6:30 παραλία θεσσαλονίκης.

είναι αναπόφευκτο. Η ιδέα εντός υπαγορεύει.Το σώμα ακολουθεί σαν κουτάβι πεινασμένο.Κάθε μέρα πριν την δουλειά.Προνόμιο.Έτσι απολεπίζεται κάπως η σκουριά.Σημειωματάριο ,καφές , πούπουλα για σελιδοδείκτες και μια ησυχία σαν συνεννόηση.Παγκάκι -παγκάρι.Και εγώ ο οβολός.Χάραμα ντροπαλό ,καλοκαιρινό που ξέρει να φιλά την αχίλλειο πτέρνα.Πως πονάει.Εκεί δεν υποκρίνομαι.Δεν υποκρίνεται κανείς.Παρατηρητές, ψαράδες,παλαίμαχοι αθλητές του στίβου,άγιες γερασμένες γυναίκες ,υπάλληλοι,φτωχοδιάβολοι,ψυχικά νοσούντες,σωματικά νοσούντες.Όλοι πάνε κόντρα.Στην λήθη.Τρέχοντας ή περπατώντας.Όλο το πλάτωμα της παραλίας γίνεται λύτρωση.

Παρατηρώ τα σώματα των περαστικών.Κάθε σώμα ένα εργόχειρο.Οι περισσότεροι τρίτης ηλικίας.Βαθαίνει η ηλικία και η γλυπτική βαθαίνει.Καί η χαρακτική.Πτυχώσεις στο δέρμα σαν φαράγγια,στενωποί και ατέλειες.Ανάγλυφοι χάρτες.Η δυσμορφία ομορφαίνει επιτέλους αυτό που η νεότητα δεν κατανοεί.Ευτυχώς.Και μια ροπή προς το χώμα σαν τελική συνάντηση.Είναι τα τελευταία μέτρα μιας ζωής.Μα πόσο όμορφα σμιλεύεται το κορμί,αυτό που η τέχνη μιμείται.Δύσκολες ανάσες και κόκαλα που τρίβονται.Χρόνια πάνω στα χρόνια.Θάνατος ενός άστρου με φυσιολογικό τοκετό.Τί πείσμα.Τί δόνηση.

τα πουλιά;Τα πουλιά εφευρίσκουν.Τα πουλιά πλέκουν.Λέξεις και πορείες.Συριστικά από την επιφάνεια της θάλασσας.Και τα χελιδόνια.Θεέ μου τα χελιδόνια. Είναι γρήγορα σαν σκέψη.Αδύνατο να φωτογραφηθούν με συμβατική κάμερα.Μα δεν θέλουν να φωτογραφηθούν.Το ψαλίδι στην ουρά τους λέει »κόφτο».Τόσο άναρχη πτήση κάνει μια ιδέα που ταξιδεύει.Τα σπουργίτια κλεφτρόνια μοιράζονται κάτι τρίμματα από παξιμάδι.Η ανθρωπότητα κοιτάζει χαζεμένη μη κατανοώντας.Οι γλάροι είναι άρχοντες.Κατέχουν την τέχνη της αιώρησης σαν ποίημα .Με ένα φτερούγισμα μένουν ακίνητα σε ύψος,και σου γνέφουν έλα επιτέλους.Η ελευθερία δεν είναι λέξη,είναι κίνηση.Ή τραγούδι.

από τον πιανίστα της Bilie Holiday,Mal Waldron και από την παραλία της Θεσσαλονίκης για τον κόσμο

Advertisements

Μέρες που είναι

Σάμερ ίν δε σίτι

Bon voyage

Όταν φοράς ένα σύμβολο απλά αυτός που ξέρει ,ξέρει.

Για μία μπύρα πήγα στο ψιλικατζίδικο μιας άλλης γειτονιάς και βρέθηκα να συνομιλώ για την post punk,new wave,synth pop σκηνή των 80’ς και για τον Νίτσε και τον Μπωντλαίρ με μία απίθανη.Έτσι ίσιωσε η μέρα.

Το ποστ είναι αφιερωμένο στον εκλογικό αντιπρόσωπο της Χρυσαυγής που με τόσο μίσος με κοίταξε μέσα στα μάτια.

