αυτό δεν είναι ποίημα…#4

There’s a beauty here I cannot deny

:’ ,» «;’ `, ‘: °`;’.•`;-‘, ‘, |°;’: ; , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ . ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; «-; -`•-_ ‘, °;` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ;• , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;»:;:;’,`’ °;- ‘: ; -‘ `; , ‘; » ;. ‘ , ‘,; – •` :’;, ,; ‘: ; , ; » – :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ; ;’: ; ‘ `; , ‘; «-;; :;’,`°; ‘,’ ;` – « : ; ‘: ;• , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;’ -`•-_ ‘, °;` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ;• , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;’ ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; » ;. ‘ , ,`- «:; ,’: ; , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;’ ° ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; «-; -`•-_ ‘, °;` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ;• , ; » :’ ; – ,- ;’ ‘ .,» ;’ ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; » ;. ‘ , °•–, ;’ ; » ,’:» , ,:, : » , :’ ` , ` ,` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ; , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;’ ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; «-; -`•-_ ‘, °;` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ;• , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;’ ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; » ;. ‘ , ‘ :; ‘ ; , ‘ ; ,`- «:; ;. ‘ , ‘ :; ‘ ; , ‘ ; ` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ; , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ • . ,» ;’ ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; » ;. ‘ , ‘ :; ‘ ; , ‘ °`•_ ‘;,..;-‘ .«,’,:’,-,,.; ‘ ; -; -`•-_ ‘, |°;,`•`’ °;-‘_’• ,`- «:; , °•–, – » , ,:, :» , :’ ` , ` ,

Για να γράψει κάποιος για τον David Sylvian πρέπει να σκεφτεί.Να εμπνευστεί.Έστω λίγο.Ο λόγος είναι η ανταπόδοση .

Γιος σιδηρουργού ,χορτοφάγος,λάτρης της λογοτεχνίας και της ποίησης,του κινηματογράφου της φωτογραφίας και της ανατολικής φιλοσοφίας αλλά καί της ανατολίτικης μουσικής.Ένα πολύ ντροπαλό αγόρι στα παιδικά και στα εφηβικά του χρόνια ,σύμφωνα με τα λεγόμενά του,που δεν μπορούσε να συνδεθεί με τους υπόλοιπους ανθρώπους.Ένας αντικοινωνικός νέος που βρήκε σαν μέσο τη μουσική για να επικοινωνήσει με τον κόσμο.Ευτυχώς.

Τραγουδιστής των ανδρόγυνων glam JAPAN.

Ανήκει σε έναν κόσμο με πολλά ιδανικά.Τα ενσωματώνει στην τέχνη του.Και η τέχνη, κατά τον Andrei Tarkovsky , που τόσο λατρεύει ο Sylvian είναι αθανασία.Νεορομαντική,avant garde,new wave,synth pop,art pop,ambient,jazz ,πειραματική ελεκτρόνικα,ροκ αυτοσχεδιαμοί, είναι μερικές από τις μουσικές που έχει δημιουργήσει και παντρέψει στα 45 χρόνια που ευδοκιμεί στη μουσική με πολλή μεγάλη ευθύνη και σεβασμό.Και όλα αυτά με μία ιδιάζουσα υψηλή αισθητική για τον κόσμο.Ένας οραματιστής.Ένας θλιμμένος BOWIE.Ανοησίες.Ο Sylvian είναι ο Sylvian.

Προσωπικά τον έχω μέσα στην καρδιά μου σαν μέγα ταπεινό παρατηρητή που έχει κάνει μία συμφωνία με τη φύση.Μία κάποια ανταλλαγή συντελέστηκε για να συμβιώνουν μέσα στα τραγούδια του η δροσιά του ανέμου και των δέντρων με τις ευφιέστατες μελωδίες ή μή μελωδίες. Η ενσωμάτωση των ερωτικών του ποιημάτων με το φέγγος των άστρων είναι ένα είδος συναύγειας.Αυτή είναι και η μοναδικότητα του.Ο διάλογος ανάμεσα στη συναστρία της τέχνης του και το προσωπικό σκοτεινό φως του καθενός.Αποτέλεσμα;Παράδοση στην ηρεμία του.Δεν μπορώ να βρω διαφορά ανάμεσα στα τραγούδια του και στα παιχνιδίσματα του φωτός των δέντρων στο υγρό έδαφος φθινόπωρο ή χειμώνα.Και το υπέροχο είναι ότι μπαίνεις σιγά σιγά στην αποκάλυψη.Γιατί πρέπει να του δώσεις χρόνο.Ο Sylvian θέλει χρόνο.Ωριμάζει κάπως μέσα σου και γίνεται μεστός, αλαβάστρινος.Να σημπληρώσω εδώ ότι ο Sylvian είναι νερό.Πολύ νερό.Και έτσι ο καλλιτέχνης φορμάρεται εύκολα, αν το θέλει κανείς, μέσα του.

