ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ

a45e8acbefd829e5520b2507f1f75d75

Απ’ το στόμα σου βγαίνει τεντωμένη κλωστή , βαθύ μωβ οξύχαλκη.

Στο στόμα μου φτάνει

στης πόλης το άλλο γείσο,ευτροπία.

Ξύνει τσιμεντογωνίες,τοίχους

πέφτει σοβάς,στραβώνουν γλάστρες όπου ζορίζεται.

Τυλίγεται σε δέντρα-κυπαρίσσαια συνήθως-μπερδεύεται.

Μυρμήγκια περπατούν επάνω της

ισορροπούν κεντημένα πουλιά,

ενώ ένα παιδί την αρπίζει.

Άνθρωποι με ελαφίσια κεφάλια

,παλιοί συνδαιτημόνες,

ακροβατούν.

Καλπάζων άλογο πιο ‘κει

με χαίτη κύματος άκρη.

Κρεμασμένα τα πλεκτά σου πάνω της στεγνώνουν.

Στάζουν ασημόσκονη.

Οι αδερφοί Quay εξετάζουν ενδελεχώς

το φως που ωρύεται κατά μήκος της.

Ακούρδιστη μπάντα φιλαρμονεί

με το ένα μάτι στο ύψος που χάσκει

χωράφια μικρά τετράγωνα από ψηλά.

Ίλιγγος.

Και η Fellini ολόγιομη.

Και όταν της συνάντησης πάρουμε απόφαση

-σώματα που πάλλονται στις άκρες-

ρουφώντας εσύ από ‘κεί

κ’εγώ από ‘δω

λαίμαργα καταπίνουμε το νήμα.

Κάπου, κάπως στη μέση αντάμωση.

Στις οδούς π’αγάπησα.

Γουζέλη,Μαλακάση, Καρακάση και Δροσίνη.

Εσύ.

Ένα κείμενο που δε θ’άλλαζα ούτε κόμμα.

Ο  πόνος στο Ταφ,

είναι τόνος.

Σε μια άτονη λέξη.

Αγαπημένη μου.

 

 

 

Advertisements

5 σκέψεις σχετικά με το “ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s