βιβλία,δίσκοι,σοκολάτα και αντε και γ…… 2018

Δύσκολος χρόνος.Απώλειες πολλές .Παιχνίδια της ζωής σα φάρσα.Κακόγουστη.Και αποφάσεις που θέλω να παρθούν.Μέσα στο 19.Να είμαστε μόνο καλά.Ψυχή και σώμα.

-ΛΟ-ΛΙ-ΤΑ:Το ξαναδιαβάζω.Ο θείος Βλαδίμηρος δεν ήταν από ‘δω.Τα ναρκωτικά του ήταν ο έρωτας.Love is the drug.Και ήταν junkie.

-69 Αμερικανοί ποιητές.ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΔΕΚΑΤΩΝ.Οι πιο πολλοί άγνωστοι.Αλλά πλέον γείτονες και φίλοι σ’αυτό το παζάρι της ζωής. Δυνατή ποίηση.Εξαιρετική επιμέλεια από τον Τήνιο Ντίνο Σιώτη.

 

-Η μυστική ζωή των δέντρων.ΠΑΤΑΚΗΣ.Τα δέντρα επικοινωνούν μεταξύ τους.Στέλνουν σήματα το ένα στο άλλο στον κίνδυνο.Επίσης νιώθουν.Και πονάνε.Τα εξωτερικά ερεθίσματα σε ένα σημείο του κορμού τους τα μεταφέρουν ένα εκατοστό το δευτερόλεπτο.Η βραδύτητα είναι ο δικός τους χρόνος.Αυτά και άλλα μαγικά θα διαβάσεται στο πόνημα του Γερμανού δασολόγου Gandalf PETER WOHLLEBEN.Mοναδικό ανάγνωσμα.Το αφιερώνω σ’ εκείνη τη μουριά που αγκαλιαζόμασταν ολημερίς όταν ήμουν παιδί.

-Βρετανοί ποιητές του μεγάλου πολέμου.ΣΑΙΞΠΗΡΙΚΟΝ.Έχω δει ταινίες,ντοκυμαντέρ,έχω διαβάσει βιβλία για τον πρώτο πόλεμο αλλά αυτό εδώ είναι το κάτι άλλο.Πόνεσε το στομάχι μου.Είναι τόσο σπαραξικάρδια η ποίηση που βουρκώνεις.Το πάω σιγά σιγά.Είναι πολλά τα θραύσματα.

-Οι θεμελιωτές της ποίησης στη Θεσσαλονίκη.ΙΝΟΝΙΑ.Αυτό είναι παλιό.Αλλά λόγω του θανάτου του Γιώργου Μοσχίδη το ανασύρω για να τιμήσω το ανάστημα του ανδρός.Απαγγέλει όλα τα ποιήματα της συλλογής, στο cd που  συνοδεύει  το βιβλίο,τα οποία χωρίζονται σε 4 θεματικές ενότητες.Δε θα πω τίποτα παραπάνω απλά αξίζει να αγοράσει κανείς αυτό το βιβλίο.Είναι και μία απόδειξη μιας πολλή δυνατής φιλίας ανάμεσα στον Μοσχίδη και τον Χριστιανόπουλο.Γνωρίζανε ο ένας τον άλλο πάνω από 50-60 χρόνια.Και γουστάρανε να απαγγέλουν ποιήματα.

-Βρέθηκα σε ένα επιπλάδικο ξαφνικά ,άσχετο , που είχε κάτι δίσκους ο φίλος του φίλου που..και τα σκότωνε.Αριστουργήματα της κλασσικής δισκογραφίας της Ρουμανικής ELECTRECORD της κομμουνιστικής εποχής.Άρπα από τον κορυφαίο αρπιστή ION -IVAN RONCEA και φλάουτο σε έργα του MOZART και του BOIELDIEU.Με 2 ευρώ το κομμάτι πήρα 26.Παίζουν άψογα τα περισσότερα.

-DREAM SYNDICATE/How did i find myself here?-Έλα ντε…Επιστροφή του συνδικάτου με ένα δίσκο όνειρο. Περισσότερα εδώ.

