ΤΟ ΚΕΡΜΑ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΤΟΥ

Φορά στενά μαύρα ρούχα

σαν το χιούμορ του θεού

θλιμμένου απογεύματος ολιγάρχης

στο πεζοδρόμιο περπατά ίσια

το κέρμα στην τσέπη του δυσκολεύεται

λίρα χρυσή παρά την φτήνια της

πολλά καράτια κάλπικη

άψυχη στο βάρος

κοπής του εβδομήνταεννέα

σήμερα αυτήν την ώρα έτσι προέκυψε

στο πεζοδρόμιο να περπατά ίσια

προς το υπαίθριο τζουκ-μποξ

όταν σκέφτεται ένα λουλούδι γίνεται αμάραντο

τα δακτυλικά αποτυπώματά της πάνω του

δεν σβήνουν ποτέ

στο πεζοδρόμιο περπατά ίσια

προς το υπαίθριο τζουκ-μποξ

σκοντάφτει με το κέρμα να γλιστρά κατά πάνω

στριφογυρίζει εμμονικά ψηλά

με ιδρώτα από τα ακροδάχτυλα

η βασίλισσα χάνει το στέμμα της

πέφτει στο κεφάλι του

στενά μαύρα ρούχα χρισμένος βασιλιάς χαμένος

περπατά ίσια

προς το υπαίθριο τζουκ-μποξ

το πικάπ γυρνά αντίστροφα απ’την φορά της γης

και ούτε ένα κλαδί αμυγδαλιάς δεν μας ανήκει

ας κάνουμε έρωτα πριν πεθάνουμε

το κέρμα στην σχισμή

στο υπαίθριο τζουκ-μποξ

ένα τραγούδι για τον δρόμο

της ανθρωπότητας που νεκρώνει με εγγυημένες καταθέσεις

ένα μπλουζ για τον τάφο του άστεγου

το πρώτο και τελευταίο του σπίτι

στον δρόμο ξανά

στον δρόμο ξανά.

στον Wim Wenders

Το τέλος της νύχτας

Αιώρηση (λεπτομέρεια)

Μεσημέρι της περασμένης Κυριακής.Τελλόγλειο μουσείο.Λιγοστοί επισκέπτες.Ένα μουσείο ρεζερβέ σχεδόν.Νιώθω ότι βρίσκομαι στον δικό μου κήπο. Όπως τον κήπο με τα αγάλματα που βλέπαμε μικροί στην τηλεόραση.Τα γλυπτά ακίνητα θέλγουν την μεταμόρφωση.Δύσπλαστος κόσμος,σκληρά υλικά.Λευκό μάρμαρο Καράρας,μαύρο μάρμαρο Βελγίου,χαλκός γυαλισμένος ή χαλκός με τη γάνα.Γρανίτης.Είναι αδύνατο να μην αυτοπροσδιοριστείς όταν βρίσκεσαι ολόγυρα με τέτοια δυναμική.Μία πάλη των γλυπτών εκ των έσω ,και εν τέλη του ίδιου του υποκειμένου που θαυμάζει,για μορφοποίηση.Το περίγραμμα ουρλιάζει και δονείται.Τα έργα πασχίζουν για σχηματισμό.Πλαστικότητα και κίνηση -ακίνητη-αεικίνητη που μοιάζει με χορογραφία σε φωτογραφία υψηλής ταχύτητας.Και φως.Το φως χύνεται με τόση στοργή ανάμεσα από τις πτυχώσεις και τις λαξεύσεις στα τόσο αρμονικά μη-σώματα.Διαχέεται σαν νερό που γλύφει τις επιφάνειες τόσο λαίμαργα συμπληρώνοντας την τέχνη του απόκοσμου.Αυτός ο αρχιτεχνίτης ,ο μάστορας των δικών του μορφών σε παρασύρει στη γέννεση ,στον Σαίξπηρ,στον Κάφκα,στον Σαντ ,στην Αναγέννηση ,συνδυασμός της κλασσικής αρχαιότητας με τον σουρεαλισμό. Ποιητικός λόγος χαραγμένων διαστάσεων.Η αίσθηση ενός κόσμου που γεννιέται εκείνη την στιγμή ανάμεσα στον εφιάλτη και την αρμονία και είσαι τυχερός που είσαι εκεί για να το ζήσεις.

Εικόνα ξεθαμμένη (λεπτομέρεια)

Προσπαθώντας να καταλάβω το έργο αυτού του γλύπτη και να βρω τις αναφορές,όντας παρθένος στην τέχνη του γιατί δεν τον γνώριζα ούτε είχα δει έργα του,θυμήθηκα το γυναικείο σώμα σε εκείνες τις φωτογραφίες με τους παραμορφωτικούς καθρέφτες του Man Ray.Τον Max Ernst και τον Dali.Τον Miro ,οι απόκοσμες παραμορφώσεις του Giger.Την τρέλα και το σκοτάδι του Hans Bellmer.Οι εμμονές φυσικά παρούσες. Περιστέρια,μαξιλάρια,πιρούνια,αυγά,φωλιές,χέρια,μάσκες στα πρόσωπα και ο ζωοδότης γυναικείος μαστός.Ο μαστός φαίνεται να θρέφει τον καλλιτέχνη στην έμπνευση καθιστώντας ομογάλακτη την τέχνη του.

Οι φωλιές της Φεντερίκα(ΧΑΛΚΟΣ)
Μετά το Τσέρνομπιλ(στο βάθος αριστερά το έργο με τίτλο ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΣΑΝΤ)

Η συμπαγής γνώση του ασυνείδητου, το εύμορφο χάος ,ο μυστικισμός της υπερβολής αναβλύζουν από τον κόσμο του γητευτή γλύπτη.

Αιώρηση(πίσω από αριστερά ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΜΠΛΕ,ΚΛΕΨΥΔΡΑ,ΦΩΛΙΕΣ ΤΗΣ ΦΕΝΤΕΡΙΚΑ)

Ρομαντισμός και θάνατος.Ύφος και δυσμορφία .Γήινο και εξωγήινο.Ήθος και εκμαυλισμός.Εκτρώματα και ευμορφία .Η αρπαγή της φαντασίας με ευγένεια από έναν αιρετικό,ανακάλυψη του Ιόλα και εν τέλει στην παγκόσμια αναγνώριση.

Απομονωμένη
Τιμή στον Κάφκα

Αυτός είναι ο NOVELLO FINOTTI στην μοναδική έκθεση που ονομάζεται ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ από ένα λογοπαίγνιο που του έκανε ο Ιόλας(FINE /NOTTE).Στην έκθεση βρίσκονται πάνω από 70 έργα,αντιπροσωπευτικά της πορείας αυτού του τόσο σπουδαίου αρχιμάστορα εν ζωή γλύπτη.

Υ.Γ.1 Με συγκλόνισε η ΑΙΩΡΗΣΗ με τόση ευκολία.

Υ.Γ.2 Δυστυχώς όσο επεξεργαζόμουν το κείμενο, αυτή την δραματική εβδομάδα επιβλήθηκε το κλείσιμο των μουσείων.Μπαίνοντας στην απομόνωση κι εγώ ,ελπίζω έστω λίγο με αυτήν την ανάρτηση να σας ταξίδεψα με την ματιά μου.

Υ.Γ 3 Λένε ότι θα έρθουν πιο δύσκολα.Έχω μία σφήνα στο μυαλό.Εκείνη τη φράση που είπε κάποτε κάποιος.»Ο υπεύθυνος είναι ο ελεύθερος».Κουράγιο συνάνθρωποι.Γιατροί,νοσηλευτές,καθαρίστριες και μάγειρες.Σίδερο στη μέση σας.

Υ.Γ.4 Τελειώνοντας την έκθεση του FINOTTI στο ισόγειο ,πήγα στον πρώτο όροφο, όπου λειτουργούσε η έκθεση ενός πραγματικά καλλιτέχνη φαινόμενο, του…….. ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Έχουμε και λέμε

Θάνος Μικρούτσικος,Αγγελάκη Ρουκ,Γιώργος Κοτανίδης,Κική Δημουλά,Γιάννης Δάλλας,Κώστας Βουτσάς,Άλκη Ζέη.

Μα και David Roback.

Κάνοντας μια φιλοσοφική συζήτηση πριν κανένα χρόνο με έναν αγαπημένο μου δισκοπώλη για την ολοκληρωτική επιρροή της μουσικής στην ζωή μας,τολμήσαμε να βγάλουμε ένα συμπέρασμα αρκετά παρακινδυνευμένο, ως μη ειδικοί των επιστημών, ίσως και εξιδανικευμένο.

Επιχειρηματολογήσαμε με κάποιο στόμφο ,δεν το αρνούμαι, πως οι μουσικές που αγαπήσαμε από την εφηβεία ,μας οριοθέτησαν .Εννοώ πως με κάποιο μυστηριακό τρόπο έχουν αποτυπωθεί στο γονιδίωμα .Έτσι συντελέστηκε η μετουσίωση ,από αυτό που ήμασταν σε κάτι άλλο που γίναμε.Ίσως όλη αυτή η αποτύπωση σαν χνάρια εμπειρικά να γίνεται κληρονομικότητα στους επίγονους.Μέχρι και εφτά γενεές.Άν υποθέσουμε λοιπόν ότι είμαστε ένας ήχος, κάποιος αντίλαλος μας από την χοάνη που πάλλεται θα σκάσει κάπου αργότερα σε κάποιον ανίδεο σαν ευλογία ή σαν κατάρα.Τι μοίρα!

Προφανώς τα μύχια της ύπαρξης καλύπτονται με σεντόνια άγνοιας και άγνωστης φυσικής που δεν αποδεικνύεται μα μόνο να υποθέσουμε μπορούμε.

Καλύτερα.Δεν θέλουμε την μαγεία σε εξισώσεις.

Όλος αυτός ο πρόλογος υπάρχει για να εκφράσω πόσο πολύ με επηρέασε ο ήχος ενός από τους πιο κακομούτσουνους και μελαγχολικούς κιθαρίστες που υπακούει στο όνομα David Roback.Σαν παιδί υπάκουσα στον μαγικό αυλό του και τον ακολούθησα σε όλη του την πορεία.Rain Parade,Opal,Mazzy Star.

