Ο Τζόχι ο Σκαντζόχι.

Επιστρέφοντας το περασμένο Σάββατο στο σπίτι μου αργά το βράδυ από μία πολύ κουραστική μέρα  με περίμενε κάτι απρόσμενο.Μία κοπέλα με φώναξε επιτακτικά για να της πω τι είναι αυτό το περίεργο πράγμα που κινείται στο πεζοδρόμιο και κάνει το σκυλάκι της να λυσσά και να γαβγίζει.Από μακριά έμοιαζε με αρούρι με ορμονικές διαταραχές μπόντι μπίλντερ.Τεράστιο.Ναι, αλλά χωρίς ουρά;Τόσο μεταλλαγμένο;

Πλησιάζοντας διέκρινα πως πρόκειται για κάτι άλλο.Αφού μου έπεσε το σαγόνι στο δρόμο και το ξαναβίδωσα, διεπιστώθει πως πρόκειται για έναν σκαντζόχοιρο!Το ζώο ήταν ζαλισμένο και σε άθλια κατάσταση.Βρισκόταν σε σύγχυση. Κοντοστάθηκα.ΤΙ ,ΠΩς, ΠΟΥ;Πως βρέθηκε εδώ;Τι να τον κάνω; Η κοπέλα με κοίταζε με ύφος ικετευτικό του στυλ »YES, YOU CAN DO IT».

OK I CAN. Έκανα να τον πιάσω με γυμνά χέρια αλλά ήταν αδύνατο.Ευτυχώς είχα στο σακίδιο άπλυτα από τη δουλειά και έτσι τον τύλιξα σχετικά ακίνδυνα με ένα τίσερτ.

»Τι θα τον κάνετε;» με ρώτησε η κοπέλα   που πρέπει να ομολογήσω ότι  από την αγωνία της φάνηκε πως ήταν εξαιρετικά ζωόφιλη.

»Θα τον πάω στο δάσος».Άρχισε να χοροπηδά από τη χαρά της ,άρχισε να χοροπηδά και ο σκύλος.Mε κοίταζε σα να βλέπει τον John Lennon σε συνδυασμό με τον Spiderman.Εγώ φούσκωσα  σαν το παγώνι και της πέταξα ένα χαμόγελο αλά ROBERT MITCHUM αλλά ξεφούσκωσα στη στιγμή από τα τσιμπήματα ,που πιστέψτε με διαπερνούσαν και τη μπλούζα μου με την οποία τον είχα τυλίξει.

Έτσι λοιπόν τον περιμάζεψα τον κύριο ,τον έβαλα σε ένα κουτί να ηρεμήσει και άρχισα να ψάχνω στον ιστό τι να του κάνω να φάει του καψερού.Του έδωσα σταφίδες και νερό και του άρεσε τόσο πολύ που τις εξαφάνισε.Το ζώο πήρε τα πάνω του .Εδώ να πούμε πως πρόκειται για άγριο ζώο που δε γουστάρει και πολλά πολλά και μου το απέδειξε όσες φορές έκανα να βάλω το χέρι μου μέσα στο κουτί.Έβγαζε έναν υπόκωφο βρυχηθμό σα να μού ‘λεγε  Άισιχτιρ μπινέ παλιομ…κα.Πάσο Τζόχι. γιου άρ δε μπός.20180624_085533-293267250.jpg

Ξεκίνησε λοιπόν η επιχείρηση επιστροφής του ζώου στο φυσικό του περιβάλλον.Έριξα ένα τηλέφωνο σε ένα καλό μου φίλο που γεννήθηκε  σ’ένα υπέροχο χωριό στα Πιέρια όρη.Τα Ριζώματα.Εκεί έχει ένα από τα ωραιότερα και αρχαιότερα δάση της Ελλάδας.Μιλάμε για ένα από τα δάση που εικάζεται ότι κυνηγούσε ο  Μέγας Αλέξανδρος.Σπάνιας ομορφιάς και πλουσιότητας σε χλωρίδα και πανίδα.

