και έφτιαξε την Κύπρο

η έλλειψη βιταμινών στα βλέμματα

η τηλεόραση που πέθανε και δεν το ξέρει

η καρδιακή ανεπάρκεια

η αλλεργία,η Αλγερία,η αγαμία

η σκόνη του γύψου στα ακροδάχτυλα φτιάχνοντας το εκμαγείο της λύπης

το κόλλημα της βελόνας στο τέλος της πλευράς ενός βινυλίου

τα ζόμπι των δρόμων που είναι χορτοφάγα εξ ανάγκης

το τέλος του θεού στο τέρμα του

ένας μικρός σουγιάς που ξύνει το λίπος της μέρας.

Σε μια πολύ φορτισμένη μέρα.Για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο.

Μάγκας ο Ντίνος

Παλιός Σαλονικιός.Κιμπάρης άντρας.Στριμμένο άντερο.Δύσκολος και ευθύς.Ομοφυλόφιλος χωρίς τις πουστιές των νοικοκυραίων.Τότε.Όχι τώρα.

Το ναι,ναι και το όχι , όχι.Καβλιάρης και ακέραιος.Δεν σε γούσταρε;Σου την έλεγε.Σε γούσταρε;Σου την έλεγε πάλι.Τρίπτυχο φωτιά.Τσιτσάνης, Καβάφης και Χριστός.Χριστιανόπουλο.

Το πεζοδρόμιο κάτω από το παραθύρι του μας ευλόγησε.Αντίο.

Δια βίου πάθηση

Η σταγόνα που περιπλανιέται μέσα του

βγήκε από τα μάτια της.

Το βασίλειό του και η δυναστεία του διαρκούν

όσο τέσσερα γκελ μιας πλακέ πέτρας

στην επιφάνειά της κατά μήκος.

Lapis Lazuli.

Ο ρυθμός που υπαγορεύει ο μετρονόμος της σιωπής είναι φυγή.

Το σκοτάδι δραπετεύει απ’το ημίφως και όταν έρχεται η νύχτα

η γη γεννά αγάλματα με καισαρική.

Το πρωί επιστρέφουν στην μήτρα τους ραγισμένα ,σερνάμενα

ακέφαλα,χωρίς καρπούς κάποια, χωρίς μηρούς ,δεξιά και αριστερά άκρα θρυμματισμένα

κρατώντας ανοιχτά ραδιόφωνα στα βραχέα

η πέτρινη καρδιά χτυπά ακόμα.

Ανατριχίλα.

Η στιγμή σχίζεται στα δύο.

Κάτω από την άσφαλτο μια χώρα  νεκρών,

από κάτω συναγμένοι

Ζηλωτές και Οθωμανοί

κι άλλοι πιο κάτω κι άλλοι ,Σεφαραδίτες, Βυζαντινοί και Νορμανδοί, αρχαίοι άρχοντες, Λατίνοι τροβαδούροι.

Στα πεζοδρόμια της  Σαλονίκης

Εγνατία , Ιπποδρομίου,Ντεπώ.

Αυτός περπατά παράλληλα μαζί τους

εκείνοι στριμωγμένοι προλαβαίνουν να γράψουν κάτω από τις σόλες των παπουτσιών του

«ανόητε» στην δεξιά

«αγάπησε» στην αριστερή.

Κάποιος ζει σαν πλαστικό κομμάτι

άλλος σαν πυρίμαχο σκεύος

μα εκείνος σαν σφαίρα σε θαλάμη που αδημονεί.

Ψάχνοντας να  βρει εξ επαφής το στέρνο.

Μπαμ.

Το αίμα πιτσιλά βουκαμβίλιες

στο λευκό του πουκάμισο.

Υ.Γ.1

Γερμανία.Πρώην ανατολικό Βερολίνο.Χρόνος άλλος.Περιπλανιέμαι σε ένα άγνωστο κακόφημο προάστιο ψάχνοντας ένα δισκάδικο-κολλεκτίβα που ειδικεύεται στη dubstep.Στο δρόμο ένας νεοναζί με κόβει άσχημα.Τα μάτια του δηλώνουν πως με πολλή χαρά θα με ξεκοίλιαζε.Μού ‘ρχεται εμετός.Θέλω να τον ρίξω πάνω του.Μα σκέφτομαι τον Ρίλκε.Σε μια άλλη γωνιά πίνουν μπύρα μαύροι μετανάστες.Είναι cool.Σκέφτομαι τον Fela Kuti.Η πόλη αυτή είναι φρικιό.Μεταλλάσσεται συνέχεια.Η πόλη αυτή είναι ο Blixa.Θα μπορούσε να λέγεται Blixen.Επιστρέφω στο ξενοδοχείο με το μετρό.Τελευταία στιγμή στο βαγόνι μπαίνει ένα ζευγάρι βρωμερά πανκιά.Τους θαυμάζω.Με το που ξεκινά ο συρμός φοράνε (τα βρωμερά πανκιά) τις κάρτες των ελεγκτών εισιτηρίων στο πέτο.Mr Your tickets please .Ορίστε Syd και Nancy.Thank you μου λένε.Αυτόματα σκέφτομαι πως είμαι στη χώρα των θαυμάτων και με λένε Αλίκη.Η Αλίκη στις πόλεις του Wim.8 στους 9 εκ των επιβατών διαβάζουν τα βιβλία τους.Σε μια στάση παρακάτω ανοίγει  η πόρτα του βαγονιού και μπαίνει εκείνη.Μια  τυφλή κοπέλα.Έχει θέσεις αλλά δεν θέλει να καθίσει.Με ένα ζιπ βγάζει από την τσάντα της ένα βιβλίο .Ξεκινά να διαβάζει με τα δάχτυλα το βιβλίο της στην γραφή Μπράιγ.Σηκώνω την φωτογραφική.Η στιγμή είναι ιερή.Τρέμω.Για δυο λόγους ισόποσα.Πρώτον γιατί τίθεται το ηθικό ερώτημα αν πρέπει να φωτογραφήσω ή όχι.Δεύτερον από δέος.

Αυτή ένα καθαρό φως της επιμονής,τυφλή και όρθια,να διαβάζει το βιβλίο της στον κόσμο της δικής μας τυφλότητας.

Κλικ.

Αφήνοντας πίσω μου το μετρό σκέφτηκα πως 9 στους 10 διάβαζαν τελικά.Ο δέκατος;Ήταν Έλληνας.

Υ.Γ.2

Ο Τρυφώ είναι άκλιτο ρήμα.

Smiths και Τρυφώ σαν Ζύλ και Ζίμ

Υ.Γ.3

Mango από Ταϊλάνδη,μύρτιλο ,σοκολάτα Sao Thome.Club Tropicana που λένε και οι Wham.(Μύρτιλο μπιολοζίκ από την τροπική Κοζάνη).

Υ.Γ.4

Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ’ το τραπέζι                                    κηρύχνουν τη λιτότητα.              Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσήματα ζητάνε θυσίες.                                                    Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θα‘ρθουν.                                         Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο λένε πως η τέχνη να κυβερνάς το λαό                                                       είναι πάρα πολύ δύσκολη                για τους ανθρώπους του λαού.

απόσπασμα από το ποίημα του Μπρεχτ 《ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΠΟΛΕΜΟΥ》σε μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη.Εκδοσεις ΘΕΜΕΛΙΟ.

Η χώρα αυτή κάλιστα θα μπορούσε να λέγεται Σουαηδία με πρωτεύουσα το Σύνδρομο της Στοκχόλμης.

auf wiedehersen

αυτό δεν είναι ποίημα #5(Χρυσαφένια καστανή)

Χρυσαφένια καστανή

με υφή σαν του ήλιου

με ξαπλώνει

με την δύναμη μου φεύγει

όλη τη νύχτα

Ποτέ δεν κατσουφιάζω

με τη χρυσαφένια καστανή.

Κάθε φορά

όπως και την προηγούμενη

στο πλοίο της δεμένος στο κατάρτι

σε μακρυνές χώρες

παίρνει τα δυο μου χέρια.

Ποτέ δεν κατσουφιάζω

με τη χρυσαφένια καστανή.

Χρυσαφένια καστανή,

φίνα γητεύτρα

μέσα στους αιώνες

που κατευθύνεται δυτικά

από πολύ μακριά

και μένει για μία μέρα.

Ποτέ δεν κατσουφιάζω

με τη χρυσαφένια καστανή.

Σε ελεύθερη μετάφραση.

Ήμουν δεν ήμουν δέκα χρόνων όταν άκουσα για πρώτη φορά σε μια 60άρα κασέτα STRANGLERS.Την έφερε στο σπίτι θυμάμαι ο κατά εννιά χρόνια μεγαλύτερος αδελφός μου.Μέσα σε εκείνη την μαγική κασέτα βρίσκονταν οι μεγαλύτερες επιτυχίες τους.SKIN DEEP,MIDNIGHT SUMMER DREAM,NICE ‘N’SLEAZY,PEACHES,NORTH WINDS .EUROPEAN FEMALE και άλλα….Εκείνο όμως το τραγούδι που θυμάμαι χαρακτηριστικά είναι εκείνο που σφήνωσε στο παιδικό μου κεφάλι(ο Oliver Sacks ονομάζει εγκεφαλοσκώληκες τέτοιου είδους άσματα).GOLDEN BROWN.Αν προσέξει κανείς το τραγούδι κυριαρχεί μία μηχανιστική, γεωμετρικά αναπτυσσόμενη λούπα που παίζεται από το αρπίχορδο(Clavecin).Στρώνεται κατά μήκος του τραγουδιού ξεδιπλώνοντας τα μελωδικά του στοιχεία,ένα ιδιόμορφο βαλς θα μπορούσα να πω,χαρίζοντάς του μία μουσική παγκόσμια μοναδικότητα.Νομίζω ότι θυμίζει μουσικό κουτί.Ιδιοφυές!Λειτουργεί σαν παιχνίδι- τραγούδι ,ένας ποπ μαγικός αυλός που πράγματι σαγηνεύει.Αν ρίξει κανείς μια ματιά στα σχόλια του τραγουδιού στο you tube θα διαπιστώσει ότι όποιος έτυχε να το ακούσει στην παιδική του ηλικία μετέχει σε μια συλλογική ευχάριστη ανάμνηση.Προσωπικά θυμάμαι να με ταξιδεύει σε μια εσωτερική φανταστική περιπέτεια,λίγο ξεβαμμένη.Cool.Το βίντεο με επιβεβαίωσε.Χρόνια αργότερα διάβασα πως οι στίχοι του τραγουδιού έχουν διττή σημασία. Γράφτηκαν από τον Hugh Cornwell για μία γυναίκα αλλά και για την ηρωίνη(στα 80’ς ήταν δημοφιλέστατο ναρκωτικό).

Όλα αυτά γράφονται σαν φόρος τιμής.Στον David Greenfield,τον εμπνευστή της συγκεκριμένης μελωδίας(και τόσων άλλων) ο οποίος πέθανε από τον covid-19 στις 3 Μαίου στη Μεγάλη Βρετανία.Τουλάχιστον είχα την τύχη να απολαύσω ζωντανά το ταλέντο του πριν οκτώ χρόνια περίπου,όταν έκαναν παγκόσμια περιοδεία,χωρίς δυστυχώς τον Cornwell.