Δεν είναι ο κιθαρίστας που κατεβάζει τους θεούς με την δεξιοτεχνία του.Είναι ο κιθαρίστας που χαμήλωσε ταχύτητα και εγκαινίασε έναν ήχο νεωτερικής ψυχεδέλειας εμβαπτισμένης στην σκοτεινή αισθητική της μπλουζ-φολκ(βλέπε Paisley underground).Μία μοναδική στιγμή στην ιστορία της μουσικής συνδυασμένη με τα μυστήρια της νύχτας ,του έρωτα,υπαρξιακής αγωνίας,ζωροαστρισμού και συμβόλων ενός ουρανού που πλειοδοτεί ανάμεσα στα τάστα της κιθάρας του.Προσωπικά έχω την αίσθηση ότι αυτός ο τύπος είναι το μουσικό alter ego του NOVALIS .Kαι μιλώ φυσικά για τους ύμνους της νύχτας.Ο ήχος ειδικά των OPAL και MAZZY STAR θεμελίωσε ένα αισθησιακό υβρίδιο που μετασχηματίστηκε στα 90’ς στον θρίαμβο της post-rock και Lo-fi μουσικής.Νωχελικός υφαντουργός της slide τεχνικής και λάτρης του εφέ reverb (ποιος δεν είναι…)έγραψε και αυτός ύμνους για περιπάτους δίπλα στη θάλασσα ακροβατώντας στον δακτύλιο του Κρόνου.Η μίξη του ήχου του είναι από τα υλικά της σκοτεινής και φευγάτης ύλης.Doors,Al Stewart,Donovan,King Krimson,Fairport Convention,Dylan,Yardbirds,BYRDS και φυσικά Velvet Underground.Με μπόλικη μπέλ επόκ.Δεν αναγνωρίστηκε όπως του έπρεπε αλλά δικαιώνεται στις καρδιές μας.Μπορώ να μιλάω σεντόνια αλλά προτιμώ μόνο τούτο.

Το γεγονός και μόνο ότι ο γενεσιουργός τιτάνας IVO των THIS MORTAL COIL επέλεξε ένα κομμάτι του Roback για διασκευή στο άλμπουμ Blood φτάνει για να αποδείξει την αξία του ανδρός.

Αντίο αγαπημένε.Μας συντρόφεψες στις Κυκλάδες ουκ ολίγες φορές.

γραμμή 32

Στην μονή θέση κάπου στο κέντρο του λεωφορείου

ένας στην ηλικία της δύσης Κύριος

σκαμμένος βίαια όπως φαίνεται με καλέμι

κρεμάστηκε απ’τη θέση του.

Γύρω του οι υπόλοιποι διαβάζουν τον κόσμο στα κινητά,

ακίνητοι

με ταχύτητα ολέθρου.

Αυτός ο ινσταγράμματος

κοιτά τη θάλασσα πέρα βαθιά που δεν χωρά στον ορίζοντα

κι ας είμαστε στις δυτικές συνοικίες καταμεσής

τίγκα στο μπετόν.

Νικημένος στην σταυροφορία χωρίς άγιους τόπους

μην τον ρωτάς πως επέστρεψε.

Όντας μια προέκταση δέντρου ,ενός πεύκου

ρετσινιάζει στα μάτια και στα δάχτυλα

μόνος απ’την διπλή πλάτη-γέφυρα με κήλες

κατεβαίνουν χορεύοντας οι έρωτές του στο μεσοδιάστημα

από το σώμα του μέχρι τον οδηγό.

Απότομο φρενάρισμα.

Όλοι ένα ερωτηματικό.

Αυτός ακούνητος,

κεφάλι δυσκίνητο σαν προτομή χωρίς τιμές.

Γλυκός σαν έαρ

πικρός μισογεμάτος,μισοάδειος

ώμοι με τριπλή βαρύτητα.

Η σκληρή άσφαλτος τον διανύει μονόδρομα.

Θα κατεβεί σε μια στάση πιο κάτω

από τον κόσμο που πεθαίνει πιο γρήγορα απ’αυτόν.

Μία στάση μόνο γι’αυτόν.

Θα τον περιμένουν οι φίλοι του να σηκώσουν

το βαρύ και σάπιο κομμάτι του που το σέρνει.

Αυτοί σηκώνουν πάντα στο τέλος.

Υ.Γ.1

Το ποίημα είναι αφιερωμένο στον άγνωστο ηλικιωμένο κύριο που με συγκλόνισε.Η ήττα στα πρόσωπα των γερόντων την τελευταία δεκαετία είναι αιματηρή.

Υ.Γ.2

Αυτή η υπέροχη και γαμημένη πόλη μου έχει τον Ο.Α.Σ.Θ.,το μόνο μεταφορικό μέσο της πόλης.Δεν περιγράφεται το χάλι.Βρώμα, ένα λεωφορείο ανά μία αστρονομική ώρα,συνωστισμός κονσέρβας .Η καθημερινότητα έχει υποβαθμιστεί σε σημείο κωμικό και μακάβριο.Ένα απόγευμα μπήκα σε ένα από αυτά.Είχε τόσο κόσμο που καθόμασταν σε στάση προσοχής χωρίς να μπορούμε να λυγίσουμε τα χέρια μας.Το εννοώ.Άρχισε να βαράει το κινητό μου που δεν ήταν χαμηλωμένο στον ήχο του γκάντέμιτ.Αυτός που με καλούσε ήταν επίμονος.Εγώ δεν μπορούσα να το κλείσω τ’ορκίζομαι.Έτσι το λεωφορείο όλο άκουσε ,ατενίζοντας τον ηλίθιο, το SINGAPΟRE από TOM WAITS.

Υ.Γ.3

Θέλουμε Λάνθιμους, όχι λάθος Άνθιμους.

κανάλι

χτες το βράδυ

διαβάζοντας ποίηση ξαπλωμένος

πρόσω ήρεμα

άκουσα ένα γοερό κλάμα από το διπλανό διαμέρισμα

μία γυναίκα έμοιαζε να μοιρολογεί

ψιθυριστά σχεδόν μιλώντας ταυτόχρονα

επαναλαμβάνοντας λέξεις μέσα στον κλαυθμό

ο θρήνος της γκρέμισε την μεσοτοιχία

ενεού λεπτού δάκρυα

κάποια αστική περιέργεια

μια ηδονή της συντριβής του άλλου

με έσπρωξε να κολλήσω το αυτί μου

στο κρύο τούβλο στον σοβά

για ν’ακούσω καλύτερα.

Ήταν η τηλεόραση.

έτρεξα αμέσως στην δική μου

να βρω το κανάλι που εξέπεμπε

αυτή τη μεγαλειώδη θρηνωδία

κάποια αστική φρικωδία

μια ηδονή της συντριβής μου

με έσπρωξε

δεν πρόλαβα

είχε διαφημίσεις.

Υ.Γ.1

Όλο το GHOST SONATA των TUXEDOMOON είναι ένα πολύτιμο πετράδι που λάμπει γι’αυτόν που βλέπει την λάμψη του.Σκοτεινό και λατρεμένο.

Όταν στα 1992 άκουσα το<< music number two>> από το εν λόγω άλμπουμ να περιέχεται σε μια διαφήμιση για ουϊσκι έπεσε το μηχανικό μου σαγόνι.Ξανάπεσε όταν μια φωνή στην ίδια διαφήμιση απάγγελνε Robert Burns,τον εθνικό ποιητή της Σκωτίας, ένα από τα πιο διάσημα ποιήματά του, το <<A red ,red rose>>,και ένα από τα πιο ερωτικά της ρομαντικής εποχής.Για να μην πω όλων των εποχών.

O my Luve is like a red, red rose
   That’s newly sprung in June;
O my Luve is like the melody
   That’s sweetly played in tune.

So fair art thou, my bonnie lass,
   So deep in luve am I;
And I will luve thee still, my dear,
   Till a’ the seas gang dry.

Till a’ the seas gang dry, my dear,
   And the rocks melt wi’ the sun;
I will love thee still, my dear,
   While the sands o’ life shall run.

And fare thee weel, my only luve!
   And fare thee weel awhile!
And I will come again, my luve,
   Though it were ten thousand mile.

εδώ μετάφραση δεινή

.O tempora o mores.

γειά μας…

Υ.Γ.2

Αγαπάμε Jarvis.Και υπάρχουν πολλοί λόγοι.Έχει οξύνοια,αισθητική του βάθους καί του ύψους,παρόλο που τραγουδά το αντίθετο ,έχει sexy φωνάρα,δεν πουλήθηκε ποτέ,δεν έλεγε μαλακίες τότε που μπορούσε να πει(και δεν θα τον παρεξηγούσε κανείς) όπως οι Οasis και οι Blur,ξέρει από φτώχεια,αγαπά τα βινύλια και τα βιβλία,ήταν στους PULP.Ήταν οι PULP.Έδειξε τον πισινό του στα BRIT AWARDS το 1996 την ώρα που τραγουδούσε ο MICHAEL JACKSON για να διαμαρτυρηθεί για τις μαλακίες που έλεγε τότε το ασπρόμαυρο αυτό ταλέντο του στυλ έχω θεραπευτικές δυνάμεις σαν το Χριστό.Ο χρόνος τον δικαίωσε γιατί τελικά ο θρίλερ δεν είχε μόνο τέτοιες δυνάμεις.Γουστάρει Ρίτσαρντ Μπρότιγκαν.Σάλιντζερ.Φίλιπ Ντικ.Τέντ Χιούζ.Έχει άγχος που το διαχειρίζεται καί με μουσική .Όταν ήταν μικρός έβλεπε την ποίηση σαν τιμωρία.Τώρα τον βοηθά να κοιμηθεί.Γουστάρει να ζει τις συναυλίες παρά να τις βιντεοσκοπεί με το κινητό του.Αυτή η θεία αποκάλυψη του ήρθε όταν πήγε σε μια συναυλία του τρισμέγιστου STEVIE WONDER.Μεγάλωσε στο γκρίζο Sheffield που ήταν ένα από τα προπύργια της ανεργίας επί Θάτσερ,και το να μεγαλώνεις εκεί ή θα ανατίναζες τα μυαλά σου ή θα έκανες συγκρότημα.Έτσι έγινε η περιβόητη σκηνή του SHEFFIELD που προσκυνάμε ακόμα.Αυτά και άλλα εκπληκτικά λέει στο προ δύο ετών τεύχος του THE HAPPY READER.

Το όνομά του στα Ελληνικά μάλλον είναι Γερβάσιος.

Υ.Γ.3

Επειδή ο Γερβάσιος γουστάρει αυτόν τον πονεμένο και αμφιλεγόμενο αυτόχειρα Αμερικανό συγγραφέα-ποιητή Ρίτσαρντ Μπρότιγκαν(του οποίου η παιδική ηλικία ήταν ένας σκουπιδοτενεκές)μπαίνω στη φάση να τον ψάξω.Ξεκινώντας όπως και ο Γερβάσιος απο την»Έκτρωση».Τά φερε όμως η ζωή να έχω μια τρομερή ανθολογία Αμερικανών ποιητών από τις εκδόσεις ΕΞΑΡΧΕΙΑ σε μετάφραση ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΠΟΥΡΛΗ και να έχει κάποια ποιήματατά του.Μοιράζομαι ένα.