Σχεδόν σοβαρολογώ που έλεγε και ο Ελύτης.

Αυτή η στήλη όμως όπως γνωρίζετε ,όποιοι γνωρίζετε,είναι ένα προσωπικό ημερολόγιο τραγουδιών και των επακόλουθων που μου προκάλεσαν.

Το σημερινό τραγούδι προέρχεται μέσα από ένα άλμπουμ των RAIN TREE CROW.Οι εν λόγω μπάντα είναι η άλλη όψη των JAPAN μιας και είναι όλα τα μέλη ίδια με τη διαφορά ότι στο συγκεκριμένο και μοναδικό πόνημά τους ομολογούν ότι στηρίχτηκαν σε αυτοσχεδιασμούς και πειραματισμούς και δεν υπήρχε καμιά πρόβα στην ηχογράφηση των τραγουδιών.Το στοιχείο αυτό γίνεται εκπληκτικό όταν ακούσει κανείς τον δίσκο και καταλάβει την εξαιρετική δομή που έχουν τα τραγούδια τους σε αντιδιαστολή με την ικανότητα που έχουν σαν μουσικοί να παράγουν εκείνη την στιγμή το ελεύθερο και το τυχαίο χωρίς κακοτεχνίες και αδιέξοδα.

Εκεί μέσα λοιπόν βρίσκεται το BLACKWATER.

Θυμάμαι να το ακούω την πρώτη φορά αποσβολωμένος .Μου δίνει την αίσθηση του νερού τόσο πολύ που από τότε κυλώ μαζί του.Μία περίεργη πληρότητα σε μυστηριακό τοπίο.Είναι ένα τραγούδι σπήλαιο.Ένα τραγούδι σταλαγμίτης που σιγά σιγά σε κάνει σταλακτίτη. Τολμώ να πω πως θα το έβαζα μαζί με την προσευχή του Δαβίδ στο απόδειπνο ενώ κάνω μακροβούτι.Βλάσφημος? Τέτοιο φως.Τέτοιο σκοτάδι.

I hold you in
A sea of silence
On the borderline of truth
Open violence
I see no sign
I see no place I’ve loved
Depending on the signs
To find the road

Blackwater take me with you
To the place that I have spoken
Come lead me through the darkness
To the light that I long to see again

I walk with you
But sleep beside her
The summer came and went
It passes us over

I see her cry
I see the face I have loved
Depending on the blind
To find the road

Blackwater take me with you
To the place that I have spoken
Come lead me through the morning
For the land that I long to see again

Στο βίντεο δείχνει ένα κοράκι, και θυμάμαι σε μία συνέντευξή του να επισημαίνει ότι έχει επηρεαστεί από το βιβλίο του Ted Hughes ‘Crow’ όπως επίσης ότι τον ενδιέφεραν οι μύθοι των πολιτισμών για το εν λόγω πτηνό.

Άνθρωπος μπαχτσές που έλεγε και η γιαγιά μου η Θρακιώτισσα η βαξεβάνα.

Γειά μας.


Advertisements

αυτό δεν είναι ποίημα #3

Cocteau+Twins-610x710

Εδώ σταματούμε.Παίρνουμε μία βαθιά ανάσα και προσπαθούμε να αντιληφθούμε περί τίνος πρόκειται.

Πρόκειται για μία μπάντα –πάλι-από τη Σκωτία που δονεί τα συναισθήματα.Αναλογίζομαι πολλές φορές στα χρόνια που πέρασαν ποια είναι η φύση αυτής της μυστηριακής μπάντας.Νομίζω ταυτίζεται με μία ομορφιά τόσο σπάνια όσο και η φωνή της τραγουδίστριας ,της Liz Frazer.