Το μόνο τραγούδι που μπόρεσα να βρω να μοιάζει στο Golden brown,(και αυτό επιβεβαιώνει την μοναδικότητά του ) ψάχνοντας τη δισκοθήκη μου και το θολό μυαλό μου είναι αυτό , επίσης κομματάρα.

Υ.Γ.1

Ένα ενδιαφέρον άρθρο-παρέμβαση στην εφημερίδα DOCUMENTO από έναν πολύ ενδιαφέρον άνθρωπο με ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλιοπωλείο.

ΤΟ ΚΕΝΤΡΙ.Χρόνια φίλος και συνταξιδιώτης ,με τα βιβλία του παραμάσχαλα, ενάντια στην βλακεία των αγορών και των κωλοτρυπίδων της ακλόνητης τηλεγνώμης, εραστής και αλάνι της γόνιμης διαφορετικότητας.Εκεί μέσα έμαθα τον Καστοριάδη, εκεί γνώρισα τον Μάρκο Μέσκο.Κανόνισα συνέντευξη μετά τσικουδιάς(αρκεί να βρω τον χρόνο γμτ) και θα την ρίξω εδώ μέσα.

Υ.Γ.2

Μους Ω σοκολά βίβα Μέχικο μέρα των νεκρών να ζήσεις Εβελίνα.

Υ.Γ.3

LA MEMPRIS

ΣΟΦΙΑ ΚΟΠΟΛΑ, ΖΑΝ ΛΥΚ ΓΚΟΝΤΑΡ και ξερό ψωμί.

Υ.Γ.4

Ένα κρυμμένο διαμάντι.Από μια φευγάτη μπάντα.Μήνας που είναι.

Καλό μήνα!

Καρουζελ

Εχθές το απόγευμα

παρακολούθησε μία καταιγίδα μέσα στην παλάμη του χωρίς αλεξικέραυνο.

Προσπάθησε να μας περιγράψει την αίσθηση.

《Ηλεκτρική αναμονή μέσα σε ένα διαλυμένο δευτερόλεπτο.》

ή

《σαν να πρόκειται να έρθουν οι ψίθυροι ως σφαγή.》

ή

《η σκούρη μπλε απόχρωση πάνω στα πράγματα που αθωώνει》

ή

《η δύναμη μιας δροσιάς που εκρήγνυται με απόγνωση.》

Ασφαλώς δεν τον πιστέψαμε.

Κι ας ήταν ο μόνος ανάμεσά μας που έβλεπε τον κόσμο

στο ξεφλούδισμα του τοίχου.

Κι ας ήταν ο μόνος ανάμεσά μας

που άναβε το πρωί το καντήλι του απ’τον ήλιο.

Στον Νίκο Καρούζο.Μόνο την ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΑΝΕΛΚΥΣΤΗΡΩΝ να έγραφε,έφτανε.

Υ.Γ.1

Έχουμε γαμηθεί τόσα χρόνια στις αίθουσες αναμονής.Με το συμπάθειο.

Υ.Γ.2

Τούρτα παγωτού με σοκολατένιο βαζάκι και άνθη από ζαχαρόπαστα και σοκολατένια φύλλα λευκής σοκολάτας.Χάντ μέιντ.

Υ.Γ.3

Φολέγανδρος.Αμοργός.Ικαρία.Ανάφη.Μου λείπεται.

Υ.Γ.4

Πάνε στη Βοστώνη.

https://www.mfa.org/exhibition/writing-the-future

Η κληρονομιά

Μέσα στο αυτί σου υπάρχει ένας κήπος

που φτιάχτηκε από τα λόγια μου.

Τα πεσμένα φύλλα του στροβιλίζονται μπρος στα μάτια μου.

Κινούμαι αργά πια λόγω ηλικίας

-μα πάντα με τα πόδια-

στον παλιό επαρχιακό δρόμο Δράμας-Θεσσαλονίκης

με τις εγκαταλειμμένες ντισκοτέκ

και τα σκυλάδικα γεμάτα φαντάσματα.

Ψάχνω εκείνα τα τρία βροχερά τσιγάρα

κάτω από το υπόστεγο από αμίαντο

που με έκαναν να ανανατριχιάσω στη σκέψη πως

φίλοι τελικά είναι αυτοί που κάνουν τις σωστές ερωτήσεις.

Μπορώ να μιμηθώ τις φωνές τους

σαν σε καθρέφτη

και να γνωρίζω με σιγουριά

πως οι χορευτικές κινήσεις των δέντρων στον άνεμο

είναι συνομιλία

ένα πράο αλληλούια

μία νέα Καληδονία.

Καμία θλίψη δεν μου χαρίστηκε

πάλεψα γι’αυτές μία προς μία

μέσα στο μαύρο του χαρουπιού

στο  βαθύ πορτοκαλί.

«Μακάριοι οι πενθούντες».

Να μην ξεχάσω επίσης να σου πω

ότι όλες μου οι καταθέσεις

είναι αστέρια σε ατονικότητα

που πέφτουν ταυτόχρονα

απ’τον στέρεο θόλο.

Εγγυημένες από το κράτος.

Εσύ θα τις κληρονομήσεις

Dylan

Υ.Γ.1

Παγωτό σοκολάτα με κουβερτούρα 60% και μπαχαρικά:Κανέλα,κόλιανδρο,αστεροειδής γλυκάνισος,μοσχοκάρυδο και λίγο γαρύφαλλο.

Υ.Γ.2

Η φωτογραφία στην αρχή της δημοσίευσης είναι του Τod Papageorge από το λεύκωμα «Οn the Acropolis» («Πάνω στην Ακρόπολη») των εκδόσεων STANLEY/BARKER .

Υ.Γ..3

Καλό καλοκαίρι.Με υγεία. Το νου σας.

Μέσα από τη ρωγμή

Την προηγούμενη εβδομάδα ,τυχαία στην οδό Βενιζέλου,είδα έναν παλιό γνωστό μου.Τα είπαμε στο φτερό και τελειώνοντας την σύντομη βαρετή συζήτηση μου είπε καθώς γυρνούσε το σώμα του με την ροπή της φυγόκεντρου <<ξέμεινες από στίχους μικρέ>>.Εκείνη την ώρα απόμεινα σαστισμένος, κοιτάζοντας την βιτρίνα ενός παλαιοπωλείου που έτυχε να βρίσκεται εκεί ,καθώς εκείνος απομακρυνόταν αργά από την οδό σαν νικητής της μίας μόνο φράσης.Μουδιασμένος και ανήμπορος ,το βλέμμα μου έπεσε άοκνα σε μια παλιά κλεψύδρα που βρισκόταν μέσα σε μία ξύλινη θήκη όμοια με φέρετρο.<<Καλή ημέρα για ανάσταση>>σκέφτηκα…

<<Σε ράφι ήρεμο

άγνωστου σπιτιού

το κάτω μέρος είμαι κλεψύδρας.

Άμμος εσύ.

Πέσε πάνω μου

μέχρι το τέλος του χρόνου.>>

Είπα μέσα μου στον πιο κεντρικό και θολωτό ναό μου,ενώ έπαιζε το Opening του PHILIP GLASS .Συλλείτουργο.

Επιστρέφοντας σπίτι με περίμενε ένας από τους  Ιρλανδούς θείους μου να μου κάνει παρέα.

ροδολίβας

Φθινόπωρο ο Απρίλης και άνοιξη

και λέγεται ελπίδα αν βολεύει

έτσι θα καταστρέψουμε τον κόσμο,

αγαπώντας τον

μετά θ’ ακούσουμε βινύλια αγκαλιά

πάνω στα μεταχειρισμένα μας βιβλία άκτιστοι

θα σπάσουν την πόρτα οι δυνάμεις καταστολής

δολοφονώντας μας πάνω στο άνθος.

Μπορείς να μας πιάσεις Θωμά;

είμαστε πολύ ψηλά

μπορείς να μας πιάσεις;

να ψηλαφίσεις τα δάχτυλά σου

στις τρύπες απ’ τις σφαίρες;

Πέρασαν τα σύννεφα από μέσα μας

και έτσι δε θα πεθάνουμε μαλάκες

και τελευταία εύκολα βουρκώνω.

Δεν μας νοιάζει.

Μας νοιάζει.

Κάθε ρίζα είναι ένα γράμμα απ’ τον θεό

το ποίημα το ισχυρό επιτόκιο της γλώσσας

και η κομπορρημοσύνη της φτώχειας μας αμάραντη.

Ακουμπά απαλά η πάχνη στο νοτισμένο χώμα

στα νύχια της γης

καθρεπτιζόμενη γραφή στα μάτια

τα κόκκινα απ’ την αλλεργία.

Χαλκογραφία σαν παπαρούνα

το αίμα σου επάνω μου Άννα

και πως ο κόσμος έγινε κτέρισμα

σε τάφο αρχαίας πόρνης που λέγεται μνησικακία.

Υ.Γ.1

Πανκ ,Κωστής Παπαγιώργης,μένουμε σπίτι, δεν μένουμε γη,Herman Melville,Όπερα LA BOHEME,Καρούζος,Ίκαρος Μπαμπασάκης ,αρχείο τόσων χρόνων και αυτό το μαργαριτάρι από το 2015 που με έστειλε (πως μου ξέφυγε ο πστς)

Υ.Γ.2

Τι πετά ο κόσμος στα σκουπίδια θεέ μου.Τσίλικα και σκληρόδετα τα περισσότερα εκδόσεων των 80ς.Αδιάβαστα. Τι πετά….

Υ.Γ.3

Τα συναισθήματα χρειάζονται σπόνσορα;

Υ.Γ.4

Αφιερωμένο ένα ποίημα του Θανάση Κωσταβάρα από το αρχείο μου του περιοδικού ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ τεύχος 87 ,Μάιος 1962 εκ Θεσσαλονίκης.

χρόνια πολλά

ΤΟ ΚΕΡΜΑ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΤΟΥ

Φορά στενά μαύρα ρούχα

σαν το χιούμορ του θεού

θλιμμένου απογεύματος ολιγάρχης

στο πεζοδρόμιο περπατά ίσια

το κέρμα στην τσέπη του δυσκολεύεται

λίρα χρυσή παρά την φτήνια της

πολλά καράτια κάλπικη

άψυχη στο βάρος

κοπής του εβδομήνταεννέα

σήμερα αυτήν την ώρα έτσι προέκυψε

στο πεζοδρόμιο να περπατά ίσια

προς το υπαίθριο τζουκ-μποξ

όταν σκέφτεται ένα λουλούδι γίνεται αμάραντο

τα δακτυλικά αποτυπώματά της πάνω του

δεν σβήνουν ποτέ

στο πεζοδρόμιο περπατά ίσια

προς το υπαίθριο τζουκ-μποξ

σκοντάφτει με το κέρμα να γλιστρά κατά πάνω

στριφογυρίζει εμμονικά ψηλά

με ιδρώτα από τα ακροδάχτυλα

η βασίλισσα χάνει το στέμμα της

πέφτει στο κεφάλι του

στενά μαύρα ρούχα χρισμένος βασιλιάς χαμένος

περπατά ίσια

προς το υπαίθριο τζουκ-μποξ

το πικάπ γυρνά αντίστροφα απ’την φορά της γης

και ούτε ένα κλαδί αμυγδαλιάς δεν μας ανήκει

ας κάνουμε έρωτα πριν πεθάνουμε

το κέρμα στην σχισμή

στο υπαίθριο τζουκ-μποξ

ένα τραγούδι για τον δρόμο

της ανθρωπότητας που νεκρώνει με εγγυημένες καταθέσεις

ένα μπλουζ για τον τάφο του άστεγου

το πρώτο και τελευταίο του σπίτι

στον δρόμο ξανά

στον δρόμο ξανά.

