ΟΙ ΤΑΦΟΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ

Τα φωτοκύτταρα αρνιόντουσαν πεισματικά ν’ανοίξουν τις πόρτες.

Τη μόνη μέρα που πήγα στο μαγαζί της ζωής μου για να καταναλώσω.

Ήθελα πίσω τα χρόνια

αυτά που χάρισα βλέποντας τηλεόραση.

Τις αποφάσεις που άλλαξα για χάρη της μετριότητάς μου.

Πληρώνω όσο όσο.

Να πάρω πίσω φράσεις που ξεστόμισα

και σκούριασαν  σε αυτιά ξένα

στις ηλίθιες συζητήσεις με μπάσταρδους

μόνο και μόνο

για να μην συγκρουστώ μαζί τους.

Τι ξόδεμα.

Βλέπεις δεν καταλάβαινα πως κανείς μεγαλώνει με το όχι.

Με την αγία άρνηση.

»ΚΛΕΙΣΤΟΝ» το μαγαζί λοιπόν.

Στο δρόμο της επιστροφής

ένα σχισμένο αλουμινόχαρτο σοκολάτας

πέρασε κάτω από τον βηματισμό μου.

Βιαζόταν για τη χωματερή.

Στο σπίτι όλα είχαν αναχωρήσει

βιβλία ,φλυτζάνια ,καπνικά και ακτινογραφίες

και με το στανιό λογιστής και λελογισμένος

σκυφτός παντού

παντού σκυφτός

μαζώχτρα στις θυρίδες και στα κιβώτια

τ’αυριανά κτερίσματα.

Αργά το βράδυ προσευχόμουν για αιώνια ζωή.

Πες μου τώρα Μυρτώ

ποια τέχνη

ποια αρχαιολογική σκαπάνη να γυρέψω

στο φως να φέρω

τους τάφους ανάμεσα απ’ τους τοίχους.

Υ.Γ.1

Το φως που μεταβάλλεται και διαθλάται μέσα από την καλλιτεχνική καραμέλα είναι πολύ πιο ζωντανό από αυτό του γυαλιού.Συγκεκριμένα, το ταξίδι γίνεται πιο μακρινό και ευγενέστερο.

3 Comments

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s