AΣ ΤΑΞΙΔΕΨΟΥΜΕ ΣΤΟ ΝΕΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΣΠΙΤΙ

 Υπάρχουν πόρτες                                                                                                                                                                                                                      
 που ζητούν να λευτερωθούν από                                                                                                                                          
τους μεντεσέδες τους 
για να πετάξουν παρέα με τέλεια σύννεφα. 
Υπάρχουν παράθυρα
που θέλουν
ν'απαλλαγούν από τα 
πλαίσιά τους για να τρέξουν
απ'άκρη σ'άκρη τα λιβάδια
μαζί μ'ελάφια βαθιά στην ύπαιθρο.
Τοίχοι που
θέλουν να τριγυρίζουν
στα βουνά
μέσα στο πρώτο
πρωινό λυκόφως.
Υπάρχουν πατώματα 
που θέλουν να χωνέψουν
το ξύλο τους μέσα σε
λουλούδια και δέντρα.
Στέγες
που θέλουν να ταξιδέψουν
γεμάτες χάρη με
τ'αστέρια μέσα
σε κύκλους σκοταδιού.

Οφείλω εδώ να ευχαριστήσω την εξαφανισμένη sweet jane eyre γιατί μετά από μια ανάρτησή της κάποτε με οδήγησε σε αυτό το υπέροχο βιβλίο.Εύχομαι μόνο να είναι καλά.

Υ.Γ.4

Κάποτε ο Μπρότιγκαν έγραψε-

<<όλοι έχουν μια θέση στην ιστορία,η δική μου είναι στα σύννεφα>>.

Η σκέψη του καίγεται στις πιο βαθιές θάλασσες

Την φέρει λαμπαδηδρομία στην στεριά

σε μια πορεία προς το άστρο

που έχει σβήσει η φωτιά στο κέντρο του.

Τελικά τον χρεώθηκες.

Μαζί με τον δικό του θάνατο έπεσες στο κύμα

σε μιαν ακτή που λιποτάκτησε από τον κόσμο.

Δεν γινόταν διαφορετικά.

Ξέρεις λοιπόν ότι θα βρίσκεται στα άδετα βιβλία

και στων πρόχειρων χειρογράφων τα περιθώρια,

στοιβαγμένα σε υπόγεια

με χαλασμένα υδραυλικά.

Εκεί ένας νωθρός ήλιος ορμά

χρυσίζοντας το στάχυ και κοκκινίζοντας τα λόγια

πιο πολύ απ’την αλκάνα.

Τον έμαθες.

Στα κενά ανάμεσα από μπαρ σε μπαρ,

να περπατά σε μια δεσμίδα φωτός

που χορεύει η σκόνη μέσα της

τότε τον βρίσκει το ποίημα με μια χειροβομβίδα στην παλάμη του.

Μερικές φορές μοιάζει να ζει σαν συνοδός στο πίσω μέρος ενός ασθενοφόρου

ακούγοντας την πρώτη συμφωνία του Τσαϊκόφσκι.

Σου είπε κράτα χαμηλά την φωνή σου

καθώς εσύ κοιτούσες την σελήνη

εκείνος έγραφε την αυτοβιογραφία του στο μάγουλό σου.

Η σκέψη του καίγεται στις πιο βαθιές θάλασσες.

Πετριχώρας

Έβρεξε χτες.

Το σήμερα όλη μέρα.

Γεωσμίνη.

Οι σταγόνες ξέρουν από πτώση.

Φτιάξαν τελείες στο έδαφος.

Αν τις ενώσεις αποκαλύπτεται η εικόνα ενός γκρίζου προάστιου.

Κάθε νωπό φύλλο εκεί κρύβει από κάτω το τεκμήριο της αθωότητας.

Μα τι περιμένεις από μύωπα που κυνηγά μύγα.

Μια θλάση το πολύ

απ’το χωμένο μολύβι στο αγύμναστο τετράδιο από καιρό.

Συγχορδία πέντε οδών λοιπόν.

Εδμόνδου Ρονστάν περπατώ σφυρίζοντας για τον Αλέξη και τον David,

Σααδί Λεβί όλα αυτά που μ’αρέσουν μου φαίνονται γελοία,

το μπάσο του Νovelty ταλαντεύει την Δελφών

-η λα ακουμπά απαλά την φτέρνα μου-

Γεωργίου Δροσίνη αναρωτιέμαι πόσο πούλησα τα παιδικά μου παιχνίδια,

Καρακάση σβήνουν τα βιολιά στην άκρη μιας βλεφαρίδας.

Η σούμα.

Μια παρτίδα σε πολύχρωμη σκακιέρα

σπασμένα λιμάνια

αστέρια στο καπάκι ενός αναψυκτικού

η απαλότητα των ήχων όταν μοιραζόμαστε

τα νηπενθή που φυτρώνουν στα γήπεδα του μπάσκετ

το φράγμα μυοκαρδίου στην αναισθησία.

Όλη μέρα έβρεχε σήμερα.

Το χτες που υπολείπεται.

Στο άσυλο έφτασε ένα νέο

ένας προσωπικός ήρωας.έντυσε την φαντασία μου στο εφηβικό μου δωμάτιο.για ώρες κοιτούσα τα εξώφυλλα των δίσκων που επιμελήθηκε ρουφώντας την αισθητική του ενώ έπαιζαν οι μουσικάρες στο πικάπ.για χρόνια.ένα νέο πάνθεον.ένας κόσμος τόσο περίεργος και ιδιόρρυθμος όσο η ανυπέρβλητη μουσική της 4AD.ένας καλλιτέχνης του μικρόκοσμου που ανακάλυπτε τα θαύματα της γεωμετρίας,των χρωμάτων και των ετερόκλητων αντικειμένων που πάντρευε στον macro φακό του.ποιητής εικόνας.εικόνα ποιητή.θυμάμαι να κοιτώ έκπληκτος στο ποπ και ροκ εκείνης της εποχής ,ένα αφιέρωμα της Λένας Σαϊτάνη για την συγκεκριμένη εταιρία δίσκων .έβλεπα όλη την σκοτεινή καλαισθησία σε απαρτία.κάτι τρέχει εδώ είπα.δεν συνήλθα ποτέ.αυτός ήταν ένας από τους λόγους που βούτηξα χωρίς ανάσα σε ένα κόσμο που μου άλλαξε την οπτική σε πολλά πράγματα.γι’αυτό είναι ένας προσωπικός ήρωας.ναι Ηρακλή σ’ευχαριστώ που με πληροφόρησες για έναν τόσο ρομαντικό συνοδοιπόρο μας.από τα σπάνια νυχτολούλουδα.

προσωπικά αγαπημένα εξώφυλλα ,που εσώφυλλα γίνανε.

ΤΗΙS MORTAL COIL:It ‘ll end in tears

COCTEAU TWINS:Treasure

CLAN OF XYMOX:Medusa

MICHAEL BROOK:Cobalt blue

αντίο VAYGHAN OLIVER.

2020

Δυόμιση μήνες άρρωστος το 2019 δυνατά.Τώρα ΟΚ.Ποιήματα,βιβλία και μουσική.Πυρ, βινύλ και θάλασσα.

Θα γράψω γι’αυτήν την νύμφη.

χρόνια καλά.όσα απομένουν.

συρμός

Στο τρένο όλα είναι πιο απλά.

Παράλληλες ράγες χιλιομέτρων

μέσα στην νύχτα άγνωστο τοπίο

το κρύο ατσάλι ξενυχτά.

Στα δύο.

Πορεία λάγνας απόστασης

με βαριές αποσκευές σε κακό καιρό.

Γεννιέται κανείς στη μέση ενός χωραφιού

και στα κυρτωμένα δέντρα από την ταχύτητα.

Μιά δρασκελιά από βαγόνι σε βαγόνι

αλλάζει η μοναξιά κάτοχο.

Μα πάντα χειροποίητη.

Γραμμένη σε βρώμικες τουαλέτες

με τα Α σε κύκλο.

Κάνει αντίλαλο πάνω σου.

Η ησυχία στο κουπέ με το παράθυρο που φράκαρε.

Κανείς δεν μιλά.

Ο διπλανός έπαιξε τα χρώματα στα ζάρια.

Τώρα κοιτά ασπρόμαυρα.

Μια γυναίκα απέναντι βαριέται.

Αφού παντρεύτηκε τον άντρα της

μετά τον σκότωσε.

Τώρα παραπονιέται γιατί δεν κάνουν έρωτα.

Μετρώ τις καμένες λάμπες φθορίου στους σταθμούς

μετρώ και τον σταυρό που μου έφτιαξε ο πατέρας μου.

Έτσι συνδέω τους άγιους τόπους

με μια άγονη γραμμή.

Ταντάκ ,ταντάκ,ταντάκ.

Νανούρισμα που αφυπνίζει.

Χωρίς μηχανοδηγό πού πάμε;

<<Μα δεν κινούμαστε κύριε.

Το ταξίδι δεν ξεκίνησε καν>>.

Και η σκέψη ήδη εκτροχιασμένη.

για τον ALBERT CAMUS

Μετεξεταστέος

για τους MOON DUO

Μέτρα απόσταση.

Διάλεξε κατεύθυνση.

Όλη μέρα πίσω μπρος πριν το τελικό βήμα.

Λύση στο φως που πάλλεται

πάνω σε τοίχο με κατάκλιση.

Μασάς την ψυχή σου σαν τσίχλα,

μέχρι να φύγει η γλύκα της.

Σκυμμένος στον νεροχύτη

διαλέγεις ποια χρώματα θα χτυπούν το ταβάνι.

Ξεχνώντας ότι κρατά το πρίσμα με το ένα της χέρι

και με το άλλο θωπεύει τον ίσκιο της.

Μείνε ξάγρυπνος στην πόλη από αλουμινόχαρτο

που τσαλακώνεται πάνω σου.

Λευκές πολαρόιντ.

Απλή γεωμετρία.

Πόσα πουλιά χωράνε στο σώμα σου με ανοιχτά φτερά;

Οικονομία χώρου λες.

Προτιμάς περισσότερα με κλειστά.

Ξανά τον Σεπτέμβιο.

White friday

Δεν θα καταναλωθώ σε πολλά λόγια.Κακές φωτογραφίες. Μα έχει την φωνή της λάβας που γίνεται πέτρα.Εκείνα τα δεύτερα που από ρευστή φωτιά ουσία αγαλματώνει η ανάσα της γης.Ο ρεμπέτης απο το Seattle.Απλός.Ανεπιτήδευτος.Ντόμπρος.Ευθυτενής.Και επειδή πονάμε όσοι αγαπάμε ,μας έλιωσε.

