μητέρα αφρική


Δεν έχω χρόνο.Κάνω δύο δουλειές και κουβαλώ και μία άφατη πίκρα εντός.

Πάντα όμως η μητέρα Αφρική είναι εκεί για να απαλύνει τον πόνο.Κάθε φορά είναι εκεί για να φωτίζει την λευκή και άραχνη ζωή.

Από την βαθυγάλανη φωνή της EVORA μέχρι τους παραδεισένιους αρπισμούς του Toumani Diabate ,τους κιθαριστικούς ίαμβους του Farka Toure και τα Αfro-beat των Νιγηριανών,και… και…

Οι Marijata από την Γκάνα….

Ο Francis Bebey από το Καμερούν…(διπλό βινύλιο) από την Γαλλική born bad records. Παίζει και αυτό το sanza…έχει και αυτούς τους στίχους…

Και τελευταίο ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχω ακούσει στη ζωή μου.KOKOROKO από το κέντρο την νέας jazz σκηνής του Λονδίνου και τις ταράτσες της Γκάμπια και της Νέας Γουινέα…

…όμορφη άνοιξη έρχεται πάλι…

Advertisements

αυτό δεν είναι ποίημα…#4

There’s a beauty here I cannot deny

:’ ,» «;’ `, ‘: °`;’.•`;-‘, ‘, |°;’: ; , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ . ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; «-; -`•-_ ‘, °;` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ;• , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;»:;:;’,`’ °;- ‘: ; -‘ `; , ‘; » ;. ‘ , ‘,; – •` :’;, ,; ‘: ; , ; » – :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ; ;’: ; ‘ `; , ‘; «-;; :;’,`°; ‘,’ ;` – « : ; ‘: ;• , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;’ -`•-_ ‘, °;` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ;• , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;’ ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; » ;. ‘ , ,`- «:; ,’: ; , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;’ ° ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; «-; -`•-_ ‘, °;` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ;• , ; » :’ ; – ,- ;’ ‘ .,» ;’ ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; » ;. ‘ , °•–, ;’ ; » ,’:» , ,:, : » , :’ ` , ` ,` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ; , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;’ ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; «-; -`•-_ ‘, °;` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ;• , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ .,» ;’ ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; » ;. ‘ , ‘ :; ‘ ; , ‘ ; ,`- «:; ;. ‘ , ‘ :; ‘ ; , ‘ ; ` ; ; ‘,’ ;` « : ; ‘: ; , ; » :’ ; ,- ;’ ‘ • . ,» ;’ ;- ‘: ; ‘ `; , ‘; » ;. ‘ , ‘ :; ‘ ; , ‘ °`•_ ‘;,..;-‘ .«,’,:’,-,,.; ‘ ; -; -`•-_ ‘, |°;,`•`’ °;-‘_’• ,`- «:; , °•–, – » , ,:, :» , :’ ` , ` ,

Για να γράψει κάποιος για τον David Sylvian πρέπει να σκεφτεί.Να εμπνευστεί.Έστω λίγο.Ο λόγος είναι η ανταπόδοση .

Γιος σιδηρουργού ,χορτοφάγος,λάτρης της λογοτεχνίας και της ποίησης,του κινηματογράφου της φωτογραφίας και της ανατολικής φιλοσοφίας αλλά καί της ανατολίτικης μουσικής.Ένα πολύ ντροπαλό αγόρι στα παιδικά και στα εφηβικά του χρόνια ,σύμφωνα με τα λεγόμενά του,που δεν μπορούσε να συνδεθεί με τους υπόλοιπους ανθρώπους.Ένας αντικοινωνικός νέος που βρήκε σαν μέσο τη μουσική για να επικοινωνήσει με τον κόσμο.Ευτυχώς.

Τραγουδιστής των ανδρόγυνων glam JAPAN.

Ανήκει σε έναν κόσμο με πολλά ιδανικά.Τα ενσωματώνει στην τέχνη του.Και η τέχνη, κατά τον Andrei Tarkovsky , που τόσο λατρεύει ο Sylvian είναι αθανασία.Νεορομαντική,avant garde,new wave,synth pop,art pop,ambient,jazz ,πειραματική ελεκτρόνικα,ροκ αυτοσχεδιαμοί, είναι μερικές από τις μουσικές που έχει δημιουργήσει και παντρέψει στα 45 χρόνια που ευδοκιμεί στη μουσική με πολλή μεγάλη ευθύνη και σεβασμό.Και όλα αυτά με μία ιδιάζουσα υψηλή αισθητική για τον κόσμο.Ένας οραματιστής.Ένας θλιμμένος BOWIE.Ανοησίες.Ο Sylvian είναι ο Sylvian.

