Ροπή

Στάθηκα απαλά στον τοίχο

μιας πολυκατοικίας.

Στα δεξιά έγειρε το κορμί.

Κόλησε στην κολώνα σαν απαρέμφατο.

Και κουνήθηκε.

Όλο το κτίριο κουνήθηκε.

Κατάπληκτος αναρωτήθηκα.

Μα πως;

Με την καρδιά ,μου είπα.

Άρχισα να παίζω τέτρις με τα κτίρια.

Να τα μετακινώ.

Χιαστή.Παράλληλα.

Κολούσα το ένα κτίριο με τ’άλλο.

Όχι χαοτικά.

Με απαλές κινήσεις.

Να περάσει ο ήλιος.

Νά ‘χει άπλα και αέρα.

Μπας και περάσεις.

Έτσι .

Για ένα τρεμούλιασμα στα ματοτσίνορα απ’το φως.

Για ένα «ντ»στο τέλος

κάποιας λέξης,όπως μού ‘χες πει.

Με τον ίδιο τρόπο θα είμαι

συστάδα από κολώνες ηλεκτροφωτισμού στην παραλία.

Σβηστές για τους άλλους.

Μα όταν με καμάρι παρελάσεις

από μπρός μου,

μία μία θα τις ανάβω

ντόμινο φωτός.

Θα παίζω τα κλειδιά μου στα δάχτυλα

ακολουθώντας σε ύποπτα.

Και η κλαγγή τους θά’ναι

αφρικάνικη μαρίμπα.

Γιατί έτσι ξεχνιέσαι

Και όταν ξεχνιέσαι εσύ

γίνεται ο περίπατος

πέταλο και στήμονας,

και αναμένο καντήλι

σ’άγνωστο άγιο.

Advertisements

3 σκέψεις σχετικά με το “Ροπή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s