στον Wim Wenders

Το τέλος της νύχτας

Αιώρηση (λεπτομέρεια)

Μεσημέρι της περασμένης Κυριακής.Τελλόγλειο μουσείο.Λιγοστοί επισκέπτες.Ένα μουσείο ρεζερβέ σχεδόν.Νιώθω ότι βρίσκομαι στον δικό μου κήπο. Όπως τον κήπο με τα αγάλματα που βλέπαμε μικροί στην τηλεόραση.Τα γλυπτά ακίνητα θέλγουν την μεταμόρφωση.Δύσπλαστος κόσμος,σκληρά υλικά.Λευκό μάρμαρο Καράρας,μαύρο μάρμαρο Βελγίου,χαλκός γυαλισμένος ή χαλκός με τη γάνα.Γρανίτης.Είναι αδύνατο να μην αυτοπροσδιοριστείς όταν βρίσκεσαι ολόγυρα με τέτοια δυναμική.Μία πάλη των γλυπτών εκ των έσω ,και εν τέλη του ίδιου του υποκειμένου που θαυμάζει,για μορφοποίηση.Το περίγραμμα ουρλιάζει και δονείται.Τα έργα πασχίζουν για σχηματισμό.Πλαστικότητα και κίνηση -ακίνητη-αεικίνητη που μοιάζει με χορογραφία σε φωτογραφία υψηλής ταχύτητας.Και φως.Το φως χύνεται με τόση στοργή ανάμεσα από τις πτυχώσεις και τις λαξεύσεις στα τόσο αρμονικά μη-σώματα.Διαχέεται σαν νερό που γλύφει τις επιφάνειες τόσο λαίμαργα συμπληρώνοντας την τέχνη του απόκοσμου.Αυτός ο αρχιτεχνίτης ,ο μάστορας των δικών του μορφών σε παρασύρει στη γέννεση ,στον Σαίξπηρ,στον Κάφκα,στον Σαντ ,στην Αναγέννηση ,συνδυασμός της κλασσικής αρχαιότητας με τον σουρεαλισμό. Ποιητικός λόγος χαραγμένων διαστάσεων.Η αίσθηση ενός κόσμου που γεννιέται εκείνη την στιγμή ανάμεσα στον εφιάλτη και την αρμονία και είσαι τυχερός που είσαι εκεί για να το ζήσεις.

Εικόνα ξεθαμμένη (λεπτομέρεια)

Προσπαθώντας να καταλάβω το έργο αυτού του γλύπτη και να βρω τις αναφορές,όντας παρθένος στην τέχνη του γιατί δεν τον γνώριζα ούτε είχα δει έργα του,θυμήθηκα το γυναικείο σώμα σε εκείνες τις φωτογραφίες με τους παραμορφωτικούς καθρέφτες του Man Ray.Τον Max Ernst και τον Dali.Τον Miro ,οι απόκοσμες παραμορφώσεις του Giger.Την τρέλα και το σκοτάδι του Hans Bellmer.Οι εμμονές φυσικά παρούσες. Περιστέρια,μαξιλάρια,πιρούνια,αυγά,φωλιές,χέρια,μάσκες στα πρόσωπα και ο ζωοδότης γυναικείος μαστός.Ο μαστός φαίνεται να θρέφει τον καλλιτέχνη στην έμπνευση καθιστώντας ομογάλακτη την τέχνη του.

Οι φωλιές της Φεντερίκα(ΧΑΛΚΟΣ)
Μετά το Τσέρνομπιλ(στο βάθος αριστερά το έργο με τίτλο ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΣΑΝΤ)

Η συμπαγής γνώση του ασυνείδητου, το εύμορφο χάος ,ο μυστικισμός της υπερβολής αναβλύζουν από τον κόσμο του γητευτή γλύπτη.

Αιώρηση(πίσω από αριστερά ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΜΠΛΕ,ΚΛΕΨΥΔΡΑ,ΦΩΛΙΕΣ ΤΗΣ ΦΕΝΤΕΡΙΚΑ)

Ρομαντισμός και θάνατος.Ύφος και δυσμορφία .Γήινο και εξωγήινο.Ήθος και εκμαυλισμός.Εκτρώματα και ευμορφία .Η αρπαγή της φαντασίας με ευγένεια από έναν αιρετικό,ανακάλυψη του Ιόλα και εν τέλει στην παγκόσμια αναγνώριση.

Απομονωμένη
Τιμή στον Κάφκα

Αυτός είναι ο NOVELLO FINOTTI στην μοναδική έκθεση που ονομάζεται ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ από ένα λογοπαίγνιο που του έκανε ο Ιόλας(FINE /NOTTE).Στην έκθεση βρίσκονται πάνω από 70 έργα,αντιπροσωπευτικά της πορείας αυτού του τόσο σπουδαίου αρχιμάστορα εν ζωή γλύπτη.

Υ.Γ.1 Με συγκλόνισε η ΑΙΩΡΗΣΗ με τόση ευκολία.

Υ.Γ.2 Δυστυχώς όσο επεξεργαζόμουν το κείμενο, αυτή την δραματική εβδομάδα επιβλήθηκε το κλείσιμο των μουσείων.Μπαίνοντας στην απομόνωση κι εγώ ,ελπίζω έστω λίγο με αυτήν την ανάρτηση να σας ταξίδεψα με την ματιά μου.

Υ.Γ 3 Λένε ότι θα έρθουν πιο δύσκολα.Έχω μία σφήνα στο μυαλό.Εκείνη τη φράση που είπε κάποτε κάποιος.»Ο υπεύθυνος είναι ο ελεύθερος».Κουράγιο συνάνθρωποι.Γιατροί,νοσηλευτές,καθαρίστριες και μάγειρες.Σίδερο στη μέση σας.

Υ.Γ.4 Τελειώνοντας την έκθεση του FINOTTI στο ισόγειο ,πήγα στον πρώτο όροφο, όπου λειτουργούσε η έκθεση ενός πραγματικά καλλιτέχνη φαινόμενο, του…….. ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Έχουμε και λέμε

Θάνος Μικρούτσικος,Αγγελάκη Ρουκ,Γιώργος Κοτανίδης,Κική Δημουλά,Γιάννης Δάλλας,Κώστας Βουτσάς,Άλκη Ζέη.

Μα και David Roback.

Κάνοντας μια φιλοσοφική συζήτηση πριν κανένα χρόνο με έναν αγαπημένο μου δισκοπώλη για την ολοκληρωτική επιρροή της μουσικής στην ζωή μας,τολμήσαμε να βγάλουμε ένα συμπέρασμα αρκετά παρακινδυνευμένο, ως μη ειδικοί των επιστημών, ίσως και εξιδανικευμένο.

Επιχειρηματολογήσαμε με κάποιο στόμφο ,δεν το αρνούμαι, πως οι μουσικές που αγαπήσαμε από την εφηβεία ,μας οριοθέτησαν .Εννοώ πως με κάποιο μυστηριακό τρόπο έχουν αποτυπωθεί στο γονιδίωμα .Έτσι συντελέστηκε η μετουσίωση ,από αυτό που ήμασταν σε κάτι άλλο που γίναμε.Ίσως όλη αυτή η αποτύπωση σαν χνάρια εμπειρικά να γίνεται κληρονομικότητα στους επίγονους.Μέχρι και εφτά γενεές.Άν υποθέσουμε λοιπόν ότι είμαστε ένας ήχος, κάποιος αντίλαλος μας από την χοάνη που πάλλεται θα σκάσει κάπου αργότερα σε κάποιον ανίδεο σαν ευλογία ή σαν κατάρα.Τι μοίρα!

Προφανώς τα μύχια της ύπαρξης καλύπτονται με σεντόνια άγνοιας και άγνωστης φυσικής που δεν αποδεικνύεται μα μόνο να υποθέσουμε μπορούμε.

Καλύτερα.Δεν θέλουμε την μαγεία σε εξισώσεις.

Όλος αυτός ο πρόλογος υπάρχει για να εκφράσω πόσο πολύ με επηρέασε ο ήχος ενός από τους πιο κακομούτσουνους και μελαγχολικούς κιθαρίστες που υπακούει στο όνομα David Roback.Σαν παιδί υπάκουσα στον μαγικό αυλό του και τον ακολούθησα σε όλη του την πορεία.Rain Parade,Opal,Mazzy Star.

Δεν είναι ο κιθαρίστας που κατεβάζει τους θεούς με την δεξιοτεχνία του.Είναι ο κιθαρίστας που χαμήλωσε ταχύτητα και εγκαινίασε έναν ήχο νεωτερικής ψυχεδέλειας εμβαπτισμένης στην σκοτεινή αισθητική της μπλουζ-φολκ(βλέπε Paisley underground).Μία μοναδική στιγμή στην ιστορία της μουσικής συνδυασμένη με τα μυστήρια της νύχτας ,του έρωτα,υπαρξιακής αγωνίας,ζωροαστρισμού και συμβόλων ενός ουρανού που πλειοδοτεί ανάμεσα στα τάστα της κιθάρας του.Προσωπικά έχω την αίσθηση ότι αυτός ο τύπος είναι το μουσικό alter ego του NOVALIS .Kαι μιλώ φυσικά για τους ύμνους της νύχτας.Ο ήχος ειδικά των OPAL και MAZZY STAR θεμελίωσε ένα αισθησιακό υβρίδιο που μετασχηματίστηκε στα 90’ς στον θρίαμβο της post-rock και Lo-fi μουσικής.Νωχελικός υφαντουργός της slide τεχνικής και λάτρης του εφέ reverb (ποιος δεν είναι…)έγραψε και αυτός ύμνους για περιπάτους δίπλα στη θάλασσα ακροβατώντας στον δακτύλιο του Κρόνου.Η μίξη του ήχου του είναι από τα υλικά της σκοτεινής και φευγάτης ύλης.Doors,Al Stewart,Donovan,King Krimson,Fairport Convention,Dylan,Yardbirds,BYRDS και φυσικά Velvet Underground.Με μπόλικη μπέλ επόκ.Δεν αναγνωρίστηκε όπως του έπρεπε αλλά δικαιώνεται στις καρδιές μας.Μπορώ να μιλάω σεντόνια αλλά προτιμώ μόνο τούτο.