Προσωπικά τον έχω μέσα στην καρδιά μου σαν μέγα ταπεινό παρατηρητή που έχει κάνει μία συμφωνία με τη φύση.Μία κάποια ανταλλαγή συντελέστηκε για να συμβιώνουν μέσα στα τραγούδια του η δροσιά του ανέμου και των δέντρων με τις ευφιέστατες μελωδίες ή μή μελωδίες. Η ενσωμάτωση των ερωτικών του ποιημάτων με το φέγγος των άστρων είναι ένα είδος συναύγειας.Αυτή είναι και η μοναδικότητα του.Ο διάλογος ανάμεσα στη συναστρία της τέχνης του και το προσωπικό σκοτεινό φως του καθενός.Αποτέλεσμα;Παράδοση στην ηρεμία του.Δεν μπορώ να βρω διαφορά ανάμεσα στα τραγούδια του και στα παιχνιδίσματα του φωτός των δέντρων στο υγρό έδαφος φθινόπωρο ή χειμώνα.Και το υπέροχο είναι ότι μπαίνεις σιγά σιγά στην αποκάλυψη.Γιατί πρέπει να του δώσεις χρόνο.Ο Sylvian θέλει χρόνο.Ωριμάζει κάπως μέσα σου και γίνεται μεστός, αλαβάστρινος.Να σημπληρώσω εδώ ότι ο Sylvian είναι νερό.Πολύ νερό.Και έτσι ο καλλιτέχνης φορμάρεται εύκολα, αν το θέλει κανείς, μέσα του.

Σχεδόν σοβαρολογώ που έλεγε και ο Ελύτης.

Αυτή η στήλη όμως όπως γνωρίζετε ,όποιοι γνωρίζετε,είναι ένα προσωπικό ημερολόγιο τραγουδιών και των επακόλουθων που μου προκάλεσαν.

Το σημερινό τραγούδι προέρχεται μέσα από ένα άλμπουμ των RAIN TREE CROW.Οι εν λόγω μπάντα είναι η άλλη όψη των JAPAN μιας και είναι όλα τα μέλη ίδια με τη διαφορά ότι στο συγκεκριμένο και μοναδικό πόνημά τους ομολογούν ότι στηρίχτηκαν σε αυτοσχεδιασμούς και πειραματισμούς και δεν υπήρχε καμιά πρόβα στην ηχογράφηση των τραγουδιών.Το στοιχείο αυτό γίνεται εκπληκτικό όταν ακούσει κανείς τον δίσκο και καταλάβει την εξαιρετική δομή που έχουν τα τραγούδια τους σε αντιδιαστολή με την ικανότητα που έχουν σαν μουσικοί να παράγουν εκείνη την στιγμή το ελεύθερο και το τυχαίο χωρίς κακοτεχνίες και αδιέξοδα.

Εκεί μέσα λοιπόν βρίσκεται το BLACKWATER.

Θυμάμαι να το ακούω την πρώτη φορά αποσβολωμένος .Μου δίνει την αίσθηση του νερού τόσο πολύ που από τότε κυλώ μαζί του.Μία περίεργη πληρότητα σε μυστηριακό τοπίο.Είναι ένα τραγούδι σπήλαιο.Ένα τραγούδι σταλαγμίτης που σιγά σιγά σε κάνει σταλακτίτη. Τολμώ να πω πως θα το έβαζα μαζί με την προσευχή του Δαβίδ στο απόδειπνο ενώ κάνω μακροβούτι.Βλάσφημος? Τέτοιο φως.Τέτοιο σκοτάδι.

I hold you in
A sea of silence
On the borderline of truth
Open violence
I see no sign
I see no place I’ve loved
Depending on the signs
To find the road

Blackwater take me with you
To the place that I have spoken
Come lead me through the darkness
To the light that I long to see again

I walk with you
But sleep beside her
The summer came and went
It passes us over

I see her cry
I see the face I have loved
Depending on the blind
To find the road

Blackwater take me with you
To the place that I have spoken
Come lead me through the morning
For the land that I long to see again

Στο βίντεο δείχνει ένα κοράκι, και θυμάμαι σε μία συνέντευξή του να επισημαίνει ότι έχει επηρεαστεί από το βιβλίο του Ted Hughes ‘Crow’ όπως επίσης ότι τον ενδιέφεραν οι μύθοι των πολιτισμών για το εν λόγω πτηνό.

Άνθρωπος μπαχτσές που έλεγε και η γιαγιά μου η Θρακιώτισσα η βαξεβάνα.

Γειά μας.


