ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΛΟΦΟ

W.H.AUDEN

Μιλώ στον άνεμο.

Ψυθιριστά.

Πάνω στον λόφο.

Και μόνος  τις λέξεις μου ακούω.

Δεν είναι δικές μου.

Προέρχονται από μια γλώσσα που δεν έχει μιληθεί.

Βαρύνουσα στο ζύγι.

Πλασμένη με γαλάζιο μάρμαρο .

Δουλεμένα φωνήεντα απ’ την ηχώ μιας πόλης.

Ποτισμένη με κανόνες απ΄την γραμματική τ΄Απρίλη.

Μιλώ στον άνεμο.

Ψιθυριστά.

Πάνω στον λόφο.

Και μόνο εσύ τις φράσεις μου ακούς.

Είναι παρμένες από βιβλία δανεικά κι’αγύριστα.

Από ένα βλέμμα σαν βιβλιοθήκη.

Μού ‘ρχονται στο μυαλό από σκάλες κυλιόμενες

και μ’αλεξίπτωτα που δεν έχουν ανοίξει.

Μιλώ στον άνεμο.

Ψιθυριστά.

Πάνω στον λόφο.

Και δεν ακούω τη φωνή μου.

Γιατί μ’αρέσει να τρυπιέμαι,

με την βελόνα του πικάπ.

Τζάνκι σ’αυλάκια δίσκων,

κρατώντας ακτινογραφίες λουλουδιών

που τις ελέγχεις  με κόντρα φως απ’το φεγγάρι.

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s