Και έτσι έγινε…..20180624_133508

…μετά μαζέψαμε αγριοφράουλες,τα λεγόμενα χαμοκέρασα.Είναι τέτοια η νοστιμιά τους και το άρωμά τους που αντιλαμβάνεσαι όταν συγκρίνεις ότι μας ταίζουν πλαστικές φράουλες στις πόλεις.

20180624_142907

20180624_14265220180624_14400020180624_15422220180624_13494420180624_12174520180624_132950

…αφού τριγυρίσαμε στο δάσος περίπου 5 ώρες καταλήξαμε για τσίπουρα και σκαντζόχοιρο στα κάρβουνα.

Ντάξ, πλάκα κάνω.

Πραγματικά όμως  έχω μείνει με την απορία πως βρέθηκε ένα τέτοιο  υπέροχο πλάσμα μέσα στον τσιμεντένιο λαβύρινθο…..

Advertisements

13 σκέψεις σχετικά με το “Ο Τζόχι ο Σκαντζόχι.

  1. Είδες πώς τα φέρνει η ζωή και «οδηγείται» κανείς στα καλά καθούμενα στη φύση, να φωτογραφίζει σκαντζόχοιρο, άνθη, πεταλούδες και αγριοφράουλες; 😛
    Τον «δικό» μας, το λένε Σκα, (απ΄ το σκαντζόχοιρος) και ζει σ’ ένα βουνό της ΒΑ Αττικής, άχρηστη πλέον πληροφορία μια και ο «δικός» σου πια έχει βρει τον παράδεισο του, επίσης δεν ξέρω αν ο δικός μου, είναι κυρία Σκα ή κύριος Σκα για να έχεις η «παρέα» ενδιαφέρον!!! 😉
    Καλό μας βραδάκι! 🙂

    Αρέσει σε 3 άτομα

  2. Πριν από περίπου πέντε χρόνια είχα ακριβώς την ίδια εμπειρία με σένα, μόνο που βρήκα το σκαντζοχοιράκι στη μέση του λιμανιού. Ήταν περασμένα μεσάνυχτα, εγώ μισομεθυσμένη και το κακόμοιρο ζωντανό εντελώς αποπροσανατολισμένο. Ευτυχώς ο φίλος μου έβγαλε το πανοφώρι του και είχε το κουράγιο να πάει το γλυκάκι σε ένα περιφραγμένο με ξερολιθιά χωράφι. Ελπίζω να βρίσκεται ακόμα εκεί, αυτός και η οικογένεια του. Φοβάμαι πως κάποιος τον παράτησε στο λιμάνι, γιατί το μέρος που βρέθηκε δεν το λες και ιδιαίτερα φιλικό για ένα τέτοιο ζώο. Τέλος καλό, όλα καλά όμως.

    Αρέσει σε 5 άτομα

  3. Λοιπόν, νόμζα ότι είχα αφήσει χτες σχόλιο… 😦 Το ξαναγράφω:
    Πόσο γούτσου πλασματάκια! Πέρυσι τον Αύγουστο ήμασταν φιλοξενούμενοι στη Νορμανδία και κάποια μέρα με καλό καιρό, καθίσαμε στον κήπο. Κάποια στιγμή σήμανε συναγερμός να κάνουμε ησυχία, γιατί μια οικογένεια σκατζοχοίρων περιδιάβαινε τα παρτέρια. Ε, κάναμε ησυχία, τους δώσαμε και λιχουδιές κι όλα καλά με την οικογένεια. Θεωρείται, λέει, τύχη να βρεις σκατζόχοιρο στον κήπο σου.
    Όσο για τη δική σου ιστορία, εξαιρετική πράξη, ωραίες εικόνες, όμορφα συναισθήματα. Κι εσείς, αγαπητέ, φέρετε επάξια τον τίτλο του Ρομπέν των Ακανθόχοιρων! Εύγε!

    Αρέσει σε 2 άτομα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s