βιβλία,δίσκοι,σοκολάτα και αντε και γ…… 2018

Δύσκολος χρόνος.Απώλειες πολλές .Παιχνίδια της ζωής σα φάρσα.Κακόγουστη.Και αποφάσεις που θέλω να παρθούν.Μέσα στο 19.Να είμαστε μόνο καλά.Ψυχή και σώμα.

-ΛΟ-ΛΙ-ΤΑ:Το ξαναδιαβάζω.Ο θείος Βλαδίμηρος δεν ήταν από ‘δω.Τα ναρκωτικά του ήταν ο έρωτας.Love is the drug.Και ήταν junkie.

-69 Αμερικανοί ποιητές.ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΔΕΚΑΤΩΝ.Οι πιο πολλοί άγνωστοι.Αλλά πλέον γείτονες και φίλοι σ’αυτό το παζάρι της ζωής. Δυνατή ποίηση.Εξαιρετική επιμέλεια από τον Τήνιο Ντίνο Σιώτη.

 

-Η μυστική ζωή των δέντρων.ΠΑΤΑΚΗΣ.Τα δέντρα επικοινωνούν μεταξύ τους.Στέλνουν σήματα το ένα στο άλλο στον κίνδυνο.Επίσης νιώθουν.Και πονάνε.Τα εξωτερικά ερεθίσματα σε ένα σημείο του κορμού τους τα μεταφέρουν ένα εκατοστό το δευτερόλεπτο.Η βραδύτητα είναι ο δικός τους χρόνος.Αυτά και άλλα μαγικά θα διαβάσεται στο πόνημα του Γερμανού δασολόγου Gandalf PETER WOHLLEBEN.Mοναδικό ανάγνωσμα.Το αφιερώνω σ’ εκείνη τη μουριά που αγκαλιαζόμασταν ολημερίς όταν ήμουν παιδί.

-Βρετανοί ποιητές του μεγάλου πολέμου.ΣΑΙΞΠΗΡΙΚΟΝ.Έχω δει ταινίες,ντοκυμαντέρ,έχω διαβάσει βιβλία για τον πρώτο πόλεμο αλλά αυτό εδώ είναι το κάτι άλλο.Πόνεσε το στομάχι μου.Είναι τόσο σπαραξικάρδια η ποίηση που βουρκώνεις.Το πάω σιγά σιγά.Είναι πολλά τα θραύσματα.

-Οι θεμελιωτές της ποίησης στη Θεσσαλονίκη.ΙΝΟΝΙΑ.Αυτό είναι παλιό.Αλλά λόγω του θανάτου του Γιώργου Μοσχίδη το ανασύρω για να τιμήσω το ανάστημα του ανδρός.Απαγγέλει όλα τα ποιήματα της συλλογής, στο cd που  συνοδεύει  το βιβλίο,τα οποία χωρίζονται σε 4 θεματικές ενότητες.Δε θα πω τίποτα παραπάνω απλά αξίζει να αγοράσει κανείς αυτό το βιβλίο.Είναι και μία απόδειξη μιας πολλή δυνατής φιλίας ανάμεσα στον Μοσχίδη και τον Χριστιανόπουλο.Γνωρίζανε ο ένας τον άλλο πάνω από 50-60 χρόνια.Και γουστάρανε να απαγγέλουν ποιήματα.

-Βρέθηκα σε ένα επιπλάδικο ξαφνικά ,άσχετο , που είχε κάτι δίσκους ο φίλος του φίλου που..και τα σκότωνε.Αριστουργήματα της κλασσικής δισκογραφίας της Ρουμανικής ELECTRECORD της κομμουνιστικής εποχής.Άρπα από τον κορυφαίο αρπιστή ION -IVAN RONCEA και φλάουτο σε έργα του MOZART και του BOIELDIEU.Με 2 ευρώ το κομμάτι πήρα 26.Παίζουν άψογα τα περισσότερα.

-DREAM SYNDICATE/How did i find myself here?-Έλα ντε…Επιστροφή του συνδικάτου με ένα δίσκο όνειρο. Περισσότερα εδώ.

-IDLES/Brutalism-Στα 90’ς λέγαμε για τον ήχο του Bristol πως κάτι έχει το νερό στην περιοχή.Κάναμε παράπονα στο δήμαρχο αλλά δεν έγινε τίποτις.Απόδειξη οι IDLES.Εξαιρετικό punk .Εξαιρετικοί στίχοι.Ο δίσκος είναι του 2017. Τώρα τους ανακάλυψα και θαύμασα πραγματικά.Βγάλανε και καινούριο το 18.Joy As An Act Of Resistance λέγεται….hats off.