Κάποιος στην συναυλία φώναξε <<Άγιε Μάρκ Σώσε μας>>.

Σώσε μας.

Κάποιοι φορούσαν μπλούζες Joy.

Division.Πιστεύω στις χρονομηχανές.Όπως ο Ray Bradbury.Είναι μία βάσιμη υπόθεση.Συμβαίνει όταν διαβάζεις ένα δυνατό βιβλίο ή ένα ποίημα, όταν ρουφιέσαι από μία ταινία ή ακούς μία μουσική δύναται η ψυχή σου να εξαχνωθεί και να βρεθεί σε τόπους και χρόνους άλλους.Εξαφάνιση.Εκμηδενισμός του παρόντος.Dr Who.Ναι ανήκει και σε κάποια ομαδική παραίσθηση να τολμήσω να πω.Και τα κάτοπτρα δεν δείχνουν σώματα.Δείχνουν σπίθα.Την σπίθα που δημιουργείται ανάμεσα στον καλλιτέχνη και τον αποδέκτη.Συναύγεια.Τσάφ.Αυτό ακριβώς έγινε το βράδυ της Κυριακής 24 Νοεμβρίου στο Eightball.50 με 60 άτομα το πολύ.Μυημένοι.Κυρίως μεγάλοι σε ηλικία γιατί είναι η μουσική και οι άνθρωποι που ζήσανε εκείνη την συγκεκριμένη εποχή στις αρχές των 80s.Αυτή η συγκεκριμένη γενιά είναι ορκισμένη στη μουσική της.Καταραμένοι και σφραγισμένοι στις μούσες του θαμπού φωτός και της ποίησης της σκιάς.Tuxedomoon,Cocteau,Bauhaus,Human League,Eyeless in Gaza,Cure,Siouxsie,Xmal Deutschland,Einstürzende Neubauten,Modern English,A Flock Of Seagulls,Χωρίς Περιδέραιο και ένας γαλαξίας συγκροτημάτων του Νεορομαντισμού που μαs κατατρέχουν.Το soundtrack της πάλης με το Φάντασμα.Αυτά ακούσαμε στο πείσμα των καιρών από τις δύο μπάντες.Ω σκηνή του Shefield.

CONVEX MODEL                                        

Έβγαλαν σε κυκλοφορία ένα συνταρακτικό άλμπουμ φέτος.Δυναμικό Synth Wave με αυστηρούς ρυθμούς  στα ντραμς  και σοκαριστικό μπάσσο.Εκπληκτικοί στίχοι εναρμονίζοντας το φως σαν ίνα που τρυπά το μισοσκόταδο.Χοάνη η Farfisa και το Μoog του Νίκου Καπατζάκη αλλά και η απόδοση των τραγουδιών.Μας ρούφηξαν. 1982.Η χρονομηχανή που λέγαμε.                                

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 24

Τι να πρωτοπώ.Μπάντα με όνομα ένα τραγούδι των Floyd γραμμένο από τον Syd Barrett..Σεβασμός.Αυθεντικότητα.Πρωτοπορία.Πειραματισμός.Ψυχεδέλεια.Επέτειος λοιπόν 31 χρόνων από την κυκλοφορτία του Τin Invaders ,ένα υπόγειο διαμάντι της Ελληνικής δισκογραφίας που παίχτηκε αυτούσιο εκείνη την βραδιά. Η μπάντα το γιόρτασε και το γιορτάσαμε και εμείς.Μία οικογένεια.Η εκπληκτική ικανότητα στο μπάσσο και την κιθάρα των αδερφών Μπουλουχτσή,η φαντασιακή ηλεκτρονική οπερέτα στο μυαλό του Αντώνη Λιβιεράτου να την απλώνει πάνω στα synth με άπειρα μηχανάκια συνδεδεμένα πάνω του….Το εγκεφαλικό παίξιμο των drums από τον Γιάννη Τρυφερούλη(να πούμε εδώ ότι Λιβιεράτος και Τρυφερούλης ήταν σε μία άλλη διαγαλαξιακή ποιητική κοινότητα που λεγόταν SIGMATROPIC-δείγμα παρακάτω).Και μία ακόμη υπόκλιση για τον Λιβιεράτο για το μπλουζάκι PERE UBU που φορούσε.

ΥΠΟΣΗΜΕΊΩΣΗ 1

Ευχαριστώ τον Νίκο aka Maldoror των Convex για την εξαίρετη συζήτηση που κάναμε και την ευγένειά του να μου δώσει το setlist και το τηλέφωνό του για μία συνέντευξη που θα γίνει στο εγγύς μέλλον.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ 2

Ακούστε την εκπληκτική μουσική των SIGMATROPIC στα χαικού του Σεφέρη με συνεργασίες που δεν περιμένατε!

‘» »¡ «» «`¡`»‘

《Δεν μπορώ να μετρήσω την βροχή ,μα την νιώθω σαν ηδονή. Είδωλα θεών που ξέπεσαν στο νυχτοδάσος.Σπονδή με υψωμένα κύπελα γεμάτα λυκίσκο και σάλιο .Μπλούζ κλειστών λουλουδιών που τρέμουν στην αφή των σταγόνων στο έξω έξω πέταλο.Ψίθυρος λέξης που ξεκινά από λάμδα και ρο . Ας βρέχει όλη νύχτα》

Απντέιτ.

Περπατάς στην βροχή ζώντας το καινούριο άλμπουμ των Tindersticks.

βουκαμβίλια

Ενδοχώρα

Νυχτερινό νούμερο 4

Απόλαυσε την μοναξιά από την ταράτσα.

Αναρωτήσου.Σε πόσες βαλίτσες χωράς χωρίς να είσαι μέσα.

Ανατρίχιασες;

Μα ξέρεις από φουρτούνες και τεθλασμένες.

Υπολόγισες σωστά την απόσταση;

Από το γάλα της μάνας σου μέχρι τον τάφο;

<<Ένας δρόμος με έρωτα >>απαντάς.

<<Ενός έρωτα σταύρωση>> σου λέω.

Έλα, μην κάνεις έτσι.

Δεν υπάρχουν χειρότερα .

Δυο πράγματα .

Τώρα που η ουλή σου έγινε φαράγγι ,περπάτα το.

Και να πας στον μάστορα να φτιάξεις το ρολόι σου.

Σταματημένο σου δείχνει το μέλλον.

Μητέρα,το σινθ γουέιβ πολύ ηγάπησα.

Από την GEHEIMNIS RECORDS

να ήταν μόνο δέκα…
ουράνια τόξα

ΕΚ του παλαιοπωλειου το αναγνωσμα (και το άκουσμα)πρόσχωμεν

Δεν πρόλαβα να τελειώσω την προηγούμενη ανάρτηση αναφερόμενος στον Κώστα Λαχά πριν λίγες μέρες ,και έπεσα πάνω του σε ένα παλαιοπωλείο.Και στον Ασλάνογλου.Και στους Cowboy Junkies.Είναι πραγματικά υπέροχο τι μπορεί να βρεις μέσα σε αυτά τα μουσεία ανθρώπινης κατάστασης.

Το συγκεκριμένο άλμπουμ περιέχει μία από τις καλύτερες διασκευές όλων των γαλαξιών, σε ένα κομμάτι του Lou Reed.Η φωνή της Margo Timmins είναι ένα αμμόκρινο που της δόθηκε από τον αρχάγγελο του κάτω κόσμου Townes Van Zandt σε ένα υπόστεγο του Τορόντο ενώ έβρεχε.Από τα συγκροτήματα που πυροδότησαν αυτό που στα 90΄ς λέγαμε lo-fi ή post rock όπως Mogwai,Palace Brothers,Smog κτλπ.

ασλάνογλου

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ.

Διαβάζοντας το άρθρο του Δοξιάδη στο PROTAGON αντελήφθην με μαθηματικήν ακρίβειαν την μαλακίαν του ανδρός.

Ωράριο

Μην τους ξυπνάς τους τεχνίτες. Είναι κουρασμένοι.

Όλη την μέρα κατασκευάζανε λέξεις συρμάτινες,με σπασμένα μάρμαρα τυλιγμένες με σπάγγο σφιχτά δεμένες, μπουκωμένες με τριμμένα παλιόρουχα και κομμάτια σίδερου,γρέζια χαλκού και ίνες καλωδίων στριφογυριστά σε Ιωνικό ρυθμό.Μετώπες πλαστικές και ρήθρα που στάζουν σιωπή .Δίχως κολώνες ,όλα χάμω.Κακά γωνιασμένες κι’αλφαδιασμένες με το μάτι.

Χτισμένες  πλακόστρωτα της δεκαετίας του εβδομήντα ή

σαν μέταλλα που δεν βυθίζονται.

Κάθε λέξη ποδοβολητό ανθρώπων στο ωράριο αγοράς.

Και όλα αυτά για την μοναρχία στην σκέψη σου.

Μην τους ενοχλείς.Άφησέ τους να κοιμηθούν πάνω στα σώματά μας,να νιώσουμε το βάρος του κάματου της μητρικής μας γλώσσας της Μήδειας.

Έτσι που λες , πηγαίνουν στην δουλειά με φωνή θρυματισμένη και αριστοκρατικό πόνο, κύηση έργου με ρήτρα στο σούρουπο.

Μα τό ‘κανες το λάθος.Τους έβγαλες από την ξεκούρασή τους και αηδιασμένοι φεύγουνε,τα παρατάνε ,εργαλεία και ρούχα εργασίας στο πάτωμα τί θ’απογίνουμε; Τί θ’απογίνουμε δίχως τις λέξεις;

Βουβοί κ’ελάχιστοι πια μπρος στον καθρέφτη που δεν μιμείται ,

προσπάθησε να μιμηθείς τον θάνατό μου.

για την Käthe Kollwitz

για τον Κώστα Λαχά

ΥΠΟΣΗΜΕΊΩΣΗ.α.

Σε εκείνη την έκθεση της Käthe Kollwitz στο Βελλίδειο επί της Τσιμισκή τότε,επιμελητής της οποίας ήταν ο Λαχάς, ήρθα πρώτη φορά σε επαφή με το υπέρλαμπρο και ουμανιστικό έργο αυτής της τεράστιας Γερμανίδας.Μίας Γερμανίδας του κόσμου ,της χαρακτικής ,της γλυπτικής ,της ειρήνης.Θυμάμαι συγκλονισμένος να εκλαμβάνω τον δίκαιο πόνο της.Σ’εκείνο τ’απομεσήμερο ζήτησα από τον ευγενέστατο Λαχά να αγγίξω τον <<Θρήνο>>.Μέσα στην έκθεση ήμασταν εγώ και αυτός.Με άφησε.

Οι φωτογραφίες είναι από την μπροσούρα της έκθεσης.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ .β.