Αυτή λοιπόν η μπάντα είναι οι COCTEAU TWINS.

Μία εκστατική μορφή τέχνης αναδύεται μέσα από την ονειρική και αιθαίρεια μουσική τους. Σε συνδυασμό με τα εντέχνως παραμορφωμένα αγγλικά και την ανεμόπλεκη φωνή της ,συνθέτουν βίωμα την ακρόαση.

Ναι ,η μουσική τους είναι βιωματική.Σε σφραγίζει.Μιά για πάντα.Γιατί δεν υπάρχει όμοιά της.

Όπως και τα περισσότερα συγκροτήματα της 4AD της περιόδου της δεκαετίας του 80 είναι πρωτοπόρα.Από την αισθητική στα  εξώφυλα και τα εσώφυλα των δίσκων φτιαγμένα  από ιδιόρυθμους καλλιτέχνες της Envelope23 μέχρι τις ενορχηστρώσεις και την ενεργή συμμετοχή σε όλη τη διαδικασία της παραγωγής του ιδρυτή της 4AD, Mr Ivo.

Αλλά για την 4AD υπόσχομαι να κάνω ένα μεγάλο αφιέρωμα από το προσωπικό μου υλικό, , αλλά και με τη συμμετοχή φίλων για ένα συνολικό κείμενο.

Αυτή η ανάρτηση όμως γίνεται -όπως και οι προηγούμενες- για ένα τραγούδι.

Βρίσκεται στο άλμπουμ του 1984 Treasure.treasure

Και είναι το 9ο τραγούδι του δίσκου, από τα 10 συνολικά ,το Otterley.

Από την πρώτη φορά που το άκουσα ένιωσα ότι η μουσική έχει ταίρι το νερό.Είναι ένα παιχνίδισμα του φεγγαριού πάνω στη θάλασσα σ’ένα νυχτερινό μπάνιο.Και μέσα στο σκοτεινό υγρό να πλέκονται τα χέρια εραστών με μία εναλλαγή σχημάτων νερού, φωτός και σώματος.

Αλλά όχι μόνο.

Αυτό το τραγούδι είναι και ένας πίνακας του θείου John William Waterhouse του 1896.

5507

Hylas and the Nymphs

Μουσική και ζωγραφική μετουσιώνουν η μία την άλλη.Όταν τον πρωτοείδα σκέφτηκα το Otterley ή και το αντίθετο.Δε θυμάμαι πια την αλληλουχία.Και φαντάστηκα όλη την κίνηση των νυμφών να απαγάγουν τον Ύλα με τον πιο σαγηνευτικό τρόπο.Όλος ο καμβάς ζωντάνεψε σα φιλμ.

Βασικά όλο το κίνημα των προ-Ραφαηλιτών θα μπορούσε να ντύσει τις μουσικές των Cocteau….

Oι στίχοι στα πρώτα αλμπουμ των Cocteau Twins γενικά είναι ακατάληπτοι.Όπως λέει η ίδια η Liz δημιουργεί λέξεις και τονισμούς για να πετύχει τη μουσικότητα των λέξεων.Γλωσσοπλάστης για τη μαγική της τέχνη…..

Είχα την τύχη να ακούσω τη φωνή της όταν περιόδευε με τους Massive Attack…..

ΑΚΟΎΓΕΤΑΙ ΔΥΝΑΤΑ ΕΔΩ

Προσέξτε τον πίνακα ενώ ακούτε το διαμάντι.

bon  voyage

 

 

 

 

Αυτό δεν είναι ποίημα #2

 

smartselectimage_2018-06-04-06-28-031955550081.png

Παίρνω τη σκυτάλη από τα υπέροχα λόγια του πατέρα της Sweet Jane Eyre στην παρουσίαση του άρθρου για τον André Κertész <<Δεν κάνουν τα πινέλα τον ζωγράφο, αλλά τα χρώματα που έχει ο ίδιος μέσα του >> για να μιλήσω για ένα τραγούδι των  φανταστικών Σκωτσέζων  THE INCREDIBLE STRING BAND.

Καταρχήν βρίσκεται στο δεύτερο άλμπουμ των πρωτοπόρων της φολκ ψυχεδέλειας με τον ευφάνταστο τίτλο << The 5000 spirits or the layers of the onion >>του 1967.Ηχογραφημένος με διάφορα όργανα από τα ταξίδια των μελών της μπάντας στας ανατολάς και στις εξωτικές Αφρικές που ταξίδευαν όπως gimbri ,σιτάρ ,φλάουτα και μαντολίνα .