-MARK LANEGAN-DUKE GARWOOD/With animals.Σε αυτόν το δίσκο λύγισα. Σαν ποίημα.Νομίζω η κατάλληλη λέξη για να τον χαρακτηρίσω είναι εξομολόγηση.Ή αυτοπυρπόληση..Ένας ερωτικά απογοητευμένος άντρας καταρρέει και δεν τον νοιάζει να εκτεθεί.Είναι τέτοια η πίκρα του, που ακροβατεί στο κενό της ζωής του, πάνω στο πικάπ.Σε κάθε τραγούδι.O Mark Lanegan είναι ο κατάλληλος τροβαδούρος για να πιαστείς .Ένας φίλος από απόσταση.Ένας ακόμη πληγωμένος Bukowski.Τον εκτιμώ από την εποχή των Screeming Trees.Οι ενορχηστρώσεις είναι εγκεφαλικές.Μυσταγωγικές.Ήσυχες.Όπως πρέπει για ένα χαμένο έρωτα.Μου θύμισε εκείνον τον άλλο συγκλονιστικό δίσκο της ιέρειας P.J.HARVEY ,το WHITE CHALK.Άλλωστε οι δυο τους έχουν συνεργαστεί.Ίδια κολυμπήθρα.WITH ANIMALS και λίρικς.Περαστικά μας.

Αριστοφάνης on ice

Συμπαθάτε με χριστιανοί.Τον βρήκα έτσι μπροστά μου την ώρα που πήγαινα για δουλειά, ένα απόγεμα στο κέντρο της πόλης την παγωμένη βδομάδα.Μά τα χίλια προφιτερόλ.Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ,η HONDA έχει όλα τα προσόντα ή ανέβα πάνω στη HONDA να σε πάει με εκατόν ογδόντα και άλλα χαζά….Μετά σκέφτηκα το 2019.

καλή χρονιά.

STEVE WYNN AND CHRIS CACAVAS LIVE IN DUENDE BAR,THESSALONIKI,21/11/18.

Ήταν αυτό το τηλεφώνημα από το πουθενά στις 20 Νοέμβρη.Την ώρα που πάλευα με τη βαθιά άγρια θάλασσα και κατάπινα νερό.Απο έναν  άνθρωπο που λατρεύω εδώ και 26 χρόνια.΄Εναν φίλο.<<Έχει  συναυλία ρε μ. έρχεται ο Steve Wynn και ο Chris Cacavas στο DUENDE.Ξεκόλα ρε μ.Θα είναι και ο Στέλιος  και ο Βασίλης ο Flashebo>>.Είπε ο Κωστής!

Ξεκόλησα.Τη μυρίστηκα τη φάση.Μικρός χώρος.Θα είναι sold out .Τηλέφωνο στον ΛΩΤΟ. <<Kράτα Πάκη 4 εισιτήρια>>.

<<Έχω 5 τελευταία.ΟΚ.Μόνο έλα πρωί πρωί αύριο>>.Είπαμε φωνάζει το πράμα.Έγινα μπι πιπ.Κατέβηκα σε 17,003 δευτερόλεπτα στο κέντρο της πόλης.Τα πήρα.Επέστρεψα σε 19,056 σπίτι.

Ήρθε το βράδυ.Ραντεβού έξω από το bar λοιπόν.Βρεθήκαμε σαν συνομωσία σε παρακμή.Θα τους κάνω πλάκα.<<Ωχ ξέχασα τα εισιτήρια ρε μ….ες>>.Άρχισαν να με βρίζουν σε μία αρχαία μυστικιστική γλώσσα της βόρειας Ευρώπης.<<Όχι ρε ,εδώ τα έχω>>.Πάλι με βρίζαν, με ιερογλυφικά σύμβολα σαν τα κόμιξ.Τόσο πολύ με αγαπούν.Και εγώ τους αγαπώ.

Τσουπ, εμφανίστηκε και η Γιάννα.Όπου Γιάννα βλέπε το πιο underground κορίτσι της πόλης από την εποχή της Βερολινέζικης παρακμής του μεσοπολέμου.Έχει τόσες γνώσεις στη μουσική που κοιτάζουμε σα μπουλντόγκ σε εμμηνόπαυση όταν μιλάει γι’αυτήν.Τη δονεί μία ενέργεια που την κάνει να χτυπιέται ακόμα και σε ambient λες και ακούει garage punk.