Αυτή η συναυλία δεν χάνεται.Μπαντάρες.

i remember a time when once you used to love me

Από τους ανθρώπους που φεύγουν συνήθως φροντίζω να κρατώ καί τις φωνές τους.Με κάποιο τρόπο ορίζουν την δική μου μοναξιά σε μία ακουστική συνέχεια που αντηχεί μέσα στους θόλους του σώματος από το παρελθόν στο παρών.Έναν κατά κάποιο τρόπο οδηγό ψευδαίσθησης που αποδεικνύεται αδιαλείπτως στο βούρκωμα.Μπορεί στο κάτω κάτω να είναι και μία απόδειξη ότι δεν είναι κανείς ακόμα νεκρός.Μπορεί.

Πόσες όμως αισθήσεις πενθούν για τον εκλιπόντα Γιάννη Σπανό;Τολμώ να πω πέρα από την ακοή καί η αφή.Ο τρόπος που με τη μουσική του μορφοποιεί τα πράγματα.Ο απροσδιόριστος πηλός μετουσιώνεται από τα δικά του χέρια σε ώχρες και σπαράγματα ιερής μοναχικότητας.Οι στιγμές που ποιεί είναι μοναδικές.Μελανόμορφα αγγεία.Ξεκάθαρα πράγματα.Ο Γιάννης Σπανός έκοψε τα πατρόν σε εκείνα τα σχήματα και χρώματα που δεν οριοποιούνται στο περίγραμμα ενός σώματος αλλά φυλλομετρούνται στον άνεμο που πνέει στην ερημιά.

Νομίζω πως ήταν ένας βαθιά μοναχικός άνθρωπος χωρίς να είναι εσωστρεφής.Το αντίθετο μάλιστα.Διαχειριζόταν όμως στα σίγουρα την μοναξιά του σαν πολίτευμα.Βασιλευομένη ευαισθησία.Αυτά τουλάχιστον εισπράττω από τα λεγόμενά του στις συνεντεύξεις που διάβασα τώρα πια στην εποχή του θανάτου του.

Πρακτικά πράγματα.Ζω σε μία πόλη που πέρα από την αθλιότητά της έχει ένα παραλιακό μέτωπο σαν αεροδιάδρομο με φόντο το σούρουπο(παρεπιτόντως στις 4 Νοεμβρίου είχε μία συγκλονιστική δύση που δεν πρόλαβα να φωτογραφίσω).Εκτινάσσονται λοιπόν τα σώματα εδώ.Έχω εκτιναχθεί κ’εγώ πολλές φορές ακούγοντας μουσικές που έπρεπαν.Ή δεν έπρεπαν.Μπορώ να πω με όρκο πως οι Έλληνες συνθέτες που με πήγαν πέρα από τον ορίζοντα είναι πολλοί.Αλλά όταν ήθελα ν’ακούσω το φθινόπωρο,κι ας ήτανε άνοιξη ή καλοκαίρι,προσέτρεχα σε τρεις συνθέτες συγκεκριμένα που κατά την επηρμένη μου άποψη κατοικούν στο ακροτελεύτιο άκρο, σ’ένα Ταίναρο.Ο Χατζηνάσιος,ο Κουγιουμτζής και ο Σπανός.Για τον Κουγιουμτζή ξέρω από προσωπικό του φίλο πως ήταν ένας στοχαστής της παραλίας της Θεσσαλονίκης.Για τους άλλους δύο 《τους πρέπει το καράβι》.Σπασμένο.

Και κάτι ακόμη.Η μουσική του Σπανού έχει κάτι ψυχεδελικό.Είναι οι ενορχηστρώσεις τέτοιες,τα φλάουτα και τα μεταλλόφωνα που δομούν ένα ταξίδι στα τέλη τις δεκαετίας του’60 και στις αρχές του ’70,από την σκηνή του San Francisco μέχρι τις παρυφές του Γαλλικού τραγουδιού(δεν ήξερα μέχρι προχθές ότι ήταν ο πιανίστας του Gainsbourg και ένας μποέμ της αριστερής όχθης του Σηκουάνα).

Μόνο του Σπανού τα τραγούδια δεν γράφονται.

Πια.

Μα μακρηγόρησα .Απνευστί.

Αντίο Γιάννη.


Υποσημείωση.

Το 1995 στην συναυλία του Cave στο Ιβανόφειο Θεσσαλονίκης,support μπάντα ήταν μία άγνωστη τριάδα από την Μελβούρνη οι Dirty Three(καί ο τιτανοτεράστιος Louis Tillet).Αυτοί οι άγνωστοι τότε αιρετικοί με αρχηγό τον βιολιστή-και εδώ και κάποια χρόνια κολλητό και πλέον bad seed-Warren Ellis βγήκε και τα έσπασε.Θυμάμαι ν’ακούω και να απορώ για ένα κομμάτι που ξεκίνησαν να παίζουν δειλά-δειλά στην αρχή,και να μου θυμίζει κάτι.《Δεν μπορεί,μάλλον κάνω λάθος》θυμάμαι να λέω στον εαυτό μου.Ναι.Έπαίζαν Σπανό.《Μια φορά θυμάμαι μ’αγαπούσες》instrumental φυσικά, μια που η φύση της μπάντας ήταν τέτοια.Του άλλαξαν τα φώτα με σεβασμό.Πανδαιμόνιο.Μεγάλη στιγμή.Αργότερα κυκλοφόρησε σε άλμπουμ με διπλό βινύλιο με τίτλο Horse Stories.Δυστυχώς κάποιος χριστιανός δεν τους πληροφόρησε για το τραγούδι αυτό και έτσι στα credits του τραγουδιού γράψανε «άγνωστος».

Παγκόσμιος λοιπόν.

περίπου στο 4΄18 αξίζει να παρασυρθείς

Γιατί Οκτώβρης.

Κάνω μια υπόθεση.Πως κάθε πεσμένο φύλλο έχει καταγωγή.Την «καταγωγή της νύχτας «όπως έγραψε ο Χρήστος Μπράβος.Και της υγρασίας σε αυτήν την γενέθλια γη του χρόνου.Της ιερής υγρασίας που σαπίζει το ρούχο που φορέθηκε ,μήνες τώρα,για ν’απαλύνει τα χρώματα σε φαιοπράσινη τυρρανία.

Υπόγεια εκνέφωση της γης.Πάλλεται,γεμίζει με νερό τα πνευμόνια της και παθαίνει οίδημα.Πεθαίνοντας την λένε θρησκεία ή σαράκι.

Τον Οκτώβρη τα ποιήματα διαβάζονται καλύτερα.Γιατί κάνεις υπακοή στο ποίημα.Σκύβεις πάνω του με μια ζακέτα, γιατί έξω προμηνύεται.Αλλαγή σε σιγή.Σε πολλές διαφορετικές σιγές.Και οι λέξεις ντύνονται καλύτερα.Τις έννοιές τους.Και τις έγνοιες τους.Η αιθάλη,το φως που λύεται , ο συριγμός του γήινου περιδέραιου στο πεζοδρόμιο σφραγίζει την εποχή πια.

Πεθαίνουμε σαν τοπίο.

Όλοι οι δεκαδικοί αριθμοί απαλείφονται τον Οκτώβρη.Μόνο ακέραιοι στέκουν.Κύβος πάνω στον κύβο δεν κάθεται στέρεα.Ημιτελείς καμπύλες σαν ρέκβιεμ.Και σταγόνες.Σταγόνες παντού.Σταγόνες στα δέντρα,σταγόνες στα χείλη,σταγόνες στο κλαβιέ του πιάνου που απλώνεται σε πήλινες οκτάβες μελαγχολίας(πόσες οκτάβες ακόμα;).Οι σταγόνες στα παράθυρα και στα κουφώματα αλουμινίου είναι επιφωνήματα που κυνηγιούνται και αρπισμοί του Harold Budd .

Σταγόνες στα μάτια.

Ο Οκτώβρης μπορεί να είναι και αναπαράσταση κάποιου φόνου.Θύτης και θύμα ομοτράπεζοι.Αφού είναι το ίδιο πρόσωπο.Όλες οι κινήσεις καταγράφονται από τον ιατροδικαστή.Εμβρυακή στάση του φονευθέντος ενώ το τσιγάρο του καπνίζει ακόμα στο τασάκι.Γονυπετής ο φονιάς εκλιπαρεί τη μνήμη να φύγει.

Disintegration.

Όπως το ομώνυμο άλμπουμ των Cure που ακούω ιεροτελεστικά κάθε Οκτώβρη από τότε που κυκλοφόρησε.

Η αποκάλυψη αιθέριων επιγραμμάτων του παρελθόντος και του μέλλοντος.Σκύβει κανείς τέτοιες μέρες στο χώμα να αφουγκραστεί μία πνοή μαζί με καλπασμούς αλόγων και κύμβαλα.Μια φωνή λέει » το νού σου». Αυτή είναι συνδυαστική τέχνη μιας δροσερής αισθητικής σε ένα νούφαρο.

Έρωτας.Τόσο αληθινός που η ψυχή ντύνει το σώμα.Το είπε ο Νίτσε.

Προραφαηλίτη μήνα έχεις τα χέρια των ανθρώπων στις ζωγραφιές του Egon Schiele.Αυτά ειδικά είναι φωτοστέφανα στην ανθρώπινη μυική δραματουργία.

Από εδώ και πλέον όμως Οκτώβρης θα είναι και το συγκλονιστικό βιβλίο ποίησης του Γιάννη Αντιόχου »Αυτός ο κάτω ουρανός».Περίμενα υπομονετικά να έρθει αυτός ο μήνας για να το εκστομίσω.Το πήρα τον Μάιο και έπρεπε να βαφτιστεί Οκτώβρη λοιπόν.

Αυτός όμως ο Οκτώβρης ο Sementilius είναι καί σπορά.Η σπορά του Bill Nico.Αυτός ο τύπος με σακάτεψε κάποτε με έναν στίχο του.<<Κατάγομαι από ένα μπαρ του προηγούμενου αιώνα>>.Αλλά και με πολλούς άλλους.Με πολύ φιλότιμο και πίστη στην ποίησή του,είχε την ευγένεια να μου στείλει το χειροποίητο βιβλίο του με τίτλο».ξύπνα με πριν πεθάνω»Τη δική του φωτιά..Λόγιος δεν είμαι.Ούτε κριτικός.Αλλά ο Bill τολμά να βγάλει τις χαραγματιές του να συνομιλήσουν μαζί μας.Σε ένα bar.Όπως ο Bukowski που τόσο αγαπά.Ποίηση κοφτή .Ανθρώπινη σαν κλωτσιά στο στομάχι.Πολύ συγκινητική κίνηση.Το εκλαμβάνω σαν γενέθλιο δώρο Bill ,όπως σου είπα κατ’ιδίαν.Σ’ευχαριστώ που με τίμησες.