Το γεγονός και μόνο ότι ο γενεσιουργός τιτάνας IVO των THIS MORTAL COIL επέλεξε ένα κομμάτι του Roback για διασκευή στο άλμπουμ Blood φτάνει για να αποδείξει την αξία του ανδρός.

Αντίο αγαπημένε.Μας συντρόφεψες στις Κυκλάδες ουκ ολίγες φορές.

γραμμή 32

Στην μονή θέση κάπου στο κέντρο του λεωφορείου

ένας στην ηλικία της δύσης Κύριος

σκαμμένος βίαια όπως φαίνεται με καλέμι

κρεμάστηκε απ’τη θέση του.

Γύρω του οι υπόλοιποι διαβάζουν τον κόσμο στα κινητά,

ακίνητοι

με ταχύτητα ολέθρου.

Αυτός ο ινσταγράμματος

κοιτά τη θάλασσα πέρα βαθιά που δεν χωρά στον ορίζοντα

κι ας είμαστε στις δυτικές συνοικίες καταμεσής

τίγκα στο μπετόν.

Νικημένος στην σταυροφορία χωρίς άγιους τόπους

μην τον ρωτάς πως επέστρεψε.

Όντας μια προέκταση δέντρου ,ενός πεύκου

ρετσινιάζει στα μάτια και στα δάχτυλα

μόνος απ’την διπλή πλάτη-γέφυρα με κήλες

κατεβαίνουν χορεύοντας οι έρωτές του στο μεσοδιάστημα

από το σώμα του μέχρι τον οδηγό.

Απότομο φρενάρισμα.

Όλοι ένα ερωτηματικό.

Αυτός ακούνητος,

κεφάλι δυσκίνητο σαν προτομή χωρίς τιμές.

Γλυκός σαν έαρ

πικρός μισογεμάτος,μισοάδειος

ώμοι με τριπλή βαρύτητα.

Η σκληρή άσφαλτος τον διανύει μονόδρομα.

Θα κατεβεί σε μια στάση πιο κάτω

από τον κόσμο που πεθαίνει πιο γρήγορα απ’αυτόν.

Μία στάση μόνο γι’αυτόν.

Θα τον περιμένουν οι φίλοι του να σηκώσουν

το βαρύ και σάπιο κομμάτι του που το σέρνει.

Αυτοί σηκώνουν πάντα στο τέλος.

Υ.Γ.1

Το ποίημα είναι αφιερωμένο στον άγνωστο ηλικιωμένο κύριο που με συγκλόνισε.Η ήττα στα πρόσωπα των γερόντων την τελευταία δεκαετία είναι αιματηρή.

Υ.Γ.2

Αυτή η υπέροχη και γαμημένη πόλη μου έχει τον Ο.Α.Σ.Θ.,το μόνο μεταφορικό μέσο της πόλης.Δεν περιγράφεται το χάλι.Βρώμα, ένα λεωφορείο ανά μία αστρονομική ώρα,συνωστισμός κονσέρβας .Η καθημερινότητα έχει υποβαθμιστεί σε σημείο κωμικό και μακάβριο.Ένα απόγευμα μπήκα σε ένα από αυτά.Είχε τόσο κόσμο που καθόμασταν σε στάση προσοχής χωρίς να μπορούμε να λυγίσουμε τα χέρια μας.Το εννοώ.Άρχισε να βαράει το κινητό μου που δεν ήταν χαμηλωμένο στον ήχο του γκάντέμιτ.Αυτός που με καλούσε ήταν επίμονος.Εγώ δεν μπορούσα να το κλείσω τ’ορκίζομαι.Έτσι το λεωφορείο όλο άκουσε ,ατενίζοντας τον ηλίθιο, το SINGAPΟRE από TOM WAITS.

Υ.Γ.3

Θέλουμε Λάνθιμους, όχι λάθος Άνθιμους.

κανάλι

χτες το βράδυ

διαβάζοντας ποίηση ξαπλωμένος

πρόσω ήρεμα

άκουσα ένα γοερό κλάμα από το διπλανό διαμέρισμα

μία γυναίκα έμοιαζε να μοιρολογεί

ψιθυριστά σχεδόν μιλώντας ταυτόχρονα

επαναλαμβάνοντας λέξεις μέσα στον κλαυθμό

ο θρήνος της γκρέμισε την μεσοτοιχία

ενεού λεπτού δάκρυα

κάποια αστική περιέργεια

μια ηδονή της συντριβής του άλλου

με έσπρωξε να κολλήσω το αυτί μου

στο κρύο τούβλο στον σοβά

για ν’ακούσω καλύτερα.

Ήταν η τηλεόραση.

έτρεξα αμέσως στην δική μου

να βρω το κανάλι που εξέπεμπε

αυτή τη μεγαλειώδη θρηνωδία

κάποια αστική φρικωδία

μια ηδονή της συντριβής μου

με έσπρωξε

δεν πρόλαβα

είχε διαφημίσεις.

Υ.Γ.1

Όλο το GHOST SONATA των TUXEDOMOON είναι ένα πολύτιμο πετράδι που λάμπει γι’αυτόν που βλέπει την λάμψη του.Σκοτεινό και λατρεμένο.

Όταν στα 1992 άκουσα το<< music number two>> από το εν λόγω άλμπουμ να περιέχεται σε μια διαφήμιση για ουϊσκι έπεσε το μηχανικό μου σαγόνι.Ξανάπεσε όταν μια φωνή στην ίδια διαφήμιση απάγγελνε Robert Burns,τον εθνικό ποιητή της Σκωτίας, ένα από τα πιο διάσημα ποιήματά του, το <<A red ,red rose>>,και ένα από τα πιο ερωτικά της ρομαντικής εποχής.Για να μην πω όλων των εποχών.

O my Luve is like a red, red rose
   That’s newly sprung in June;
O my Luve is like the melody
   That’s sweetly played in tune.

So fair art thou, my bonnie lass,
   So deep in luve am I;
And I will luve thee still, my dear,
   Till a’ the seas gang dry.

Till a’ the seas gang dry, my dear,
   And the rocks melt wi’ the sun;
I will love thee still, my dear,
   While the sands o’ life shall run.

And fare thee weel, my only luve!
   And fare thee weel awhile!
And I will come again, my luve,
   Though it were ten thousand mile.

εδώ μετάφραση δεινή

.O tempora o mores.

γειά μας…

Υ.Γ.2

Αγαπάμε Jarvis.Και υπάρχουν πολλοί λόγοι.Έχει οξύνοια,αισθητική του βάθους καί του ύψους,παρόλο που τραγουδά το αντίθετο ,έχει sexy φωνάρα,δεν πουλήθηκε ποτέ,δεν έλεγε μαλακίες τότε που μπορούσε να πει(και δεν θα τον παρεξηγούσε κανείς) όπως οι Οasis και οι Blur,ξέρει από φτώχεια,αγαπά τα βινύλια και τα βιβλία,ήταν στους PULP.Ήταν οι PULP.Έδειξε τον πισινό του στα BRIT AWARDS το 1996 την ώρα που τραγουδούσε ο MICHAEL JACKSON για να διαμαρτυρηθεί για τις μαλακίες που έλεγε τότε το ασπρόμαυρο αυτό ταλέντο του στυλ έχω θεραπευτικές δυνάμεις σαν το Χριστό.Ο χρόνος τον δικαίωσε γιατί τελικά ο θρίλερ δεν είχε μόνο τέτοιες δυνάμεις.Γουστάρει Ρίτσαρντ Μπρότιγκαν.Σάλιντζερ.Φίλιπ Ντικ.Τέντ Χιούζ.Έχει άγχος που το διαχειρίζεται καί με μουσική .Όταν ήταν μικρός έβλεπε την ποίηση σαν τιμωρία.Τώρα τον βοηθά να κοιμηθεί.Γουστάρει να ζει τις συναυλίες παρά να τις βιντεοσκοπεί με το κινητό του.Αυτή η θεία αποκάλυψη του ήρθε όταν πήγε σε μια συναυλία του τρισμέγιστου STEVIE WONDER.Μεγάλωσε στο γκρίζο Sheffield που ήταν ένα από τα προπύργια της ανεργίας επί Θάτσερ,και το να μεγαλώνεις εκεί ή θα ανατίναζες τα μυαλά σου ή θα έκανες συγκρότημα.Έτσι έγινε η περιβόητη σκηνή του SHEFFIELD που προσκυνάμε ακόμα.Αυτά και άλλα εκπληκτικά λέει στο προ δύο ετών τεύχος του THE HAPPY READER.

Το όνομά του στα Ελληνικά μάλλον είναι Γερβάσιος.

Υ.Γ.3

Επειδή ο Γερβάσιος γουστάρει αυτόν τον πονεμένο και αμφιλεγόμενο αυτόχειρα Αμερικανό συγγραφέα-ποιητή Ρίτσαρντ Μπρότιγκαν(του οποίου η παιδική ηλικία ήταν ένας σκουπιδοτενεκές)μπαίνω στη φάση να τον ψάξω.Ξεκινώντας όπως και ο Γερβάσιος απο την»Έκτρωση».Τά φερε όμως η ζωή να έχω μια τρομερή ανθολογία Αμερικανών ποιητών από τις εκδόσεις ΕΞΑΡΧΕΙΑ σε μετάφραση ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΠΟΥΡΛΗ και να έχει κάποια ποιήματατά του.Μοιράζομαι ένα.

AΣ ΤΑΞΙΔΕΨΟΥΜΕ ΣΤΟ ΝΕΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΣΠΙΤΙ

 Υπάρχουν πόρτες                                                                                                                                                                                                                      
 που ζητούν να λευτερωθούν από                                                                                                                                          
τους μεντεσέδες τους 
για να πετάξουν παρέα με τέλεια σύννεφα. 
Υπάρχουν παράθυρα
που θέλουν
ν'απαλλαγούν από τα 
πλαίσιά τους για να τρέξουν
απ'άκρη σ'άκρη τα λιβάδια
μαζί μ'ελάφια βαθιά στην ύπαιθρο.
Τοίχοι που
θέλουν να τριγυρίζουν
στα βουνά
μέσα στο πρώτο
πρωινό λυκόφως.
Υπάρχουν πατώματα 
που θέλουν να χωνέψουν
το ξύλο τους μέσα σε
λουλούδια και δέντρα.
Στέγες
που θέλουν να ταξιδέψουν
γεμάτες χάρη με
τ'αστέρια μέσα
σε κύκλους σκοταδιού.

Οφείλω εδώ να ευχαριστήσω την εξαφανισμένη sweet jane eyre γιατί μετά από μια ανάρτησή της κάποτε με οδήγησε σε αυτό το υπέροχο βιβλίο.Εύχομαι μόνο να είναι καλά.

Υ.Γ.4

Κάποτε ο Μπρότιγκαν έγραψε-

<<όλοι έχουν μια θέση στην ιστορία,η δική μου είναι στα σύννεφα>>.

Η σκέψη του καίγεται στις πιο βαθιές θάλασσες

Την φέρει λαμπαδηδρομία στην στεριά

σε μια πορεία προς το άστρο

που έχει σβήσει η φωτιά στο κέντρο του.

Τελικά τον χρεώθηκες.

