μουσείο δακρύων

325c7a2c-ecc1-4b4a-ab77-8f755686a91f-1-504926887.jpg

Τα δικά σου δάκρυα,

το δικό μου πόσιμο νερό.

Το έσω νερό.

Αμόλυντη υγρασία.

Θα τα κρατήσω.

Χλωμή αγαπημένη ,πήλινη.

Θα τα κρατήσω.

Σα διάταγμα.

Θα τα φυλάξω σε μικρούς

γυάλινους κύβους.

Απλωμένα στο φως για σαράντα ημέρες,

θα τα βλέπω να κρυσταλλώνονται σε λευκό άλας, ορυκτό ρουμπίνι.

Φεγγαρόπετρα.

Με διάθλαση και ήχο στους τοίχους

της πλινθόκτιστης μοναξιάς.

Μετά θα τα εκθέσω στο μουσείο δακρύων.

Στην πτέρυγα με το γράμμα ταφ.

Κάπως έτσι θα ζήσω με βλέμμα

σε χαμηλότερη οκτάβα.

Και καθώς θα βγαίνω στη λεωφόρο

έτσι τυχαία θ’ακούσω,

μονόλογο κύμα περαστικού

«Ερημιά.Τι ερημιά.

Κι’άδικη απόσταση»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s