Στην ποίηση υπάρχει αυτή η πρώτη φωτιά του Προμηθέα,αυτή η μόνη φωτιά που περνά στο χαρτί χωρίς να το καίει.

για τον Ηρακλή

Κλειστό δωμάτιο

Το δωμάτιο με τ’ανοιχτά παντζούρια εδώ και χρόνια παρατημένο στο βαλς της ακινησίας

εμμονεί στην ίδια απούσα ζωή.

Τα αντικείμενα φωτογραφημένα καθημερινά από την ίδια γωνία ,

από τον ίδιο φωτογράφο

αλλά με περισσότερους κόκκους στο τυπωμένο χαρτί .

Επικαθήμενη ιστορία στο τραπέζι,

στο σκρίνιο,στην βιβλιοθήκη,

στο γραφείο με τα μολύβια που μοιρολογούν την επόμενη λέξη.

Όλες οι σκιές των ποδιών της καρέκλας και των κάγκελων του μπαλκονιού,

επίμονοι γεωμέτρες των σκιών που χαρτογραφούν ανάγλυφα την απόκοσμη ησυχία,

στο τριμμένο από σανίδι πάτωμα.

Παρτίδα σκάκι.

Ρουά το φως

μα πάντα μάτ η νύχτα.

Το γυάλινο θολό τασάκι με τις πτυχώσεις,

μικρά και κρυστάλλινα τρίγωνα και ρόμβοι γύρω του,

ξέρει πως κάθε τσιγάρο που ξεψύχησε μέσα του ήταν και μια λέξη.

«Αλίμονο»,»ίσως», «μετά».

Και όλο το λεξικό του απόντος.

Κάθε μέρα Κυριακή απόγευμα.

Ή απόγευμα γενικώς.

Το σούρουπο δεν είναι εύκολο αν δεν έχεις τη ζωή σου.

Και τέτοια είναι η αντήχηση των blues και του Bach

στις γωνιές των γύψινων στο ταβάνι

που μόλις προκάνει ο έκπληκτος νους ν’ακούσει

την άπεφθη νότα της σιωπής τους

να συντονίζεται στις επιφάνειες.

Όλο το δώμα τυλιγμένο με το σεντόνι

του Αορίστου και του Παρατατικού χρόνου,

σε νεκρό παρών.

Ο χρόνος εδώ αγαπητοί μου

κυρτώνει τις ίσιες γραμμές,

στραβώνει τους χάρακες.

Η σκόνη είναι το σάβανο των πραγμάτων.

Και μιά φράση αποτυπώθηκε στους υπόλευκους τοίχους

«Η σκάλα προς τον παράδεισο είναι κυλιόμενη.Και έχει χαλάσει».

για τον Morrissey

6:30 παραλία θεσσαλονίκης.

είναι αναπόφευκτο. Η ιδέα εντός υπαγορεύει.Το σώμα ακολουθεί σαν κουτάβι πεινασμένο.Κάθε μέρα πριν την δουλειά.Προνόμιο.Έτσι απολεπίζεται κάπως η σκουριά.Σημειωματάριο ,καφές , πούπουλα για σελιδοδείκτες και μια ησυχία σαν συνεννόηση.Παγκάκι -παγκάρι.Και εγώ ο οβολός.Χάραμα ντροπαλό ,καλοκαιρινό που ξέρει να φιλά την αχίλλειο πτέρνα.Πως πονάει.Εκεί δεν υποκρίνομαι.Δεν υποκρίνεται κανείς.Παρατηρητές, ψαράδες,παλαίμαχοι αθλητές του στίβου,άγιες γερασμένες γυναίκες ,υπάλληλοι,φτωχοδιάβολοι,ψυχικά νοσούντες,σωματικά νοσούντες.Όλοι πάνε κόντρα.Στην λήθη.Τρέχοντας ή περπατώντας.Όλο το πλάτωμα της παραλίας γίνεται λύτρωση.

Παρατηρώ τα σώματα των περαστικών.Κάθε σώμα ένα εργόχειρο.Οι περισσότεροι τρίτης ηλικίας.Βαθαίνει η ηλικία και η γλυπτική βαθαίνει.Καί η χαρακτική.Πτυχώσεις στο δέρμα σαν φαράγγια,στενωποί και ατέλειες.Ανάγλυφοι χάρτες.Η δυσμορφία ομορφαίνει επιτέλους αυτό που η νεότητα δεν κατανοεί.Ευτυχώς.Και μια ροπή προς το χώμα σαν τελική συνάντηση.Είναι τα τελευταία μέτρα μιας ζωής.Μα πόσο όμορφα σμιλεύεται το κορμί,αυτό που η τέχνη μιμείται.Δύσκολες ανάσες και κόκαλα που τρίβονται.Χρόνια πάνω στα χρόνια.Θάνατος ενός άστρου με φυσιολογικό τοκετό.Τί πείσμα.Τί δόνηση.

τα πουλιά;Τα πουλιά εφευρίσκουν.Τα πουλιά πλέκουν.Λέξεις και πορείες.Συριστικά από την επιφάνεια της θάλασσας.Και τα χελιδόνια.Θεέ μου τα χελιδόνια. Είναι γρήγορα σαν σκέψη.Αδύνατο να φωτογραφηθούν με συμβατική κάμερα.Μα δεν θέλουν να φωτογραφηθούν.Το ψαλίδι στην ουρά τους λέει »κόφτο».Τόσο άναρχη πτήση κάνει μια ιδέα που ταξιδεύει.Τα σπουργίτια κλεφτρόνια μοιράζονται κάτι τρίμματα από παξιμάδι.Η ανθρωπότητα κοιτάζει χαζεμένη μη κατανοώντας.Οι γλάροι είναι άρχοντες.Κατέχουν την τέχνη της αιώρησης σαν ποίημα .Με ένα φτερούγισμα μένουν ακίνητα σε ύψος,και σου γνέφουν έλα επιτέλους.Η ελευθερία δεν είναι λέξη,είναι κίνηση.Ή τραγούδι.

από τον πιανίστα της Bilie Holiday,Mal Waldron και από την παραλία της Θεσσαλονίκης για τον κόσμο

Είμαι η διασκευή σου

Στα κενά ανάμεσα,

από μουσική σε μουσική,

στους δίσκους βινυλίου

δυναμώνω την ένταση

ν’ακουστούν καθαρά

τα όμορφα παράσιτα.

Εκεί κάπου,

στο αρμονικό του μαγνητικού πεδίου βάθος

σ’ακούω.

Μα δεν σε χορταίνω.

Κρατά λίγο.

Γι’αυτό απευθύνομαι στο «4:33».

Πραγματώνω το άτρεπτο.

στον John Cage

Denise Levertov

Ο κότσιφας των κοτσιφιών

Ένα γκριζωπό πουλί

στο μέγεθος ίσως δύο στρουμπουλών σπουργιτιών,

πεσμένο σε κάποιο λιβάδι,

πρόκειται να ισοπεδωθεί,σε ένα στεγνό

χάος από πούπουλα-

και κανείς δεν ξέρει

ότι ήταν πρίγκηπας στην γενιά του,

βιρτουόζος των βιρτουόζων,

άρχοντας των χιλίων τραγουδιών,

ευγενής,περίτεχνα επινοητικός,ιδεαλιστής,

αντίζηλος των αηδονιών.

ένα ποίημα της Denise Levertov από τη συλλογή «Breathing the water».

Είναι η πρώτη μου απόπειρα μετάφρασης ενός ποιήματος,και νομίζω η πρώτη μετάφραση αυτού του συγκλονιστικού ποιήματος της σημαντικότατης Αμερικανίδας ποιήτριας Denise Levertov.Το εγχείρημα ήταν σοβαρό.Θα μπορέσω να μεταφέρω το νόημα και τις ελαστικότητες μιας γλώσσας μέσα σε ένα ποίημα από τα Αγγλικά στα Ελληνικά;Μπορεί το ύφος και η γλωσσική δομή να μπορέσει να καλυφτεί σε μια μετάφραση;Κύρια προυπόθεση νομίζω είναι να μπορέσει κάποιος να αποδώσει την αίσθηση ενός ποιήματος στο επίπεδο που ανήκει.Το ψυχανέμισμα που κρύβεται στις λέξεις.

Ευπρόσδεκτα σχόλια και παρατηρήσεις.

Θα ακολουθήσουν και άλλα…

dead can dance live θεσσαλονίκη,θέατρο γης 1/7/19

…χορέψαν οι νεκροί
στο θέατρο της γης
στην τρίτη παρουσία…

Η πρώτη λέξη είναι μύηση.Είτε συνέβη πριν πολλά χρόνια είτε εκείνο το βράδυ της συναυλίας( για κάποιον που τους έβλεπε για πρώτη φορά),το πρώτο χαρακτηριστικό είναι αυτό.Η μουσική τους δεν αφήνει περιθώρια.Ή θα σου αρέσει ή δεν.Δεν υπάρχει μέση κατάσταση.Άν σου αρέσει τελείται η μύηση.Σε αλλάζει.Σε εξυψώνει .Σε κατακτά και την κατακτάς σε μία ανεμοπορεία χωρίς επιστροφή.

Η δεύτερη λέξη είναι μυσταγωγία.Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς στις συναυλίες τους.Η εκτέλεση των τραγουδιών τους ζωντανά είναι εισαγωγή στο όνειρο.Ιερή κατάφαση και άρρητη σκέψη.Το συγκινησιακό φορτίο που δωρίζεται, διαπερνά έναν έναν τους παρευρισκόμενους.Αστρόσκονη.Έκσταση.Είμαστε όλοι αδέρφια.

Η τρίτη λέξη είναι εκμάγευση.Της ζωής.Η ακριβής τοποθέτηση των πραγμάτων του κόσμου μέσα σου όπως θα έπρεπε να είναι.Συναστρία συναισθημάτων.Καί αισθητικής.Αίσθηση παραίσθηση μέσα από τον παραμορφωτικό καθρέφτη του ψεύτη χρόνου.Σαγήνη .Ταξίδι.Δάκρυ.

Άργησα να γράψω μια και η συναυλία έγινε στις 1 Ιουλίου, μα έψαχνα τις λέξεις..

-Κάπου στο βάθος του νυχτερινού ουρανού ,αριστερά από το θέατρο γης έβλεπες την μεγάλη άρκτο.Σκέφτηκα πως αυτό το αρχαίο φως που έφτανε σε εμάς εκείνη ακριβώς τη στιγμή ,ίσως λέω ίσως, να γεννήθηκε κάπου στον μεσαίωνα ή στην αναγέννηση ,όπως ακριβώς και η μουσική των Dead απ’όπου προέρχεται.