Μαζί με τον δικό του θάνατο έπεσες στο κύμα

σε μιαν ακτή που λιποτάκτησε από τον κόσμο.

Δεν γινόταν διαφορετικά.

Ξέρεις λοιπόν ότι θα βρίσκεται στα άδετα βιβλία

και στων πρόχειρων χειρογράφων τα περιθώρια,

στοιβαγμένα σε υπόγεια

με χαλασμένα υδραυλικά.

Εκεί ένας νωθρός ήλιος ορμά

χρυσίζοντας το στάχυ και κοκκινίζοντας τα λόγια

πιο πολύ απ’την αλκάνα.

Τον έμαθες.

Στα κενά ανάμεσα από μπαρ σε μπαρ,

να περπατά σε μια δεσμίδα φωτός

που χορεύει η σκόνη μέσα της

τότε τον βρίσκει το ποίημα με μια χειροβομβίδα στην παλάμη του.

Μερικές φορές μοιάζει να ζει σαν συνοδός στο πίσω μέρος ενός ασθενοφόρου

ακούγοντας την πρώτη συμφωνία του Τσαϊκόφσκι.

Σου είπε κράτα χαμηλά την φωνή σου

καθώς εσύ κοιτούσες την σελήνη

εκείνος έγραφε την αυτοβιογραφία του στο μάγουλό σου.

Η σκέψη του καίγεται στις πιο βαθιές θάλασσες.

Πετριχώρας

Έβρεξε χτες.

Το σήμερα όλη μέρα.

Γεωσμίνη.

Οι σταγόνες ξέρουν από πτώση.

Φτιάξαν τελείες στο έδαφος.

Αν τις ενώσεις αποκαλύπτεται η εικόνα ενός γκρίζου προάστιου.

Κάθε νωπό φύλλο εκεί κρύβει από κάτω το τεκμήριο της αθωότητας.

Μα τι περιμένεις από μύωπα που κυνηγά μύγα.

Μια θλάση το πολύ

απ’το χωμένο μολύβι στο αγύμναστο τετράδιο από καιρό.

Συγχορδία πέντε οδών λοιπόν.

Εδμόνδου Ρονστάν περπατώ σφυρίζοντας για τον Αλέξη και τον David,

Σααδί Λεβί όλα αυτά που μ’αρέσουν μου φαίνονται γελοία,

το μπάσο του Νovelty ταλαντεύει την Δελφών

-η λα ακουμπά απαλά την φτέρνα μου-

Γεωργίου Δροσίνη αναρωτιέμαι πόσο πούλησα τα παιδικά μου παιχνίδια,

Καρακάση σβήνουν τα βιολιά στην άκρη μιας βλεφαρίδας.

Η σούμα.

Μια παρτίδα σε πολύχρωμη σκακιέρα

σπασμένα λιμάνια

αστέρια στο καπάκι ενός αναψυκτικού

η απαλότητα των ήχων όταν μοιραζόμαστε

τα νηπενθή που φυτρώνουν στα γήπεδα του μπάσκετ

το φράγμα μυοκαρδίου στην αναισθησία.

Όλη μέρα έβρεχε σήμερα.

Το χτες που υπολείπεται.

Στο άσυλο έφτασε ένα νέο

ένας προσωπικός ήρωας.έντυσε την φαντασία μου στο εφηβικό μου δωμάτιο.για ώρες κοιτούσα τα εξώφυλλα των δίσκων που επιμελήθηκε ρουφώντας την αισθητική του ενώ έπαιζαν οι μουσικάρες στο πικάπ.για χρόνια.ένα νέο πάνθεον.ένας κόσμος τόσο περίεργος και ιδιόρρυθμος όσο η ανυπέρβλητη μουσική της 4AD.ένας καλλιτέχνης του μικρόκοσμου που ανακάλυπτε τα θαύματα της γεωμετρίας,των χρωμάτων και των ετερόκλητων αντικειμένων που πάντρευε στον macro φακό του.ποιητής εικόνας.εικόνα ποιητή.θυμάμαι να κοιτώ έκπληκτος στο ποπ και ροκ εκείνης της εποχής ,ένα αφιέρωμα της Λένας Σαϊτάνη για την συγκεκριμένη εταιρία δίσκων .έβλεπα όλη την σκοτεινή καλαισθησία σε απαρτία.κάτι τρέχει εδώ είπα.δεν συνήλθα ποτέ.αυτός ήταν ένας από τους λόγους που βούτηξα χωρίς ανάσα σε ένα κόσμο που μου άλλαξε την οπτική σε πολλά πράγματα.γι’αυτό είναι ένας προσωπικός ήρωας.ναι Ηρακλή σ’ευχαριστώ που με πληροφόρησες για έναν τόσο ρομαντικό συνοδοιπόρο μας.από τα σπάνια νυχτολούλουδα.

προσωπικά αγαπημένα εξώφυλλα ,που εσώφυλλα γίνανε.

ΤΗΙS MORTAL COIL:It ‘ll end in tears

COCTEAU TWINS:Treasure

CLAN OF XYMOX:Medusa

MICHAEL BROOK:Cobalt blue

αντίο VAYGHAN OLIVER.

2020

Δυόμιση μήνες άρρωστος το 2019 δυνατά.Τώρα ΟΚ.Ποιήματα,βιβλία και μουσική.Πυρ, βινύλ και θάλασσα.

Θα γράψω γι’αυτήν την νύμφη.

χρόνια καλά.όσα απομένουν.

συρμός

Στο τρένο όλα είναι πιο απλά.

Παράλληλες ράγες χιλιομέτρων

μέσα στην νύχτα άγνωστο τοπίο

το κρύο ατσάλι ξενυχτά.

Στα δύο.

Πορεία λάγνας απόστασης

με βαριές αποσκευές σε κακό καιρό.

Γεννιέται κανείς στη μέση ενός χωραφιού

και στα κυρτωμένα δέντρα από την ταχύτητα.

Μιά δρασκελιά από βαγόνι σε βαγόνι

αλλάζει η μοναξιά κάτοχο.

Μα πάντα χειροποίητη.

Γραμμένη σε βρώμικες τουαλέτες

με τα Α σε κύκλο.

Κάνει αντίλαλο πάνω σου.

Η ησυχία στο κουπέ με το παράθυρο που φράκαρε.

Κανείς δεν μιλά.

Ο διπλανός έπαιξε τα χρώματα στα ζάρια.

Τώρα κοιτά ασπρόμαυρα.

Μια γυναίκα απέναντι βαριέται.

Αφού παντρεύτηκε τον άντρα της

μετά τον σκότωσε.

Τώρα παραπονιέται γιατί δεν κάνουν έρωτα.

Μετρώ τις καμένες λάμπες φθορίου στους σταθμούς

μετρώ και τον σταυρό που μου έφτιαξε ο πατέρας μου.

Έτσι συνδέω τους άγιους τόπους

με μια άγονη γραμμή.

Ταντάκ ,ταντάκ,ταντάκ.

Νανούρισμα που αφυπνίζει.

Χωρίς μηχανοδηγό πού πάμε;

<<Μα δεν κινούμαστε κύριε.

Το ταξίδι δεν ξεκίνησε καν>>.

Και η σκέψη ήδη εκτροχιασμένη.

για τον ALBERT CAMUS

Μετεξεταστέος

για τους MOON DUO

Μέτρα απόσταση.

Διάλεξε κατεύθυνση.

Όλη μέρα πίσω μπρος πριν το τελικό βήμα.

Λύση στο φως που πάλλεται

πάνω σε τοίχο με κατάκλιση.

Μασάς την ψυχή σου σαν τσίχλα,

μέχρι να φύγει η γλύκα της.

Σκυμμένος στον νεροχύτη

διαλέγεις ποια χρώματα θα χτυπούν το ταβάνι.

Ξεχνώντας ότι κρατά το πρίσμα με το ένα της χέρι

και με το άλλο θωπεύει τον ίσκιο της.

Μείνε ξάγρυπνος στην πόλη από αλουμινόχαρτο

που τσαλακώνεται πάνω σου.

Λευκές πολαρόιντ.

Απλή γεωμετρία.

Πόσα πουλιά χωράνε στο σώμα σου με ανοιχτά φτερά;

Οικονομία χώρου λες.

Προτιμάς περισσότερα με κλειστά.

Ξανά τον Σεπτέμβιο.

White friday

Δεν θα καταναλωθώ σε πολλά λόγια.Κακές φωτογραφίες. Μα έχει την φωνή της λάβας που γίνεται πέτρα.Εκείνα τα δεύτερα που από ρευστή φωτιά ουσία αγαλματώνει η ανάσα της γης.Ο ρεμπέτης απο το Seattle.Απλός.Ανεπιτήδευτος.Ντόμπρος.Ευθυτενής.Και επειδή πονάμε όσοι αγαπάμε ,μας έλιωσε.

Κάποιος στην συναυλία φώναξε <<Άγιε Μάρκ Σώσε μας>>.

Σώσε μας.

Κάποιοι φορούσαν μπλούζες Joy.

Division.Πιστεύω στις χρονομηχανές.Όπως ο Ray Bradbury.Είναι μία βάσιμη υπόθεση.Συμβαίνει όταν διαβάζεις ένα δυνατό βιβλίο ή ένα ποίημα, όταν ρουφιέσαι από μία ταινία ή ακούς μία μουσική δύναται η ψυχή σου να εξαχνωθεί και να βρεθεί σε τόπους και χρόνους άλλους.Εξαφάνιση.Εκμηδενισμός του παρόντος.Dr Who.Ναι ανήκει και σε κάποια ομαδική παραίσθηση να τολμήσω να πω.Και τα κάτοπτρα δεν δείχνουν σώματα.Δείχνουν σπίθα.Την σπίθα που δημιουργείται ανάμεσα στον καλλιτέχνη και τον αποδέκτη.Συναύγεια.Τσάφ.Αυτό ακριβώς έγινε το βράδυ της Κυριακής 24 Νοεμβρίου στο Eightball.50 με 60 άτομα το πολύ.Μυημένοι.Κυρίως μεγάλοι σε ηλικία γιατί είναι η μουσική και οι άνθρωποι που ζήσανε εκείνη την συγκεκριμένη εποχή στις αρχές των 80s.Αυτή η συγκεκριμένη γενιά είναι ορκισμένη στη μουσική της.Καταραμένοι και σφραγισμένοι στις μούσες του θαμπού φωτός και της ποίησης της σκιάς.Tuxedomoon,Cocteau,Bauhaus,Human League,Eyeless in Gaza,Cure,Siouxsie,Xmal Deutschland,Einstürzende Neubauten,Modern English,A Flock Of Seagulls,Χωρίς Περιδέραιο και ένας γαλαξίας συγκροτημάτων του Νεορομαντισμού που μαs κατατρέχουν.Το soundtrack της πάλης με το Φάντασμα.Αυτά ακούσαμε στο πείσμα των καιρών από τις δύο μπάντες.Ω σκηνή του Shefield.