Πάμε λοιπόν να μπούμε όλοι μαζί στο μαγαζί.Μας σταματά ο Portman.<<Εισιτήρια παρακαλώ>>.Την ώρα που του δίνω το δικό μου σκάει μύτη ο Steve Wynn.Πάει να μπει. <<Εεεεεπ εισιτήριο>> του λέει ο Portman.  <<Hi I’m Steve>> του λέει ο καλλιτέχνης.<<ΟΚ εισιτήριο>> του ξαναλέει ο portman…. <<I ‘M  STEVE >>……και ξεκινάω την πλάκα.

<<No Steve you’ll stay here cause i have a ticket and you are not>>.Έπεσε γέλιο από καμιά δεκαριά άτομα που βρισκόμασταν εκεί ενώ εξηγούσαμε στον portman  ότι ήρθαμε για τον κύριο που δεν έχει εισιτήριο.Μόλις κατάλαβε το λάθος του ,αμήχανα και χωρίς πολλά πολλά τον άφησε να μπει ενώ γυρνούσε προς το μέρος μου λέγοντάς μου <<I don’t think so>>.

Και είχε δίκιο.

Το DUENDE  είναι jazz bar. Μικρό και ασφυκτικά γεμάτο.Από μυημένους στους ήχους  των DREAM SYNDICATE και των GREEN ON RED.Με εξαιρετική ακουστική όπως αποδείχτηκε.Νιώθω ένα υπέροχο ηλεκτρισμό στην ατμόσφαιρα , σαν να είμαστε μία οικογένεια που ξέρει πολύ καλά γιατί ήρθε.Κάτι που αποδείχθηκε στη συναυλία καθώς οι μισοί ήξεραν τους στίχους .Και η μαγεία ξεκίνησε λοιπόν με ένα ηλεκτρακουστικό σετ . Ηλεκτρική κιθάρα ,Κeyboard και φυσαρμόνικα.

Η λίστα των τραγουδιών ήταν πάνω κάτω αυτή:

Tell me when  it’s over,When you smile,There will come a day,Bring the magic,Days of wine and roses,Follow me,My midnight,My old haunts,Glide,Carolyn,Think it over, Boston,Bury,The side i’ll never show….

προφανώς ξεχνώ κάτι αλλά οι μπύρες ήτανε πολλές.

Μετά τη συναυλία ο όπως πάντα φιλικότατος Steve αναμείχθηκε με τον κόσμο στο  bar με τον όπως αναμενόταν φιλικότατο Chris.Και έτσι βρήκα την ευκαιρία να τον ρωτήσω διάφορα με αιχμή του δόρατος την ερώτηση <<Που είναι η Kendra Smith?>>.H KENDRA SMITH είναι ιδιαιτέρως αγαπημένη μου.Μπασίστρια και ιδρυτικό μέλος των DREAM SYNDICATE ,μέλος των OPAL και σόλο αργότερα.Άκου εδώ  και εδώ  ….  

Με ιδιαίτερη χαρά μου ανακοίνωσε πως επέστρεψε στα μουσικά πράγματα, μιας και εξαφανίστηκε από αυτά εδώ και πάρα πολλά χρόνια,και πως συμμετείχε στο τελευταίο album των DREAM SYNDICATE.Ζει ευτυχισμένη σε κάποιο ράντσο στη βόρεια Καλιφόρνια μέσα στο δάσος.Της έστειλα την αγάπη μου και ένα φιλί. Ο Steve μου είπε ότι θα τα μεταφέρει.

Ένας παλιόφιλος, ο Μάκης  ,μου σύστησε αργότερα ένα θρύλο της punk μουσικής σκηνής της πόλης τα τελευταία 35 χρόνια. Καθόταν μόνος στο bar.O Αλέκος από τους ΓΚΟΥΛΑΓΚ. Ένας από τους καλύτερους και αυθεντικότερους τραγουδιστές στην Ελλάδα κατά την ταπεινή μου γνώμη.Δεν περιγράφω άλλο.Όποιος τον έχει δει ξέρει.

Έφυγα παραμάσχαλα με υπογεγραμένο  βινύλιο  με τους φίλους μου σε μία κρύα βραδιά στην παραλία της πόλης.Μαγεία.Μέσα μου άκουγα το my midnight και το follow me.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 1-Τα εν λόγω συγκροτήματα ανήκουν σε μία μουσική κίνηση της δυτικής ακτής των Η.Π.Α.  τη δεκαετία του 80 που λέγεται Paisley Underground.Αξίζει.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 2-Ένα από τα κύρια συγκροτήματα της κίνησης είναι οι RAIN PARADE.Όπου έδρασε ένας από τους επιδραστικότερους κιθαρίστες στην εναλλακτική μουσική σκηνή ο David Roback.Όπου David Roback απλά οι θεοί MAZZY STAR.

Αυτά.

Τα λέμε στους BAUHAUS.