-Έχω δει και τις τρεις συναυλίες τους στη Θεσσαλονίκη. Νομίζω πως αυτή ήταν η καλύτερη.Πρώτον γιατί πλέον η μπάντα είναι τόσο ώριμη και μεστή όσο ποτέ.Και δεύτερον……

-Την ώρα που έπαιξαν το song to the siren από Tim Buckley δεν υπήρξα.

Μέρες που είναι

Σάμερ ίν δε σίτι

Bon voyage

Όταν φοράς ένα σύμβολο απλά αυτός που ξέρει ,ξέρει.

Για μία μπύρα πήγα στο ψιλικατζίδικο μιας άλλης γειτονιάς και βρέθηκα να συνομιλώ για την post punk,new wave,synth pop σκηνή των 80’ς και για τον Νίτσε και τον Μπωντλαίρ με μία απίθανη.Έτσι ίσιωσε η μέρα.

Το ποστ είναι αφιερωμένο στον εκλογικό αντιπρόσωπο της Χρυσαυγής που με τόσο μίσος με κοίταξε μέσα στα μάτια.

Πίνα

Κοίτα βόρεια.

Δόνηση και περιστροφή.

Σώματα που ψηλαφείς με το δάκρυ,

με νερό καμωμένα.

Ένα σώμα ,πολλά σώματα.

Συρμός.

Τρέμει ο καρπός και ο αγκώνας

σκιές στα βαθουλώματα της πλάτης

και τ’ακροδάχτυλα μπλεγμένα.

Κοίτα βόρεια.

Κατεβάζει τις τροχιές των άστρων τινάζοντας τα χέρια.

Πως το κάνει;

Γη του Βούπερταλ

που κυλάς στο ξύλινο πάτωμα.

Ιερή κύφωση και κήλη

συμπαγής σάρκα

κάθε κίνηση λέξη

κάθε λέξη κείμενο.

Οι αρμοί σφίγγουν ξεσφίγγουν

ορμή και διάλυση

κύρτωση και σύρσιμο

των σωμάτων υμών των επιούσιων

των πνευμάτων υμών των αυτεξούσιων.

Κοίτα βόρεια.

Σώμα που πεινά

Πινασμένο σώμα.

για την Pina Bausch

σκοτεινός Ηράκλειτος

Την προηγούμενη εβδομάδα

πίναμε ουίσκι με τον Ντέιβιντ

στο γνωστό μπαρ.

Είχε καιρό που είχε αυτοκτονήσει και χάθηκε.

Καθόμασταν αμίλητοι ο ένας δίπλα στον άλλο

και κοιτούσαμε το ίδιο μωβ λιβάδι ίσια μπροστά

από το οποίο καταγόμαστε.

Κάποια στιγμή με κοίταξε λέγοντας

<<τα όνειρα είναι το αλφαβητάρι των νεκρών>>.

Το βλέμμα του ήταν δύο πετροχελίδονα.

Καθώς φεύγαμε

έβλεπα τον άνθρωπο

να περπατά αντάντε

στην σπείρα ενός κοχυλιού στο πεζοδρόμιο

με το βάρος της Αμερικής στην πλάτη του.

Μονολογούσε ενώ χανόταν στην νύχτα

<<εφόσον>> <<άρα>>

<<εφόσον>> <<άρα>>.

Υπάρχουν τρεις David.

Αυτό είναι για τον David Foster Wallace.

Υ.Γ.το πρώτο κεφάλαιο από τον χλομό βασιλιά θα το αντιγράψω σε ένα άνθος ιβίσκου και θα σου το δώσω.

Αποσπάσματα (στα)

Έι Ρολάν

Περπατώ ξυπόλητος πάνω στις λέξεις σου από νέον

μονοασύλλαβες με έναν φόνο

ονειροξύ

μουλύπη(ς)

και βαδίζω στην δίκη μου άνευ συνηγόρου.

Στον έρωτα ισόβια κάθειρξη εκτίεται στο Ένα σώμα.

Ειρκτή.

Όλα τα άλλα σώματα που συναντάς είναι απλά σωφρονιστικά καταστήματα.

Μη σωφρονισμού.

Παρατατικοί και αόριστοι του μέλλοντος.

Tί βάρος.

Τί βάρος αυτό το χνάρι στον αέρα.

Πενθέρωτας.

Μονοσήμαντη σημαντική και άκλιτη.

 

στον Roland Barthes

΄΄και έτσι πρέπει να μπορέσεις να σηκώσεις
από κάτω την πέτρα
και να την κρατήσεις
με μια παράφορη ελπίδα
μέχρι που ν’αρχίζει ν’ανθίζει
ακριβώς όπως η μουσική
ανυψώνει την λέξη
και την κατακλύζει με ήχους΄΄
Ingeborg Bachmann

κλίκ

Βλέπω έναν άντρα

νευρικό έξω στο πεζοδρόμιο να καπνίζει.

Στηρίζεται με το ένα του χέρι στην κολώνα φωτισμού

και οι φίλοι του έντ(ρ)ομα τριγυρνούν γύρω από την λάμπα.

Τον βλέπω ασπρόμαυρο.

Σαν φωτογραφία με χοντρό κόκκο

και έντονη αντίθεση.

Τον βλέπω πίσω από τα μάτια σου σε κάδρο.

Κάποτε ήταν έγχρωμος .

για τον Robert Frank

.Η συνέντευξη του ποιητή Γιάννη Αντιόχου στο τρίτο πρόγραμμα στον Δημήτρη Τρίκα ήταν εξωσωματική εμπειρία.

.Στις εκλογές θα ψηφίσω Tarkovsky

.Επειδή ρωτάς και ξαναρωτάς γιατί δεν μπορείς να το πιστέψεις σου ξαναλέω.Όπως λέμε νιώθω χαρά, νιώθω θλίψη,νιώθω ευάλωτος έτσι λέμε νιώθω This mortal coil,νιώθω Depeche mode ή και τραγούδια,ας πούμε νιώθω 10.15 Saturday night.

James+ Shame live Fix open air 7/6/19 Thessaloniki

Όλα έγιναν γρήγορα.Ένα τηλέφωνο από ένα φίλο και βρέθηκα να εκπροσωπώ επίσημα την διοργανώτρια εταιρεία της συναυλίας σαν φωτογράφος.Ομολογώ πως δεν πήγα για τους James.Τους αγαπώ ,έχω τους δίσκους τους αλλά τους έζησα στα 90s.

Πήγα για τους Shame.Και δεν έπεσα έξω.Μιλάμε για μπάντα ηφαίστειο που εκρήγνυται και σε θάβει η λάβα.Post punk ήχος άλλης δεκαετίας ,δεμένη μπάντα σαν γροθιά και μία τόσο σπάνια αυθεντικότητα επί σκηνής όσο σπάνιες είναι οι δισκοθήκες των γονιών τους που τους επηρέασαν.Από το φτωχό νότιο Λονδίνο με ψυχή.

<< SHAME SHAME SHAME ,THAT’S OUR NAME>>

Η κουβέντα που κάναμε με την μπάντα,σε σύντομο χρόνο, ήταν χαλαρή και φιλική backstage.Με τις μπύρες μας μιλήσαμε για μουσική ,στίχους και συναισθήματα.

Ευχαριστώ τον Φίλο Γιώργο για την κοινή πορεία μας επί δεκαετίες.

Την Ιωάννα για την ευκαιρία και την αβρότητα.

Παρακάτω λίνκ με πλήρες κείμενο.

http://www.mic.gr/live-review/shame/07-06-2019

η λέξη

Που είναι ο Τζός;

Έγινε δέντρο.

Ακίνητο.

Στην πίσω αυλή.

Συνθέτει το φως,

η σκιά του στο σπίτι ουρλιαχτό.

Που είναι ο Τζός;

Έγινε δέντρο.

Τον αγαπούν τα φίδια.

Τυλίγονται πάνω του.

Ψυχρόαιμα.

Μα εκείνος αγαπάει την λέξη.

Που είναι ο Τζός;

Έγινε δέντρο.

Ξεκουράζονται λευκοί μαρμάρινοι γίγαντες στις ρίζες του.

Έγινε δέντρο.

Απλώνει τα κλαδιά του σαν ρωγμές στο τζάμι τ’ουρανού,

μόνο για ένα πουλί.

Αιμάτινα κόκκινο.

Την αυγή.

Που κάθε ασπάλαθος.

Κάθε αυγή.

νάρκη.σεισμός*

Προέκταση χεριού

φωτεινή

σκληρός φαλλός

αφής

ψηφιακή τρύπα του

όντος

δὸς ἡμῖν σήμερον

αυτό

που δε θα δώσουμε ποτέ

αύριο ή ουδέποτε ίσως

στον πλησίον.

Καθρέφτη καθρεφτάκι μου

στα πέρατα του κόσμου.

Στέμμα και σκήπτρο

στη φτώχεια μου.

*15 ρίχτερ ή πρόσεχε που πατάς

_

_

_

Έτσι όπως πάει η παρτίδα,στο τέλος δε θα μπορούμε να κοιτάξουμε δίπλα μας από την παχιά ομίχλη.Τόσο ίνσταγκραμ και φέισμπουκ είχαμε να δούμε από την χούντα.

Ο συμμαθητής Moby συμβολικά τα λέει καλύτερα

Τα τίμια χέρια σου

Κάθε σταγόνα νερό

που πέφτει

από υδροροή,

τίνγκ τίνγκ τίνγκ,

είναι ένα ήσυχο δωμάτιο

στο κέντρο του κεφαλιού μου.

Εκεί λοιπόν ζείς.

Με τον αργαλειό σου.

Φτιάχνεις τα φωνήεντα της άνοιξης,

να ανήκουν στο φθινόπωρο.

Έτσι κάθε βροχή

γίνεται υφαντό

που με τυλίγει.

αιμιλία

Μπαίνω στην λέσχη των όπλων

με το φιλί του πρωινού στα χείλη μου.

Μου δείχνουν εμφατικά να υπογράψω το τέλεσμα.

Χαμογελούν.

Πράττω κατά του δαίμονα εαυτού.

Μου δίνουν το καλύτερο όπλο τους.

Έχω βρώμικη δουλειά να κάνω.

Να σκοτώσω την εικόνα μου μέσα από τα μάτια των άλλων.

Όλα μοιάζουν μαύρο οπάλιο.

Βγαίνω στον δρόμο και βλέπω το είδωλό σου

σε ένα φύλλο που πέφτει τυχαία στο μέτωπό μου.

Κύμβαλο του Pedro Santos ή απήγανος;

Τώρα που το σκέφτομαι,

λατρεύω τις λέξεις με μόνιμο ηλιοβασίλεμα.

Και το πεζοδρόμιο ανθίζει

κάτω από την πνοή του αυτόφωτου απογέματος.