CONVEX MODEL                                        

Έβγαλαν σε κυκλοφορία ένα συνταρακτικό άλμπουμ φέτος.Δυναμικό Synth Wave με αυστηρούς ρυθμούς  στα ντραμς  και σοκαριστικό μπάσσο.Εκπληκτικοί στίχοι εναρμονίζοντας το φως σαν ίνα που τρυπά το μισοσκόταδο.Χοάνη η Farfisa και το Μoog του Νίκου Καπατζάκη αλλά και η απόδοση των τραγουδιών.Μας ρούφηξαν. 1982.Η χρονομηχανή που λέγαμε.                                

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 24

Τι να πρωτοπώ.Μπάντα με όνομα ένα τραγούδι των Floyd γραμμένο από τον Syd Barrett..Σεβασμός.Αυθεντικότητα.Πρωτοπορία.Πειραματισμός.Ψυχεδέλεια.Επέτειος λοιπόν 31 χρόνων από την κυκλοφορτία του Τin Invaders ,ένα υπόγειο διαμάντι της Ελληνικής δισκογραφίας που παίχτηκε αυτούσιο εκείνη την βραδιά. Η μπάντα το γιόρτασε και το γιορτάσαμε και εμείς.Μία οικογένεια.Η εκπληκτική ικανότητα στο μπάσσο και την κιθάρα των αδερφών Μπουλουχτσή,η φαντασιακή ηλεκτρονική οπερέτα στο μυαλό του Αντώνη Λιβιεράτου να την απλώνει πάνω στα synth με άπειρα μηχανάκια συνδεδεμένα πάνω του….Το εγκεφαλικό παίξιμο των drums από τον Γιάννη Τρυφερούλη(να πούμε εδώ ότι Λιβιεράτος και Τρυφερούλης ήταν σε μία άλλη διαγαλαξιακή ποιητική κοινότητα που λεγόταν SIGMATROPIC-δείγμα παρακάτω).Και μία ακόμη υπόκλιση για τον Λιβιεράτο για το μπλουζάκι PERE UBU που φορούσε.

ΥΠΟΣΗΜΕΊΩΣΗ 1

Ευχαριστώ τον Νίκο aka Maldoror των Convex για την εξαίρετη συζήτηση που κάναμε και την ευγένειά του να μου δώσει το setlist και το τηλέφωνό του για μία συνέντευξη που θα γίνει στο εγγύς μέλλον.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ 2

Ακούστε την εκπληκτική μουσική των SIGMATROPIC στα χαικού του Σεφέρη με συνεργασίες που δεν περιμένατε!

‘» »¡ «» «`¡`»‘

《Δεν μπορώ να μετρήσω την βροχή ,μα την νιώθω σαν ηδονή. Είδωλα θεών που ξέπεσαν στο νυχτοδάσος.Σπονδή με υψωμένα κύπελα γεμάτα λυκίσκο και σάλιο .Μπλούζ κλειστών λουλουδιών που τρέμουν στην αφή των σταγόνων στο έξω έξω πέταλο.Ψίθυρος λέξης που ξεκινά από λάμδα και ρο . Ας βρέχει όλη νύχτα》

Απντέιτ.

Περπατάς στην βροχή ζώντας το καινούριο άλμπουμ των Tindersticks.

βουκαμβίλια

Ενδοχώρα

Νυχτερινό νούμερο 4

Απόλαυσε την μοναξιά από την ταράτσα.

Αναρωτήσου.Σε πόσες βαλίτσες χωράς χωρίς να είσαι μέσα.

Ανατρίχιασες;

Μα ξέρεις από φουρτούνες και τεθλασμένες.

Υπολόγισες σωστά την απόσταση;

Από το γάλα της μάνας σου μέχρι τον τάφο;

<<Ένας δρόμος με έρωτα >>απαντάς.

<<Ενός έρωτα σταύρωση>> σου λέω.

Έλα, μην κάνεις έτσι.

Δεν υπάρχουν χειρότερα .

Δυο πράγματα .

Τώρα που η ουλή σου έγινε φαράγγι ,περπάτα το.

Και να πας στον μάστορα να φτιάξεις το ρολόι σου.

Σταματημένο σου δείχνει το μέλλον.

Μητέρα,το σινθ γουέιβ πολύ ηγάπησα.

Από την GEHEIMNIS RECORDS

να ήταν μόνο δέκα…
ουράνια τόξα

ΕΚ του παλαιοπωλειου το αναγνωσμα (και το άκουσμα)πρόσχωμεν

Δεν πρόλαβα να τελειώσω την προηγούμενη ανάρτηση αναφερόμενος στον Κώστα Λαχά πριν λίγες μέρες ,και έπεσα πάνω του σε ένα παλαιοπωλείο.Και στον Ασλάνογλου.Και στους Cowboy Junkies.Είναι πραγματικά υπέροχο τι μπορεί να βρεις μέσα σε αυτά τα μουσεία ανθρώπινης κατάστασης.

Το συγκεκριμένο άλμπουμ περιέχει μία από τις καλύτερες διασκευές όλων των γαλαξιών, σε ένα κομμάτι του Lou Reed.Η φωνή της Margo Timmins είναι ένα αμμόκρινο που της δόθηκε από τον αρχάγγελο του κάτω κόσμου Townes Van Zandt σε ένα υπόστεγο του Τορόντο ενώ έβρεχε.Από τα συγκροτήματα που πυροδότησαν αυτό που στα 90΄ς λέγαμε lo-fi ή post rock όπως Mogwai,Palace Brothers,Smog κτλπ.

ασλάνογλου

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ.

Διαβάζοντας το άρθρο του Δοξιάδη στο PROTAGON αντελήφθην με μαθηματικήν ακρίβειαν την μαλακίαν του ανδρός.

Ωράριο

Μην τους ξυπνάς τους τεχνίτες. Είναι κουρασμένοι.

Όλη την μέρα κατασκευάζανε λέξεις συρμάτινες,με σπασμένα μάρμαρα τυλιγμένες με σπάγγο σφιχτά δεμένες, μπουκωμένες με τριμμένα παλιόρουχα και κομμάτια σίδερου,γρέζια χαλκού και ίνες καλωδίων στριφογυριστά σε Ιωνικό ρυθμό.Μετώπες πλαστικές και ρήθρα που στάζουν σιωπή .Δίχως κολώνες ,όλα χάμω.Κακά γωνιασμένες κι’αλφαδιασμένες με το μάτι.

Χτισμένες  πλακόστρωτα της δεκαετίας του εβδομήντα ή

σαν μέταλλα που δεν βυθίζονται.

Κάθε λέξη ποδοβολητό ανθρώπων στο ωράριο αγοράς.

Και όλα αυτά για την μοναρχία στην σκέψη σου.

Μην τους ενοχλείς.Άφησέ τους να κοιμηθούν πάνω στα σώματά μας,να νιώσουμε το βάρος του κάματου της μητρικής μας γλώσσας της Μήδειας.

Έτσι που λες , πηγαίνουν στην δουλειά με φωνή θρυματισμένη και αριστοκρατικό πόνο, κύηση έργου με ρήτρα στο σούρουπο.

Μα τό ‘κανες το λάθος.Τους έβγαλες από την ξεκούρασή τους και αηδιασμένοι φεύγουνε,τα παρατάνε ,εργαλεία και ρούχα εργασίας στο πάτωμα τί θ’απογίνουμε; Τί θ’απογίνουμε δίχως τις λέξεις;

Βουβοί κ’ελάχιστοι πια μπρος στον καθρέφτη που δεν μιμείται ,

προσπάθησε να μιμηθείς τον θάνατό μου.

για την Käthe Kollwitz

για τον Κώστα Λαχά

ΥΠΟΣΗΜΕΊΩΣΗ.α.

Σε εκείνη την έκθεση της Käthe Kollwitz στο Βελλίδειο επί της Τσιμισκή τότε,επιμελητής της οποίας ήταν ο Λαχάς, ήρθα πρώτη φορά σε επαφή με το υπέρλαμπρο και ουμανιστικό έργο αυτής της τεράστιας Γερμανίδας.Μίας Γερμανίδας του κόσμου ,της χαρακτικής ,της γλυπτικής ,της ειρήνης.Θυμάμαι συγκλονισμένος να εκλαμβάνω τον δίκαιο πόνο της.Σ’εκείνο τ’απομεσήμερο ζήτησα από τον ευγενέστατο Λαχά να αγγίξω τον <<Θρήνο>>.Μέσα στην έκθεση ήμασταν εγώ και αυτός.Με άφησε.

Οι φωτογραφίες είναι από την μπροσούρα της έκθεσης.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ .β.

Αυτή η συναυλία δεν χάνεται.Μπαντάρες.

i remember a time when once you used to love me

Από τους ανθρώπους που φεύγουν συνήθως φροντίζω να κρατώ καί τις φωνές τους.Με κάποιο τρόπο ορίζουν την δική μου μοναξιά σε μία ακουστική συνέχεια που αντηχεί μέσα στους θόλους του σώματος από το παρελθόν στο παρών.Έναν κατά κάποιο τρόπο οδηγό ψευδαίσθησης που αποδεικνύεται αδιαλείπτως στο βούρκωμα.Μπορεί στο κάτω κάτω να είναι και μία απόδειξη ότι δεν είναι κανείς ακόμα νεκρός.Μπορεί.

Πόσες όμως αισθήσεις πενθούν για τον εκλιπόντα Γιάννη Σπανό;Τολμώ να πω πέρα από την ακοή καί η αφή.Ο τρόπος που με τη μουσική του μορφοποιεί τα πράγματα.Ο απροσδιόριστος πηλός μετουσιώνεται από τα δικά του χέρια σε ώχρες και σπαράγματα ιερής μοναχικότητας.Οι στιγμές που ποιεί είναι μοναδικές.Μελανόμορφα αγγεία.Ξεκάθαρα πράγματα.Ο Γιάννης Σπανός έκοψε τα πατρόν σε εκείνα τα σχήματα και χρώματα που δεν οριοποιούνται στο περίγραμμα ενός σώματος αλλά φυλλομετρούνται στον άνεμο που πνέει στην ερημιά.

Νομίζω πως ήταν ένας βαθιά μοναχικός άνθρωπος χωρίς να είναι εσωστρεφής.Το αντίθετο μάλιστα.Διαχειριζόταν όμως στα σίγουρα την μοναξιά του σαν πολίτευμα.Βασιλευομένη ευαισθησία.Αυτά τουλάχιστον εισπράττω από τα λεγόμενά του στις συνεντεύξεις που διάβασα τώρα πια στην εποχή του θανάτου του.

Πρακτικά πράγματα.Ζω σε μία πόλη που πέρα από την αθλιότητά της έχει ένα παραλιακό μέτωπο σαν αεροδιάδρομο με φόντο το σούρουπο(παρεπιτόντως στις 4 Νοεμβρίου είχε μία συγκλονιστική δύση που δεν πρόλαβα να φωτογραφίσω).Εκτινάσσονται λοιπόν τα σώματα εδώ.Έχω εκτιναχθεί κ’εγώ πολλές φορές ακούγοντας μουσικές που έπρεπαν.Ή δεν έπρεπαν.Μπορώ να πω με όρκο πως οι Έλληνες συνθέτες που με πήγαν πέρα από τον ορίζοντα είναι πολλοί.Αλλά όταν ήθελα ν’ακούσω το φθινόπωρο,κι ας ήτανε άνοιξη ή καλοκαίρι,προσέτρεχα σε τρεις συνθέτες συγκεκριμένα που κατά την επηρμένη μου άποψη κατοικούν στο ακροτελεύτιο άκρο, σ’ένα Ταίναρο.Ο Χατζηνάσιος,ο Κουγιουμτζής και ο Σπανός.Για τον Κουγιουμτζή ξέρω από προσωπικό του φίλο πως ήταν ένας στοχαστής της παραλίας της Θεσσαλονίκης.Για τους άλλους δύο 《τους πρέπει το καράβι》.Σπασμένο.