Ένας ύμνος στην ανθρώπινη κατάσταση .Τέτοιοι δίσκοι στο μέλλον θα θεωρούνται επαναστατική πράξη για τον ουμανισμό τους.

Ανάμειξη παιδικής αθωώτητας,φαντασίας,πειραματισμού, ποίησης και αρμονίας με τη φύση και τον έρωτα σε υπερθετικό βαθμό.Ένας δίσκος ανακούφισης.Θετικός.Τα παιδιά αυτά της υγρής Σκωτσέζικης γης έχουν τόση λιακάδα μέσα τους που πολλοί μεσόγειοι θα ζήλευαν.

Δεν κρύβω πως στα ψυχολογικά μου ζόρια ή σε μεγάλες αλλαγές- στις οποίες  υπόκειμαι  οσονούπω-κρύβομαι μέσα του. Με παρασέρνει και με παρηγορεί με τέτοιο τρόπο που με κάνει να ξεχνιέμαι.Μου υπενθυμίζει ποιος είμαι και πως ΔΕΝ πρέπει να το ξεχνώ .

Εντάξει. Είναι ένας δίσκος που τρέχεις γυμνός μέσα στα λιβάδια την άνοιξη,τρως μύγδαλα και κυκλοφορείς με την κουδούνα σαν τον Τσιβιλίκα.Πολλοί φίλοι μου- πάνκηδες αλλά και μη- με κράξανε για αυτούς. <<Ου ρε βρωμοχίπι’>> κτλπ αλλά δε τρέχει τίποτις όταν βρίσκεσαι σε απογείωση.

Το τραγούδι είναι το painting box.

Οι στίχοι…

When the morning of your eyes comes waking through my shadows
Leaving just a trace of twilight sleep
I whisper to the baby raindrops playing on my window
And tell them gently this is not the time that they should weep

For somewhere in my mind there is a painting box
I have every color there it’s true
Just lately when I look inside my painting box
I seem to pick the colors of you

My Friday evening’s foot-steps plodding dully through this black town
Are far away now from the world that I’m in
My eyes are listening to some sounds that I think just might be springtime
With daffodils between my toes I’m laughing at their whim

And somewhere in my mind there is a painting box
I have every color there it’s true
Just lately when I look inside my painting box
I seem to pick the colors of you

Oh somewhere in my mind there is a painting box
I have every color there it’s true
Just lately when I look inside my painting box
I seem to pick the colors of you

The purple sail above me catches all the strength of summer
Fishes stop and ask me where I am bound
I smile and shake my head and say my little ship is sinking
But I kind of like the sea that I’m on, and I don’t mind if I do drown

For somewhere in my mind there is a painting box
I have every color there it’s true
Just lately when I look inside my painting box
I seem to pick the colors of you.

 

Ω θεοί!Καθώς γράφω το κείμενο έχει ξεσπάσει καλοκαιρινό μπουρίνι και μυρίζει το χώμα….

 

 

 

 

Αυτό δεν είναι ποίημα….

smartselectimage_2018-05-28-22-06-30-1925884165.png

…είναι ένα κείμενο για μία γυναίκα που λατρεύω .Την Laurie Anderson.Μία καλλιτέχνιδα που μου έμαθε να κάνω ενδοσκόπηση με τους στίχους της και τη μουσική της.

Η τέχνη της είναι τοπία. Εκφράζει μοναδικά σαν σε κολάζ την ποίηση με την αισθαντικότητα σε  μία εσωτερική κατάσταση που κόβει ανάσα. Η γυναίκα είναι φαινόμενο.

Διαλογίζεται στο άναρχο και στο απερινόητο σε επίπεδο  ασυνείδητου και υποσυνείδητου.

Άχρονη και ηλεκτρονική ,πρωτοπόρα και γήινη.Κάθε φορά που την ακούω νιώθω ότι με ξέρει.Έχει χρόνια που την άφησα και τρύπωσε μέσα μου σα σπόρος.Και δίνει η άτιμη.Δίνει.

Ακούστε το tightrope.Διαβάστε τους στίχους.

Το τραγούδι είναι από άλλο κόσμο.