Το κρύο σίδερο σπαρταράει για δράση μέσα στην τσέπη μου.

Να μην ζει κανείς σαν πρόγευση.

Είναι η επίγευση που χαράζει νήμα

και γλυστρά όλη η βροχή πάνω του

για να μπει στο στόμα του κόσμου.

Ναι.

Σκοτώνω κάθε εαυτό που δεν μου ανήκει.


μητέρα αφρική


Δεν έχω χρόνο.Κάνω δύο δουλειές και κουβαλώ και μία άφατη πίκρα εντός.

Πάντα όμως η μητέρα Αφρική είναι εκεί για να απαλύνει τον πόνο.Κάθε φορά είναι εκεί για να φωτίζει την λευκή και άραχνη ζωή.

Από την βαθυγάλανη φωνή της EVORA μέχρι τους παραδεισένιους αρπισμούς του Toumani Diabate ,τους κιθαριστικούς ίαμβους του Farka Toure και τα Αfro-beat των Νιγηριανών,και… και…

Οι Marijata από την Γκάνα….

Ο Francis Bebey από το Καμερούν…(διπλό βινύλιο) από την Γαλλική born bad records. Παίζει και αυτό το sanza…έχει και αυτούς τους στίχους…

Και τελευταίο ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχω ακούσει στη ζωή μου.KOKOROKO από το κέντρο την νέας jazz σκηνής του Λονδίνου και τις ταράτσες της Γκάμπια και της Νέας Γουινέα…

…όμορφη άνοιξη έρχεται πάλι…

αυτό δεν είναι ποίημα…#4

There’s a beauty here I cannot deny

:’ ,» «;’ `, ‘: °`;’.•`;-‘, ‘, |°;’: ; , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ . ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; «-; -`•-_ ‘, °;` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ;• , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;»:;:;’,`’ °;- ‘: ; -‘ `; , ‘; » ;. ‘ , ‘,; – •` :’;, ,; ‘: ; , ; » – :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ; ;’: ; ‘ `; , ‘; «-;; :;’,`°; ‘,’ ;` – « : ; ‘: ;• , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;’ -`•-_ ‘, °;` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ;• , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;’ ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; » ;. ‘ , ,`- «:; ,’: ; , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;’ ° ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; «-; -`•-_ ‘, °;` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ;• , ; » :’ ; – ,- ;’ ‘ .,» ;’ ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; » ;. ‘ , °•–, ;’ ; » ,’:» , ,:, : » , :’ ` , ` ,` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ; , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;’ ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; «-; -`•-_ ‘, °;` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ;• , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;’ ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; » ;. ‘ , ‘ :; ‘ ; , ‘ ; ,`- «:; ;. ‘ , ‘ :; ‘ ; , ‘ ; ` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ; , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ • . ,» ;’ ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; » ;. ‘ , ‘ :; ‘ ; , ‘ °`•_ ‘;,..;-‘ .«,’,:’,-,,.; ‘ ; -; -`•-_ ‘, |°;,`•`’ °;-‘_’• ,`- «:; , °•–, – » , ,:, :» , :’ ` , ` ,

Για να γράψει κάποιος για τον David Sylvian πρέπει να σκεφτεί.Να εμπνευστεί.Έστω λίγο.Ο λόγος είναι η ανταπόδοση .

Γιος σιδηρουργού ,χορτοφάγος,λάτρης της λογοτεχνίας και της ποίησης,του κινηματογράφου της φωτογραφίας και της ανατολικής φιλοσοφίας αλλά καί της ανατολίτικης μουσικής.Ένα πολύ ντροπαλό αγόρι στα παιδικά και στα εφηβικά του χρόνια ,σύμφωνα με τα λεγόμενά του,που δεν μπορούσε να συνδεθεί με τους υπόλοιπους ανθρώπους.Ένας αντικοινωνικός νέος που βρήκε σαν μέσο τη μουσική για να επικοινωνήσει με τον κόσμο.Ευτυχώς.

Τραγουδιστής των ανδρόγυνων glam JAPAN.

Ανήκει σε έναν κόσμο με πολλά ιδανικά.Τα ενσωματώνει στην τέχνη του.Και η τέχνη, κατά τον Andrei Tarkovsky , που τόσο λατρεύει ο Sylvian είναι αθανασία.Νεορομαντική,avant garde,new wave,synth pop,art pop,ambient,jazz ,πειραματική ελεκτρόνικα,ροκ αυτοσχεδιαμοί, είναι μερικές από τις μουσικές που έχει δημιουργήσει και παντρέψει στα 45 χρόνια που ευδοκιμεί στη μουσική με πολλή μεγάλη ευθύνη και σεβασμό.Και όλα αυτά με μία ιδιάζουσα υψηλή αισθητική για τον κόσμο.Ένας οραματιστής.Ένας θλιμμένος BOWIE.Ανοησίες.Ο Sylvian είναι ο Sylvian.

Προσωπικά τον έχω μέσα στην καρδιά μου σαν μέγα ταπεινό παρατηρητή που έχει κάνει μία συμφωνία με τη φύση.Μία κάποια ανταλλαγή συντελέστηκε για να συμβιώνουν μέσα στα τραγούδια του η δροσιά του ανέμου και των δέντρων με τις ευφιέστατες μελωδίες ή μή μελωδίες. Η ενσωμάτωση των ερωτικών του ποιημάτων με το φέγγος των άστρων είναι ένα είδος συναύγειας.Αυτή είναι και η μοναδικότητα του.Ο διάλογος ανάμεσα στη συναστρία της τέχνης του και το προσωπικό σκοτεινό φως του καθενός.Αποτέλεσμα;Παράδοση στην ηρεμία του.Δεν μπορώ να βρω διαφορά ανάμεσα στα τραγούδια του και στα παιχνιδίσματα του φωτός των δέντρων στο υγρό έδαφος φθινόπωρο ή χειμώνα.Και το υπέροχο είναι ότι μπαίνεις σιγά σιγά στην αποκάλυψη.Γιατί πρέπει να του δώσεις χρόνο.Ο Sylvian θέλει χρόνο.Ωριμάζει κάπως μέσα σου και γίνεται μεστός, αλαβάστρινος.Να σημπληρώσω εδώ ότι ο Sylvian είναι νερό.Πολύ νερό.Και έτσι ο καλλιτέχνης φορμάρεται εύκολα, αν το θέλει κανείς, μέσα του.

Σχεδόν σοβαρολογώ που έλεγε και ο Ελύτης.

Αυτή η στήλη όμως όπως γνωρίζετε ,όποιοι γνωρίζετε,είναι ένα προσωπικό ημερολόγιο τραγουδιών και των επακόλουθων που μου προκάλεσαν.

Το σημερινό τραγούδι προέρχεται μέσα από ένα άλμπουμ των RAIN TREE CROW.Οι εν λόγω μπάντα είναι η άλλη όψη των JAPAN μιας και είναι όλα τα μέλη ίδια με τη διαφορά ότι στο συγκεκριμένο και μοναδικό πόνημά τους ομολογούν ότι στηρίχτηκαν σε αυτοσχεδιασμούς και πειραματισμούς και δεν υπήρχε καμιά πρόβα στην ηχογράφηση των τραγουδιών.Το στοιχείο αυτό γίνεται εκπληκτικό όταν ακούσει κανείς τον δίσκο και καταλάβει την εξαιρετική δομή που έχουν τα τραγούδια τους σε αντιδιαστολή με την ικανότητα που έχουν σαν μουσικοί να παράγουν εκείνη την στιγμή το ελεύθερο και το τυχαίο χωρίς κακοτεχνίες και αδιέξοδα.

Εκεί μέσα λοιπόν βρίσκεται το BLACKWATER.

Θυμάμαι να το ακούω την πρώτη φορά αποσβολωμένος .Μου δίνει την αίσθηση του νερού τόσο πολύ που από τότε κυλώ μαζί του.Μία περίεργη πληρότητα σε μυστηριακό τοπίο.Είναι ένα τραγούδι σπήλαιο.Ένα τραγούδι σταλαγμίτης που σιγά σιγά σε κάνει σταλακτίτη. Τολμώ να πω πως θα το έβαζα μαζί με την προσευχή του Δαβίδ στο απόδειπνο ενώ κάνω μακροβούτι.Βλάσφημος? Τέτοιο φως.Τέτοιο σκοτάδι.

I hold you in
A sea of silence
On the borderline of truth
Open violence
I see no sign
I see no place I’ve loved
Depending on the signs
To find the road

Blackwater take me with you
To the place that I have spoken
Come lead me through the darkness
To the light that I long to see again

I walk with you
But sleep beside her
The summer came and went
It passes us over

I see her cry
I see the face I have loved
Depending on the blind
To find the road

Blackwater take me with you
To the place that I have spoken
Come lead me through the morning
For the land that I long to see again

Στο βίντεο δείχνει ένα κοράκι, και θυμάμαι σε μία συνέντευξή του να επισημαίνει ότι έχει επηρεαστεί από το βιβλίο του Ted Hughes ‘Crow’ όπως επίσης ότι τον ενδιέφεραν οι μύθοι των πολιτισμών για το εν λόγω πτηνό.

Άνθρωπος μπαχτσές που έλεγε και η γιαγιά μου η Θρακιώτισσα η βαξεβάνα.

Γειά μας.


στάχτες

Στο κακόφημο τσίρκο είμαι γελωτοποιός,

αγράμματος κι’αδιάβαστος ανθρωπάκος στον έρωτα

κουρέλι αοιδός και ποιητικής απαγγέλλων σκουπίδια.

Γέλια και χλεύη υπόσχοντες στους εξώστες

οι περπατημένοι φίλοι σου,

φίλοι φίλων της τέχνης εξαμβλώματα

και γυμνασιάρχες λόγιοι αγράμματοι με λίμπιντο.

Τυρβώδης ροή των υγρών στα μάτια μου.

Κ’ εσύ στο ταμείο

φτηνά να πουλάς το εισιτήριο.

.

.

.

Καλύτερα τοίχος με ράγισμα παρά μάρμαρο κρύο.


τηλεγράφημα

Αγαπητέ Bruno.στοπ

Eίναι επιτακτική ανάγκη

για κάθε πάτημα σκανδάλης ,

να γραφτεί σαν απάντηση

ένα ποίημα.στοπ.

Για κάθε άδικο θόρυβο,

ένα άνθος στις λέξεις.στοπ.

Είμαι πλούσιος γιατί όλα μου τα μετρητά

είναι σε δάκρυα.στοπ.

Σου στέλνω ένα.στοπ.

Αντίο.νονστοπ.

.

.

.

Σ’ευχαριστώ BRUNO GANZ για τα λόγια που μου ψιθύρισες σαν άγγελος.