Τ’άτι…

andreadakis-thumb-large

Είναι η πέτρα.Μέσα.

Αλείαντη και στέρφα.

Ασήκωτη, η μαύρη πέτρα.

Κάθομαι πάνω της μα και αυτή το ίδιο.

Στο στομάχι,στο στήθος και στο έντερο.

Κάθομαι πάνω της.

Με μια θεώρηση  στα μάτια.

Πέτρα βγαλμένη από το λατομείο της γέννησης.

Μία για τον καθένα.

Καμιά φορά πως ξεγελιέμαι.

Με τσίπουρο ή με κρασί, τη βγάζω απ’τη σκέψη.

Νομίζω έτσι φθείρεται,

χαλίκι πως θα γίνει.

Μα είναι εκεί αγέραστη σα σούρουπο

που το κοιτάς μέσα από ένα μπλε ποτήρι.

Υπήρξε όμως,θυμάμαι,μια φορά.

Τη σήκωσα με τό ‘να χέρι.

Όταν στο κήπο σου μ’έβαλες.

Έτσι για λίγο έγινε ασήμαντη η ασήκωτη.

Κάθησες πάνω της κ’ έπλεκες

στέμμα από λευκά φτερά,

στην υφαντή σου γλώσσα.

Και όλα γύρω ανθίζανε σελίδες

και στα βεστιάρια της μέρας η άνοιξη γιλέκα.

Έτσι και χρώμα εσύ της άλλαξες

και όγκο

μα και βάρος.

 

 

 

Advertisements

5 σκέψεις σχετικά με το “Τ’άτι…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s