-IDLES/Brutalism-Στα 90’ς λέγαμε για τον ήχο του Bristol πως κάτι έχει το νερό στην περιοχή.Κάναμε παράπονα στο δήμαρχο αλλά δεν έγινε τίποτις.Απόδειξη οι IDLES.Εξαιρετικό punk .Εξαιρετικοί στίχοι.Ο δίσκος είναι του 2017. Τώρα τους ανακάλυψα και θαύμασα πραγματικά.Βγάλανε και καινούριο το 18.Joy As An Act Of Resistance λέγεται….hats off.

-MARK LANEGAN-DUKE GARWOOD/With animals.Σε αυτόν το δίσκο λύγισα. Σαν ποίημα.Νομίζω η κατάλληλη λέξη για να τον χαρακτηρίσω είναι εξομολόγηση.Ή αυτοπυρπόληση..Ένας ερωτικά απογοητευμένος άντρας καταρρέει και δεν τον νοιάζει να εκτεθεί.Είναι τέτοια η πίκρα του, που ακροβατεί στο κενό της ζωής του, πάνω στο πικάπ.Σε κάθε τραγούδι.O Mark Lanegan είναι ο κατάλληλος τροβαδούρος για να πιαστείς .Ένας φίλος από απόσταση.Ένας ακόμη πληγωμένος Bukowski.Τον εκτιμώ από την εποχή των Screeming Trees.Οι ενορχηστρώσεις είναι εγκεφαλικές.Μυσταγωγικές.Ήσυχες.Όπως πρέπει για ένα χαμένο έρωτα.Μου θύμισε εκείνον τον άλλο συγκλονιστικό δίσκο της ιέρειας P.J.HARVEY ,το WHITE CHALK.Άλλωστε οι δυο τους έχουν συνεργαστεί.Ίδια κολυμπήθρα.WITH ANIMALS και λίρικς.Περαστικά μας.

Αριστοφάνης on ice

Συμπαθάτε με χριστιανοί.Τον βρήκα έτσι μπροστά μου την ώρα που πήγαινα για δουλειά, ένα απόγεμα στο κέντρο της πόλης την παγωμένη βδομάδα.Μά τα χίλια προφιτερόλ.Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ,η HONDA έχει όλα τα προσόντα ή ανέβα πάνω στη HONDA να σε πάει με εκατόν ογδόντα και άλλα χαζά….Μετά σκέφτηκα το 2019.

καλή χρονιά.

Ω ΑΠΥΘΜΕΝΗ ΟΜΟΡΦΙΑ

Στη μνήμη του Μάρκου Μέσκου

(ΙΙ)  

Η βροχή κρύωνε έξω, στο δρόμο. Χτυπούσε το τζάμι και φώναζε, κρυώνω. Ήτανε, πράγματι, χειμώνας.
Το τζάμι τη λυπήθηκε, της άνοιξε, την έβαλε μες στο δωμάτιο.
Ο άνθρωπος έγινε έξω φρενών. Είσαι τρελό, του φώναξε, πού ξανακούστηκε να μπαίνει η βροχή μες στο δωμάτιο; Είσαι τρελό.
Μα είναι βροχή δωματίου, είπε ήρεμα το τζάμι, δεν ακούς τι ωραία που ηχεί πάνω στο πάτωμα, πάνω στο τραπέζι, πάνω στο μέτωπό σου; Είναι βροχή δωματίου.

Αργύρης Χιόνης (1943-2011)

Ο Τζόχι ο Σκαντζόχι.

Επιστρέφοντας το περασμένο Σάββατο στο σπίτι μου αργά το βράδυ από μία πολύ κουραστική μέρα  με περίμενε κάτι απρόσμενο.Μία κοπέλα με φώναξε επιτακτικά για να της πω τι είναι αυτό το περίεργο πράγμα που κινείται στο πεζοδρόμιο και κάνει το σκυλάκι της να λυσσά και να γαβγίζει.Από μακριά έμοιαζε με αρούρι με ορμονικές διαταραχές μπόντι μπίλντερ.Τεράστιο.Ναι, αλλά χωρίς ουρά;Τόσο μεταλλαγμένο;