Και κάτι ακόμη.Η μουσική του Σπανού έχει κάτι ψυχεδελικό.Είναι οι ενορχηστρώσεις τέτοιες,τα φλάουτα και τα μεταλλόφωνα που δομούν ένα ταξίδι στα τέλη τις δεκαετίας του’60 και στις αρχές του ’70,από την σκηνή του San Francisco μέχρι τις παρυφές του Γαλλικού τραγουδιού(δεν ήξερα μέχρι προχθές ότι ήταν ο πιανίστας του Gainsbourg και ένας μποέμ της αριστερής όχθης του Σηκουάνα).

Μόνο του Σπανού τα τραγούδια δεν γράφονται.

Πια.

Μα μακρηγόρησα .Απνευστί.

Αντίο Γιάννη.


Υποσημείωση.

Το 1995 στην συναυλία του Cave στο Ιβανόφειο Θεσσαλονίκης,support μπάντα ήταν μία άγνωστη τριάδα από την Μελβούρνη οι Dirty Three(καί ο τιτανοτεράστιος Louis Tillet).Αυτοί οι άγνωστοι τότε αιρετικοί με αρχηγό τον βιολιστή-και εδώ και κάποια χρόνια κολλητό και πλέον bad seed-Warren Ellis βγήκε και τα έσπασε.Θυμάμαι ν’ακούω και να απορώ για ένα κομμάτι που ξεκίνησαν να παίζουν δειλά-δειλά στην αρχή,και να μου θυμίζει κάτι.《Δεν μπορεί,μάλλον κάνω λάθος》θυμάμαι να λέω στον εαυτό μου.Ναι.Έπαίζαν Σπανό.《Μια φορά θυμάμαι μ’αγαπούσες》instrumental φυσικά, μια που η φύση της μπάντας ήταν τέτοια.Του άλλαξαν τα φώτα με σεβασμό.Πανδαιμόνιο.Μεγάλη στιγμή.Αργότερα κυκλοφόρησε σε άλμπουμ με διπλό βινύλιο με τίτλο Horse Stories.Δυστυχώς κάποιος χριστιανός δεν τους πληροφόρησε για το τραγούδι αυτό και έτσι στα credits του τραγουδιού γράψανε «άγνωστος».

Παγκόσμιος λοιπόν.

περίπου στο 4΄18 αξίζει να παρασυρθείς

Γιατί Οκτώβρης.

Κάνω μια υπόθεση.Πως κάθε πεσμένο φύλλο έχει καταγωγή.Την «καταγωγή της νύχτας «όπως έγραψε ο Χρήστος Μπράβος.Και της υγρασίας σε αυτήν την γενέθλια γη του χρόνου.Της ιερής υγρασίας που σαπίζει το ρούχο που φορέθηκε ,μήνες τώρα,για ν’απαλύνει τα χρώματα σε φαιοπράσινη τυρρανία.

Υπόγεια εκνέφωση της γης.Πάλλεται,γεμίζει με νερό τα πνευμόνια της και παθαίνει οίδημα.Πεθαίνοντας την λένε θρησκεία ή σαράκι.

Τον Οκτώβρη τα ποιήματα διαβάζονται καλύτερα.Γιατί κάνεις υπακοή στο ποίημα.Σκύβεις πάνω του με μια ζακέτα, γιατί έξω προμηνύεται.Αλλαγή σε σιγή.Σε πολλές διαφορετικές σιγές.Και οι λέξεις ντύνονται καλύτερα.Τις έννοιές τους.Και τις έγνοιες τους.Η αιθάλη,το φως που λύεται , ο συριγμός του γήινου περιδέραιου στο πεζοδρόμιο σφραγίζει την εποχή πια.

Πεθαίνουμε σαν τοπίο.

Όλοι οι δεκαδικοί αριθμοί απαλείφονται τον Οκτώβρη.Μόνο ακέραιοι στέκουν.Κύβος πάνω στον κύβο δεν κάθεται στέρεα.Ημιτελείς καμπύλες σαν ρέκβιεμ.Και σταγόνες.Σταγόνες παντού.Σταγόνες στα δέντρα,σταγόνες στα χείλη,σταγόνες στο κλαβιέ του πιάνου που απλώνεται σε πήλινες οκτάβες μελαγχολίας(πόσες οκτάβες ακόμα;).Οι σταγόνες στα παράθυρα και στα κουφώματα αλουμινίου είναι επιφωνήματα που κυνηγιούνται και αρπισμοί του Harold Budd .

Σταγόνες στα μάτια.

Ο Οκτώβρης μπορεί να είναι και αναπαράσταση κάποιου φόνου.Θύτης και θύμα ομοτράπεζοι.Αφού είναι το ίδιο πρόσωπο.Όλες οι κινήσεις καταγράφονται από τον ιατροδικαστή.Εμβρυακή στάση του φονευθέντος ενώ το τσιγάρο του καπνίζει ακόμα στο τασάκι.Γονυπετής ο φονιάς εκλιπαρεί τη μνήμη να φύγει.

Disintegration.

Όπως το ομώνυμο άλμπουμ των Cure που ακούω ιεροτελεστικά κάθε Οκτώβρη από τότε που κυκλοφόρησε.

Η αποκάλυψη αιθέριων επιγραμμάτων του παρελθόντος και του μέλλοντος.Σκύβει κανείς τέτοιες μέρες στο χώμα να αφουγκραστεί μία πνοή μαζί με καλπασμούς αλόγων και κύμβαλα.Μια φωνή λέει » το νού σου». Αυτή είναι συνδυαστική τέχνη μιας δροσερής αισθητικής σε ένα νούφαρο.

Έρωτας.Τόσο αληθινός που η ψυχή ντύνει το σώμα.Το είπε ο Νίτσε.

Προραφαηλίτη μήνα έχεις τα χέρια των ανθρώπων στις ζωγραφιές του Egon Schiele.Αυτά ειδικά είναι φωτοστέφανα στην ανθρώπινη μυική δραματουργία.

Από εδώ και πλέον όμως Οκτώβρης θα είναι και το συγκλονιστικό βιβλίο ποίησης του Γιάννη Αντιόχου »Αυτός ο κάτω ουρανός».Περίμενα υπομονετικά να έρθει αυτός ο μήνας για να το εκστομίσω.Το πήρα τον Μάιο και έπρεπε να βαφτιστεί Οκτώβρη λοιπόν.

Αυτός όμως ο Οκτώβρης ο Sementilius είναι καί σπορά.Η σπορά του Bill Nico.Αυτός ο τύπος με σακάτεψε κάποτε με έναν στίχο του.<<Κατάγομαι από ένα μπαρ του προηγούμενου αιώνα>>.Αλλά και με πολλούς άλλους.Με πολύ φιλότιμο και πίστη στην ποίησή του,είχε την ευγένεια να μου στείλει το χειροποίητο βιβλίο του με τίτλο».ξύπνα με πριν πεθάνω»Τη δική του φωτιά..Λόγιος δεν είμαι.Ούτε κριτικός.Αλλά ο Bill τολμά να βγάλει τις χαραγματιές του να συνομιλήσουν μαζί μας.Σε ένα bar.Όπως ο Bukowski που τόσο αγαπά.Ποίηση κοφτή .Ανθρώπινη σαν κλωτσιά στο στομάχι.Πολύ συγκινητική κίνηση.Το εκλαμβάνω σαν γενέθλιο δώρο Bill ,όπως σου είπα κατ’ιδίαν.Σ’ευχαριστώ που με τίμησες.

Στην ποίηση υπάρχει αυτή η πρώτη φωτιά του Προμηθέα,αυτή η μόνη φωτιά που περνά στο χαρτί χωρίς να το καίει.

για τον Ηρακλή

Κλειστό δωμάτιο

Το δωμάτιο με τ’ανοιχτά παντζούρια εδώ και χρόνια παρατημένο στο βαλς της ακινησίας

εμμονεί στην ίδια απούσα ζωή.

Τα αντικείμενα φωτογραφημένα καθημερινά από την ίδια γωνία ,

από τον ίδιο φωτογράφο

αλλά με περισσότερους κόκκους στο τυπωμένο χαρτί .

Επικαθήμενη ιστορία στο τραπέζι,

στο σκρίνιο,στην βιβλιοθήκη,

στο γραφείο με τα μολύβια που μοιρολογούν την επόμενη λέξη.

Όλες οι σκιές των ποδιών της καρέκλας και των κάγκελων του μπαλκονιού,

επίμονοι γεωμέτρες των σκιών που χαρτογραφούν ανάγλυφα την απόκοσμη ησυχία,

στο τριμμένο από σανίδι πάτωμα.

Παρτίδα σκάκι.

Ρουά το φως

μα πάντα μάτ η νύχτα.

Το γυάλινο θολό τασάκι με τις πτυχώσεις,

μικρά και κρυστάλλινα τρίγωνα και ρόμβοι γύρω του,

ξέρει πως κάθε τσιγάρο που ξεψύχησε μέσα του ήταν και μια λέξη.

«Αλίμονο»,»ίσως», «μετά».

Και όλο το λεξικό του απόντος.

Κάθε μέρα Κυριακή απόγευμα.

Ή απόγευμα γενικώς.

Το σούρουπο δεν είναι εύκολο αν δεν έχεις τη ζωή σου.

Και τέτοια είναι η αντήχηση των blues και του Bach

στις γωνιές των γύψινων στο ταβάνι

που μόλις προκάνει ο έκπληκτος νους ν’ακούσει

την άπεφθη νότα της σιωπής τους

να συντονίζεται στις επιφάνειες.

Όλο το δώμα τυλιγμένο με το σεντόνι

του Αορίστου και του Παρατατικού χρόνου,

σε νεκρό παρών.

Ο χρόνος εδώ αγαπητοί μου

κυρτώνει τις ίσιες γραμμές,

στραβώνει τους χάρακες.

Η σκόνη είναι το σάβανο των πραγμάτων.

Και μιά φράση αποτυπώθηκε στους υπόλευκους τοίχους

«Η σκάλα προς τον παράδεισο είναι κυλιόμενη.Και έχει χαλάσει».

για τον Morrissey

6:30 παραλία θεσσαλονίκης.