Πλησιάζοντας διέκρινα πως πρόκειται για κάτι άλλο.Αφού μου έπεσε το σαγόνι στο δρόμο και το ξαναβίδωσα, διεπιστώθει πως πρόκειται για έναν σκαντζόχοιρο!Το ζώο ήταν ζαλισμένο και σε άθλια κατάσταση.Βρισκόταν σε σύγχυση. Κοντοστάθηκα.ΤΙ ,ΠΩς, ΠΟΥ;Πως βρέθηκε εδώ;Τι να τον κάνω; Η κοπέλα με κοίταζε με ύφος ικετευτικό του στυλ »YES, YOU CAN DO IT».

OK I CAN. Έκανα να τον πιάσω με γυμνά χέρια αλλά ήταν αδύνατο.Ευτυχώς είχα στο σακίδιο άπλυτα από τη δουλειά και έτσι τον τύλιξα σχετικά ακίνδυνα με ένα τίσερτ.

»Τι θα τον κάνετε;» με ρώτησε η κοπέλα   που πρέπει να ομολογήσω ότι  από την αγωνία της φάνηκε πως ήταν εξαιρετικά ζωόφιλη.

»Θα τον πάω στο δάσος».Άρχισε να χοροπηδά από τη χαρά της ,άρχισε να χοροπηδά και ο σκύλος.Mε κοίταζε σα να βλέπει τον John Lennon σε συνδυασμό με τον Spiderman.Εγώ φούσκωσα  σαν το παγώνι και της πέταξα ένα χαμόγελο αλά ROBERT MITCHUM αλλά ξεφούσκωσα στη στιγμή από τα τσιμπήματα ,που πιστέψτε με διαπερνούσαν και τη μπλούζα μου με την οποία τον είχα τυλίξει.

Έτσι λοιπόν τον περιμάζεψα τον κύριο ,τον έβαλα σε ένα κουτί να ηρεμήσει και άρχισα να ψάχνω στον ιστό τι να του κάνω να φάει του καψερού.Του έδωσα σταφίδες και νερό και του άρεσε τόσο πολύ που τις εξαφάνισε.Το ζώο πήρε τα πάνω του .Εδώ να πούμε πως πρόκειται για άγριο ζώο που δε γουστάρει και πολλά πολλά και μου το απέδειξε όσες φορές έκανα να βάλω το χέρι μου μέσα στο κουτί.Έβγαζε έναν υπόκωφο βρυχηθμό σα να μού ‘λεγε  Άισιχτιρ μπινέ παλιομ…κα.Πάσο Τζόχι. γιου άρ δε μπός.20180624_085533-293267250.jpg

Ξεκίνησε λοιπόν η επιχείρηση επιστροφής του ζώου στο φυσικό του περιβάλλον.Έριξα ένα τηλέφωνο σε ένα καλό μου φίλο που γεννήθηκε  σ’ένα υπέροχο χωριό στα Πιέρια όρη.Τα Ριζώματα.Εκεί έχει ένα από τα ωραιότερα και αρχαιότερα δάση της Ελλάδας.Μιλάμε για ένα από τα δάση που εικάζεται ότι κυνηγούσε ο  Μέγας Αλέξανδρος.Σπάνιας ομορφιάς και πλουσιότητας σε χλωρίδα και πανίδα.

Και έτσι έγινε…..20180624_133508

…μετά μαζέψαμε αγριοφράουλες,τα λεγόμενα χαμοκέρασα.Είναι τέτοια η νοστιμιά τους και το άρωμά τους που αντιλαμβάνεσαι όταν συγκρίνεις ότι μας ταίζουν πλαστικές φράουλες στις πόλεις.

20180624_142907

20180624_14265220180624_14400020180624_15422220180624_13494420180624_12174520180624_132950

…αφού τριγυρίσαμε στο δάσος περίπου 5 ώρες καταλήξαμε για τσίπουρα και σκαντζόχοιρο στα κάρβουνα.

Ντάξ, πλάκα κάνω.

Πραγματικά όμως  έχω μείνει με την απορία πως βρέθηκε ένα τέτοιο  υπέροχο πλάσμα μέσα στον τσιμεντένιο λαβύρινθο…..