είναι αναπόφευκτο. Η ιδέα εντός υπαγορεύει.Το σώμα ακολουθεί σαν κουτάβι πεινασμένο.Κάθε μέρα πριν την δουλειά.Προνόμιο.Έτσι απολεπίζεται κάπως η σκουριά.Σημειωματάριο ,καφές , πούπουλα για σελιδοδείκτες και μια ησυχία σαν συνεννόηση.Παγκάκι -παγκάρι.Και εγώ ο οβολός.Χάραμα ντροπαλό ,καλοκαιρινό που ξέρει να φιλά την αχίλλειο πτέρνα.Πως πονάει.Εκεί δεν υποκρίνομαι.Δεν υποκρίνεται κανείς.Παρατηρητές, ψαράδες,παλαίμαχοι αθλητές του στίβου,άγιες γερασμένες γυναίκες ,υπάλληλοι,φτωχοδιάβολοι,ψυχικά νοσούντες,σωματικά νοσούντες.Όλοι πάνε κόντρα.Στην λήθη.Τρέχοντας ή περπατώντας.Όλο το πλάτωμα της παραλίας γίνεται λύτρωση.

Παρατηρώ τα σώματα των περαστικών.Κάθε σώμα ένα εργόχειρο.Οι περισσότεροι τρίτης ηλικίας.Βαθαίνει η ηλικία και η γλυπτική βαθαίνει.Καί η χαρακτική.Πτυχώσεις στο δέρμα σαν φαράγγια,στενωποί και ατέλειες.Ανάγλυφοι χάρτες.Η δυσμορφία ομορφαίνει επιτέλους αυτό που η νεότητα δεν κατανοεί.Ευτυχώς.Και μια ροπή προς το χώμα σαν τελική συνάντηση.Είναι τα τελευταία μέτρα μιας ζωής.Μα πόσο όμορφα σμιλεύεται το κορμί,αυτό που η τέχνη μιμείται.Δύσκολες ανάσες και κόκαλα που τρίβονται.Χρόνια πάνω στα χρόνια.Θάνατος ενός άστρου με φυσιολογικό τοκετό.Τί πείσμα.Τί δόνηση.

τα πουλιά;Τα πουλιά εφευρίσκουν.Τα πουλιά πλέκουν.Λέξεις και πορείες.Συριστικά από την επιφάνεια της θάλασσας.Και τα χελιδόνια.Θεέ μου τα χελιδόνια. Είναι γρήγορα σαν σκέψη.Αδύνατο να φωτογραφηθούν με συμβατική κάμερα.Μα δεν θέλουν να φωτογραφηθούν.Το ψαλίδι στην ουρά τους λέει »κόφτο».Τόσο άναρχη πτήση κάνει μια ιδέα που ταξιδεύει.Τα σπουργίτια κλεφτρόνια μοιράζονται κάτι τρίμματα από παξιμάδι.Η ανθρωπότητα κοιτάζει χαζεμένη μη κατανοώντας.Οι γλάροι είναι άρχοντες.Κατέχουν την τέχνη της αιώρησης σαν ποίημα .Με ένα φτερούγισμα μένουν ακίνητα σε ύψος,και σου γνέφουν έλα επιτέλους.Η ελευθερία δεν είναι λέξη,είναι κίνηση.Ή τραγούδι.

από τον πιανίστα της Bilie Holiday,Mal Waldron και από την παραλία της Θεσσαλονίκης για τον κόσμο

Είμαι η διασκευή σου

Στα κενά ανάμεσα,

από μουσική σε μουσική,

στους δίσκους βινυλίου

δυναμώνω την ένταση

ν’ακουστούν καθαρά

τα όμορφα παράσιτα.

Εκεί κάπου,

στο αρμονικό του μαγνητικού πεδίου βάθος

σ’ακούω.

Μα δεν σε χορταίνω.

Κρατά λίγο.

Γι’αυτό απευθύνομαι στο «4:33».

Πραγματώνω το άτρεπτο.

στον John Cage

Denise Levertov

Ο κότσιφας των κοτσιφιών

Ένα γκριζωπό πουλί

στο μέγεθος ίσως δύο στρουμπουλών σπουργιτιών,

πεσμένο σε κάποιο λιβάδι,

πρόκειται να ισοπεδωθεί,σε ένα στεγνό

χάος από πούπουλα-

και κανείς δεν ξέρει

ότι ήταν πρίγκηπας στην γενιά του,

βιρτουόζος των βιρτουόζων,

άρχοντας των χιλίων τραγουδιών,

ευγενής,περίτεχνα επινοητικός,ιδεαλιστής,

αντίζηλος των αηδονιών.

ένα ποίημα της Denise Levertov από τη συλλογή «Breathing the water».

Είναι η πρώτη μου απόπειρα μετάφρασης ενός ποιήματος,και νομίζω η πρώτη μετάφραση αυτού του συγκλονιστικού ποιήματος της σημαντικότατης Αμερικανίδας ποιήτριας Denise Levertov.Το εγχείρημα ήταν σοβαρό.Θα μπορέσω να μεταφέρω το νόημα και τις ελαστικότητες μιας γλώσσας μέσα σε ένα ποίημα από τα Αγγλικά στα Ελληνικά;Μπορεί το ύφος και η γλωσσική δομή να μπορέσει να καλυφτεί σε μια μετάφραση;Κύρια προυπόθεση νομίζω είναι να μπορέσει κάποιος να αποδώσει την αίσθηση ενός ποιήματος στο επίπεδο που ανήκει.Το ψυχανέμισμα που κρύβεται στις λέξεις.

Ευπρόσδεκτα σχόλια και παρατηρήσεις.

Θα ακολουθήσουν και άλλα…

dead can dance live θεσσαλονίκη,θέατρο γης 1/7/19

…χορέψαν οι νεκροί
στο θέατρο της γης
στην τρίτη παρουσία…

Η πρώτη λέξη είναι μύηση.Είτε συνέβη πριν πολλά χρόνια είτε εκείνο το βράδυ της συναυλίας( για κάποιον που τους έβλεπε για πρώτη φορά),το πρώτο χαρακτηριστικό είναι αυτό.Η μουσική τους δεν αφήνει περιθώρια.Ή θα σου αρέσει ή δεν.Δεν υπάρχει μέση κατάσταση.Άν σου αρέσει τελείται η μύηση.Σε αλλάζει.Σε εξυψώνει .Σε κατακτά και την κατακτάς σε μία ανεμοπορεία χωρίς επιστροφή.

Η δεύτερη λέξη είναι μυσταγωγία.Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς στις συναυλίες τους.Η εκτέλεση των τραγουδιών τους ζωντανά είναι εισαγωγή στο όνειρο.Ιερή κατάφαση και άρρητη σκέψη.Το συγκινησιακό φορτίο που δωρίζεται, διαπερνά έναν έναν τους παρευρισκόμενους.Αστρόσκονη.Έκσταση.Είμαστε όλοι αδέρφια.

Η τρίτη λέξη είναι εκμάγευση.Της ζωής.Η ακριβής τοποθέτηση των πραγμάτων του κόσμου μέσα σου όπως θα έπρεπε να είναι.Συναστρία συναισθημάτων.Καί αισθητικής.Αίσθηση παραίσθηση μέσα από τον παραμορφωτικό καθρέφτη του ψεύτη χρόνου.Σαγήνη .Ταξίδι.Δάκρυ.

Άργησα να γράψω μια και η συναυλία έγινε στις 1 Ιουλίου, μα έψαχνα τις λέξεις..

-Κάπου στο βάθος του νυχτερινού ουρανού ,αριστερά από το θέατρο γης έβλεπες την μεγάλη άρκτο.Σκέφτηκα πως αυτό το αρχαίο φως που έφτανε σε εμάς εκείνη ακριβώς τη στιγμή ,ίσως λέω ίσως, να γεννήθηκε κάπου στον μεσαίωνα ή στην αναγέννηση ,όπως ακριβώς και η μουσική των Dead απ’όπου προέρχεται.

-Έχω δει και τις τρεις συναυλίες τους στη Θεσσαλονίκη. Νομίζω πως αυτή ήταν η καλύτερη.Πρώτον γιατί πλέον η μπάντα είναι τόσο ώριμη και μεστή όσο ποτέ.Και δεύτερον……

-Την ώρα που έπαιξαν το song to the siren από Tim Buckley δεν υπήρξα.

Μέρες που είναι

Σάμερ ίν δε σίτι

Bon voyage

Όταν φοράς ένα σύμβολο απλά αυτός που ξέρει ,ξέρει.

Για μία μπύρα πήγα στο ψιλικατζίδικο μιας άλλης γειτονιάς και βρέθηκα να συνομιλώ για την post punk,new wave,synth pop σκηνή των 80’ς και για τον Νίτσε και τον Μπωντλαίρ με μία απίθανη.Έτσι ίσιωσε η μέρα.

Το ποστ είναι αφιερωμένο στον εκλογικό αντιπρόσωπο της Χρυσαυγής που με τόσο μίσος με κοίταξε μέσα στα μάτια.

Πίνα

Κοίτα βόρεια.

Δόνηση και περιστροφή.

Σώματα που ψηλαφείς με το δάκρυ,

με νερό καμωμένα.

Ένα σώμα ,πολλά σώματα.

Συρμός.

Τρέμει ο καρπός και ο αγκώνας

σκιές στα βαθουλώματα της πλάτης

και τ’ακροδάχτυλα μπλεγμένα.

Κοίτα βόρεια.

Κατεβάζει τις τροχιές των άστρων τινάζοντας τα χέρια.

Πως το κάνει;

Γη του Βούπερταλ

που κυλάς στο ξύλινο πάτωμα.

Ιερή κύφωση και κήλη

συμπαγής σάρκα

κάθε κίνηση λέξη

κάθε λέξη κείμενο.

Οι αρμοί σφίγγουν ξεσφίγγουν

ορμή και διάλυση

κύρτωση και σύρσιμο

των σωμάτων υμών των επιούσιων

των πνευμάτων υμών των αυτεξούσιων.

Κοίτα βόρεια.

Σώμα που πεινά

Πινασμένο σώμα.

για την Pina Bausch

σκοτεινός Ηράκλειτος

Την προηγούμενη εβδομάδα

πίναμε ουίσκι με τον Ντέιβιντ

στο γνωστό μπαρ.

Είχε καιρό που είχε αυτοκτονήσει και χάθηκε.

Καθόμασταν αμίλητοι ο ένας δίπλα στον άλλο

και κοιτούσαμε το ίδιο μωβ λιβάδι ίσια μπροστά

από το οποίο καταγόμαστε.

Κάποια στιγμή με κοίταξε λέγοντας

<<τα όνειρα είναι το αλφαβητάρι των νεκρών>>.

Το βλέμμα του ήταν δύο πετροχελίδονα.

Καθώς φεύγαμε

έβλεπα τον άνθρωπο

να περπατά αντάντε

στην σπείρα ενός κοχυλιού στο πεζοδρόμιο

με το βάρος της Αμερικής στην πλάτη του.

Μονολογούσε ενώ χανόταν στην νύχτα

<<εφόσον>> <<άρα>>

<<εφόσον>> <<άρα>>.

Υπάρχουν τρεις David.

Αυτό είναι για τον David Foster Wallace.

Υ.Γ.το πρώτο κεφάλαιο από τον χλομό βασιλιά θα το αντιγράψω σε ένα άνθος ιβίσκου και θα σου το δώσω.